Sarga 85
निकुम्भिला-यज्ञविघ्नः — Vibhishana’s Counsel and Lakshmana’s March to Nikumbhila
युद्धकाण्ड
இந்த 85ஆம் ஸர்கத்தில் துயரால் கலங்கிய ஸ்ரீராமர், விபீஷணன் சொற்களை ஒரு கணம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இயலாமல், மனத்தைத் திடப்படுத்தி அவற்றைத் தெளிவாக மீண்டும் சொல்லுமாறு வேண்டுகிறார். விபீஷணன்—வானர சேனை முறையாகப் பிரிக்கப்பட்டு தத்தம் இடங்களில் நிலைநிறுத்தப்பட்டதாக அறிவிக்கிறார். மேலும், எதிரிகளின் உற்சாகத்தை வளர்க்கும் தளர்வூட்டும் கவலையை விட்டு, சீதையை மீட்பதற்கும் ராக்ஷசர்களை அழிப்பதற்கும் புதுத் திடத்துடன் முயல வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் அவர் அவசரமான ரகசிய செய்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்—ராவணியின் புதல்வன் இந்திரஜித் நிகும்பிலாவிற்கு சென்று யாகம் செய்கிறான். அந்த யாகம் நிறைவேறினால் வரப்பிரசாதத்தின் காரணமாக ராமபக்கம் பெரும் அழிவைச் சந்திக்கும்; யாகத்தைத் தடை செய்யாவிட்டால் ராமரையும் கொல்ல இயலும் என அந்த வரத்தில் உள்ள பலவீனம் அமைந்துள்ளது. ஆகவே, உடனே லக்ஷ்மணனை அனுப்ப வேண்டும்—ஹனுமான் தலைமையில் முழு வானர சேனையும் துணையாக இருக்க, ஜாம்பவான் பாதுகாப்பாக நிற்க, மாயாவித்தையில் தேர்ந்த விபீஷணன் பின்னால் இருந்து உதவியாகச் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்யப்படுகிறது. இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திர வல்லமை மற்றும் மாயைத் திறனை நினைத்து ஸ்ரீராமர் அந்தப் பணிக்குக் கட்டளையிடுகிறார். லக்ஷ்மணன் ஆயுதம் தரித்து ராமரை வணங்கி, உடனடியாகச் செயற்படுவேன் என உறுதி செய்து, வேகமாக நிகும்பிலா நோக்கி முன்னேறுகிறான்; பயங்கர ராக்ஷச வியூகத்தில் அவன் இருளின் திரைபோல் நுழைகிறான்.
Shlokas
Verse 1
त्तस्यतद्वचनंश्रुत्वाराघवश्शोककर्शितः ।नोपधारयतेव्यक्तंयदुक्तंतेनरक्षसा ।।6.85.1।।
அவனுடைய சொற்களை கேட்டுத் துயரால் வாடிய ராகவன், அந்த ராக்ஷசன் கூறியதைத் தெளிவாக உணர முடியவில்லை.
Verse 2
ततोधैर्यमवष्टभ्यरामःपरपुरञ्जयः ।विभीषणमुपासीनमुवाचकपिसन्निधौ ।।6.85.2।।
பின் பகைவரின் கோட்டைகளை வென்ற ராமன் தன் தைரியத்தை உறுதிப்படுத்தி, வானரத் தலைவர்களின் முன்னிலையில் அருகில் அமர்ந்திருந்த விபீஷணனை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 3
नैरृताधिपतेवाक्यंयदुक्तंतेविभीषण ।भूयस्तच्छ्रोतुमिच्छामिब्रूहियत्तेविवक्षितम् ।।6.85.3।।
