Sarga 84

Verse 1

राममाश्वासयानेतुलक्ष्मणेभ्रातृवत्सले ।निक्षिप्यगुल्मान् स्वस्थानेतत्रागच्छद्विभीषणः ।। ।।

அண்ணன்பாசம் நிறைந்த இலக்குமணன் ஸ்ரீராமரை ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருக்கையில், விபீஷணன் படைப்பிரிவுகளைத் தத்தம் இடங்களில் நிறுத்திவிட்டு அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 2

नानाप्रहरणैर्वीरैश्चतुर्भिस्सचिवैर्वृत: ।नीलाञ्जनचयाकारैर्मातङ्गैरिवयूथप ।।।।

விபீஷணன் பலவகை ஆயுதம் தாங்கிய நான்கு வீர அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டவனாய், நீலாஞ்சனக் குவியலைப் போல் கருமை நிற யானைகள் சூழ்ந்த யானைக் கூட்டத் தலைவனைப் போல மகாத்மா ஸ்ரீராமரிடம் அணுகினான்; அப்போது கண்ணீரால் மறைந்த கண்களுடன் இருந்த வானரப் படைகளையும் அவன் கண்டான்.

Verse 3

राघवं च महात्मानमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ।ददर्शमोहमापन्नंलक्ष्मणस्याङ्गमाश