ஹே நைர்ருதாதிபதி விபீஷணா! நீ முன்பு கூறிய அந்த வாக்கியத்தை நான் மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன். உன் உள்ளத்தில் உள்ளதை மறுபடியும் உரைத்தருள்வாய்॥
Verse 4
राघवस्यवचःश्रुत्वावाक्यंवाक्यविशारद. ।यत्तत्पुनरिदंवाक्यंबभाषे स विभीषणः ।।6.85.4।।
ராகவனின் சொற்களை கேட்டவுடன், சொல்வன்மை உடைய விபீஷணன் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைப் பதிலாக உரைத்தான்।
Verse 5
यथाज्ञप्तंमहाबाहोत्वयागुल्मनिवेशनम् ।तत्तथाऽनुष्ठितंवीरत्वद्वाक्यसमनन्तरम् ।।6.85.5।।
மகாபாகு வீரரே! நீங்கள் படைத் தொகுதிகளை அமைக்குமாறு எவ்வாறு ஆணையிட்டீரோ, உங்கள் சொல்லுக்குப் பின்பே உடனடியாக அதேபடி நிறைவேற்றப்பட்டது।
Verse 6
तान्यनीकानिसर्वाणिविभग्नानिसमन्ततः ।विन्यस्तायूथपाश्चैवयथान्यायंविभागशः ।।6.85.6।।
அந்த எல்லாப் படைப்பிரிவுகளும் நாலாபுறமும் பிரித்து ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டன; மேலும் யூதபதிகள் (தளத் தலைவர்கள்) தத்தம் பங்கின்படி, நீதியுறும் முறையில் வரிசைப்படுத்தி நியமிக்கப்பட்டனர்।
Verse 7
भूयस्तुममविज्ञाप्यंतच्छ्रुणुष्वमहायश: ।त्वय्यकारणसन्तप्तेसन्तप्तहृदयावयम् ।।6.85.7।।
மகாயசஸ்வியே! எனது இன்னொரு விண்ணப்பத்தையும் கேளுங்கள். நீங்கள் காரணமின்றி துயருறுவதைக் கண்டு எங்களுடைய உள்ளங்களும் வேதனையால் உருகுகின்றன.
Verse 8
त्यजराजन्निमंशोकंमिथ्यासन्तापमागतम् ।तदियंत्यज्यतांचिन्ताशत्रुहर्षविवर्धिनी ।।6.85.8।।
அரசே! இந்தச் சோகத்தை விட்டுவிடுங்கள்; இது வீணான துயரமே. இந்தக் கவலையைத் துறையுங்கள்; இது பகைவரின் மகிழ்ச்சியையே வளர்க்கும்.
Verse 9
उद्यमःक्रियतांवीरहर्षःसमुपसेव्यताम् ।प्राप्तव्यायदितेसीताहन्तव्याश्चनिशाचराः ।।6.85.9।।
வீரரே! முயற்சி செய்யுங்கள்; உற்சாகத்தைப் பேணுங்கள். சீதையை மீட்டெடுக்க வேண்டுமெனில், நிசாசர ராட்சசர்களையும் அழிக்க வேண்டுமே.
Verse 10
रघुनन्दनवक्ष्यामिश्रूयतांमेहितंवचः ।साध्वयंयातुसौमित्रिर्बलेनमहतावृतः ।।6.85.10।।निकुम्भिलायांसम्प्राप्यहन्तुंरावणिमाहवे ।धनुर्मण्डलनिर्मुक्तैराशीविषविषोपमैः ।।6.85.11।।
ரகுநந்தனே, என் நலவாக்கைக் கேள். சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) பெரும் படையால் சூழப்பட்டு உடனே புறப்படட்டும். நிகும்பிலாவை அடைந்து போரில் ராவணியை வதைக்கட்டும்—வில் வட்டமாகச் சுழன்று பாயும், விஷப் பாம்பின் விஷம் போன்ற கொடிய அம்புகளால்.
Verse 11
रघुनन्दनवक्ष्यामिश्रूयतांमेहितंवचः ।साध्वयंयातुसौमित्रिर्बलेनमहतावृतः ।।6.85.10।।निकुम्भिलायांसम्प्राप्यहन्तुंरावणिमाहवे ।धनुर्मण्डलनिर्मुक्तैराशीविषविषोपमैः ।।6.85.11।।
அந்த வீரன் தவத்தின் வலிமையாலும், சுயம்பூ படைப்பாளரின் வரப்பிரசாதத்தாலும் ‘பிரம்மசிரஸ்’ என்னும் அஸ்திரத்தைப் பெற்றான்; மேலும் விருப்பம்போல் செல்லும் குதிரைகளையும் அடைந்தான்।
Verse 12
तेनवीरेणतपसावरदानात्स्वयम्भुवः ।अस्त्रंब्रह्मशिरःप्राप्तंकामगाश्चतुरङ्गमाः ।।6.85.12।।
அந்த வீரன் தவத்தின் வலிமையாலும், சுயம்பூ படைப்பாளரின் வரப்பிரசாதத்தாலும் ‘பிரம்மசிரஸ்’ என்னும் அஸ்திரத்தைப் பெற்றான்; மேலும் விருப்பம்போல் செல்லும் குதிரைகளையும் அடைந்தான்।
Verse 13
स एषसहसैन्येनप्राप्तःकिलनिकुम्भिलाम् ।यद्युततिष्ठेत्कृतंकर्महतान्सर्वांश्चविद्धिनः ।।6.85.13।।
அவன் தன் படையுடன் நிச்சயமாக நிகும்பிலாவை அடைந்தான். அந்தச் சடங்கை முடித்து அவன் எழுந்து நிற்பானாயின், நம்மெல்லாரும் கொல்லப்பட்டவர்களே என அறிக।
Verse 14
निकुम्भिलामसम्प्राप्तमहुताग्निं च योरिपुः ।त्वामातायिनंहन्यादिन्द्रशत्रोस्सतेवधः ।।6.85.14।।वरोदत्तोमहाबाहो सर्वलोकेश्वरेणवै ।इत्येवंविहितोराजन्वधस्तस्यैषधीमतः ।।6.85.15।।
நீ நிகும்பிலாவை அடையுமுன், யாகஅக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தப்படுமுன், அந்தப் பகைவன்—இந்திரனின் பகைவன்—உன்னைத் தாக்கி கொல்லக்கூடும்; அதுவே உன் வதமாகும். ஓ மகாபாஹு அரசே, உலகமெல்லாம் ஆளும் ஈசன் அவனுக்கு அத்தகைய வரத்தை அளித்தான்; ஆகவே அந்த அறிவுடையவனின் வதம் இவ்விதமே விதிக்கப்பட்டது।
Verse 15
निकुम्भिलामसम्प्राप्तमहुताग्निं च योरिपुः ।त्वामातायिनंहन्यादिन्द्रशत्रोस्सतेवधः ।।6.85.14।।वरोदत्तोमहाबाहो सर्वलोकेश्वरेणवै ।इत्येवंविहितोराजन्वधस्तस्यैषधीमतः ।।6.85.15।।
விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட சத்தியபராக்ரமன் ராமன் கூறினான்—“அந்தக் கொடியவனின் மாயையை நான் அறிவேன்।”
Verse 16
वधायेन्द्रजितोरामसन्दिशस्वमहाबल ।हतेतस्मिन्हतंविद्धिरावणंससुहृज्जनम् ।।6.85.16।।
ஓ மகாபலமிக்க ராமா, இந்திரஜித்தின் வதத்திற்குக் கட்டளையிடு. அவன் கொல்லப்பட்டால், ராவணனும் அவன் துணையர்களோடு சேர்ந்து கொல்லப்பட்டவனே என அறிக।
Verse 17
विभीषणवच्श्रुत्वारामोवाक्यमथाब्रवीत् ।जानामितस्यरौद्रस्यमायांसत्यपराक्रमः ।।6.85.17।।
விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட சத்தியபராக்ரமன் ராமன் கூறினான்—“அந்தக் கொடியவனின் மாயையை நான் அறிவேன்।”
Verse 18
स हिब्रह्मास्त्रवित्प्राज्ञोमहामायोमहाबल. ।करोत्यसंज्ञान् सङ्ग्रामेदेवान्सवरुणानपि ।।6.85.18।।
அவன் பிரம்மாஸ்திரத்தை அறிந்தவன், ஞானி, மஹாமாயாவி, மஹாபலவன்; போரில் வருணன் முதலான தேவர்களையும் கூட மயக்கமடையச் செய்ய வல்லவன்.
Verse 19
तस्यान्तरिक्षेचरतःसरथस्यमहायशः ।न गतिर्ज्ञायतेवीरसूर्यस्येवाभ्रसम्ल्पवे ।।6.85.19।।
வீரனே! ஆகாயத்தில் ரதத்துடன் இயங்கும் அந்த மஹாயசஸ்வியின் போக்கு அறிய முடியாது—மேகக் கூட்டத்தின் பெருக்கில் சூரியனின் நடை அறிய முடியாததுபோல்.
Verse 20
राघवस्तुरिपोर्ज्ञात्वामायावीर्यंदुरात्मनः ।लक्ष्मणंकीर्तिसम्पन्नमिदंवचनमब्रवीत् ।।6.85.20।।
ராகவன் அந்தத் துராத்மையான பகைவனின் மாயாபலத்தை அறிந்து, புகழ்மிக்க இலக்குமணனிடம் இவ்வுரையை உரைத்தான்।
Verse 21
यद्वानरेन्द्रस्यबलंतेनसर्वेणसम्वृतः ।हनूमत्प्रमुखैश्चवयूथपैस्सहलक्ष्मण ।।6.85.21।।जाम्बवेनार्क्षपतिनासहसैन्येनसम्वृतः ।जहितंराक्षससुतंमायाबलविशारदम् ।।6.85.22।।
இலக்குமணா! வானரேந்திரனின் முழுப் படையால் சூழப்பட்டு, அனுமன் முதலான யூதபதிகள் முன்னணியில் இருக்க, கரடிகளின் தலைவன் ஜாம்பவான் உடன் படையின் பாதுகாப்பில் இருந்து—மாயாபலத்தில் தேர்ந்த அந்த இராட்சசப் புதல்வனை வதம் செய்।
Verse 22
यद्वानरेन्द्रस्यबलंतेनसर्वेणसम्वृतः ।हनूमत्प्रमुखैश्चवयूथपैस्सहलक्ष्मण ।।6.85.21।।जाम्बवेनार्क्षपतिनासहसैन्येनसम्वृतः ।जहितंराक्षससुतंमायाबलविशारदम् ।।6.85.22।।
இலக்குமணா! வானரேந்திரனின் முழுப் படையால் சூழப்பட்டு, அனுமன் முதலான யூதபதிகள் முன்னணியில் இருக்க, கரடிகளின் தலைவன் ஜாம்பவான் உடன் படையின் பாதுகாப்பில் இருந்து—மாயாபலத்தில் தேர்ந்த அந்த இராட்சசப் புதல்வனை வதம் செய்।
Verse 23
अयंत्वांसचिवैःसार्थंमहात्मारजनीचरः ।अभिज्ञस्तस्यमायानांपृष्ठतोऽनुगमिष्यति ।।6.85.23।।
இந்த மகாத்மையான நிசாசரன் தன் அமைச்சர்களுடன் உன்னைப் பின்தொடரும்; அவனுடைய மாயைகளை நன்கு அறிந்தவனாய், பின்னால் இருந்து அனுசரிப்பான்।
Verse 24
राघवस्यवच्श्रुत्वालक्ष्मणस्सविभीषणः ।जग्राहकार्मुकश्रेष्ठमत्यद्भुतपराक्रमः ।।6.85.24।।
ராகவனின் சொற்களைக் கேட்டதும், விபீஷணனுடன் இருந்த இலக்குமணன்—அதியற்புத வீரத்துடன்—சிறந்த வில்லை எடுத்தான்।
Verse 25
सन्नद्धःकवचीखङ्गीसशरोवामचापभृत् ।रामपादावुपस्पृश्यहृष्टःसौमित्रिरब्रवीत् ।।6.85.25।।
ஆயத்தமாய், கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, அம்புகளுடன் வில்லைத் தாங்கிய சௌமித்ரி மகிழ்ச்சியுடன் ராமனின் திருவடிகளைத் தொட்டு வணங்கி உரைத்தான்।
Verse 26
अद्यमत्कार्मुकोन्मुक्ताश्शरानिर्भिद्यरावणिम् ।लङ्कामभितिष्यन्तिहंसाःपुष्करिणीमिव ।।6.85.26।।
இன்று என் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள் ராவணியைத் துளைத்து லங்கையின் மீது இறங்கும்—அன்னங்கள் தாமரைப் பொய்கையில் இறங்குவது போல.
Verse 27
अद्यैवतस्यरौद्रस्यशरीरंमामकाश्शराः ।विधमिष्यन्तिभित्त्वातंमहाचापगुणच्युताः ।।6.85.27।।
இன்றே என் மாபெரும் வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள் அந்தக் கொடியவனின் உடலைப் பிளந்து அவனை வீழ்த்தும்.
Verse 28
एवमुक्त्वा स द्युतिमान् वचनंभ्रातुरग्रतः ।स रावणिवधाकाङ्क्षीलक्ष्मणस्त्वरितोययौ ।।6.85.28।।
அண்ணன் முன்னிலையில் இவ்வாறு கூறி, ஒளிவீசும் இலக்குமணன்—ராவணியை வதைக்க விரும்பி—உடனே விரைந்து புறப்பட்டான்.
Verse 29
सोऽभिवाद्यगुरोःपादौकृत्वाचापिप्रदक्षिणम् ।निकुम्भिलामभिययौचैत्यंरावणिपालितम् ।।6.85.29।।
அவர் போற்றத்தக்க குருவின் திருவடிகளை வணங்கி, சுற்றிவந்து வணக்கமும் செய்து, ராவணியால் காக்கப்படும் நிகும்பிலா சைத்யத்தை நோக்கிச் சென்றார்।
Verse 30
विभीषणेनसहितोराजपुत्रःप्रतापवान् ।कृतस्वस्त्ययनोभ्रात्रालक्ष्मणस्त्वरितोययौ ।।6.85.30।।
விபீஷணனுடன் கூடிய வீரமிகு அரசகுமாரன் லக்ஷ்மணன், அண்ணனால் மங்கள ஆசீர்வாதம் பெற்றுத் துரிதமாகப் புறப்பட்டான்॥
Verse 31
वानराणांसहस्रैस्तुहनूमान् बहुभिर्वृतः ।विभीषणश्चसामात्योतदालक्ष्मणमन्वगात् ।।6.85.31।।
அப்போது பல ஆயிரம் வானரர்களால் சூழப்பட்ட ஹனுமான், அமைச்சர்களுடன் விபீஷணனும், லக்ஷ்மணனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்॥
Verse 32
महताहरिसैन्येनसवेगमभिसंवृतः ।ऋक्षराजबलंचैवददर्शपथिविष्ठितम् ।।6.85.32।।
மிகப் பெரிய வானர சேனையால் வேகமாகச் சூழப்பட்ட அவன், வழியில் நிலை கொண்டிருந்த கரடி-அரசனின் படையையும் கண்டான்॥
Verse 33
स गत्वादूरमध्वानंसौमित्रिर्मित्रनन्दनः ।राक्षसेन्द्रबलंदूरादपश्यद्व्यूहमाश्रितम् ।।6.85.33।।
நண்பர்களுக்கு மகிழ்வளிக்கும் சௌமித்ரி நீண்ட தூரம் சென்ற பின், தொலைவிலிருந்தே போர்வியூஹமாக அமைந்த ராக்ஷசேந்திரனின் படையை கண்டான்॥
Verse 34
स तंप्राप्यधनुष्पाणिर्मायायोगमरिन्दमः ।तस्थौब्रह्मविधानेनविजेतुंरघुनन्दनः ।।6.85.34।।
மாயாயோகத்தில் வல்ல அந்த எதிரியை அணுகி, வில்லைக் கையில் ஏந்திய அரிந்தமன் ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமன், பிரம்மவிதானம்—தர்மத்திற்கேற்ற நெறி, ஒழுங்கு—படி அவனை வெல்ல உறுதியாக நிலைத்து நின்றான்।
Verse 35
भीषणेनसहितोराजपुत्रःप्रतापवान् ।अङ्गदेन च वीरेणतथानिलसुतेन च ।।6.85.35।।
பெருந்திறல் கொண்ட அரசகுமாரன் (ஸ்ரீராமன்) விபீஷணனுடன், வீரன் அங்கதனுடனும், மேலும் நீலசுதன்—வாயுபுத்திரன் ஹனுமான்—உடனும் சேர்ந்திருந்தான்।
Verse 36
லக்ஷ்மணன் பகைவர் படையில் நுழைந்தான்—அது மிகப் பெரிது, கொடிகளால் நிறைந்தது, களங்கமற்ற ஆயுதங்களின் ஒளியால் எரிந்தது, மாபெரும் ரதங்களால் சூழ்ந்தது, அச்சமூட்டும் தோற்றமும் அளவிட முடியாத வேகமும் உடையது—இருள் திரளில் நுழைவதுபோல்।
Frequently Asked Questions
The pivotal action is choosing disciplined, time-bound intervention over passive grief: Rāma must convert sorrow into command, dispatching Lakṣmaṇa to disrupt Indrajit’s Nikumbhilā rite before its completion creates an existential threat to the dharmic coalition.
Vibhīṣaṇa’s upadeśa frames anxiety as strategically harmful and ethically unproductive; the chapter teaches that righteous leadership requires emotional regulation, reliance on truthful intelligence, and prompt execution of duty when adharma is fortified by deception and boon-based advantage.
Nikumbhilā is highlighted as a ritually charged battlefield landmark—its caitya/sanctuary and fire-sacrifice context establish it as a cultural-religious site whose ritual completion has direct military consequences in the narrative logic of boons and yājñika power.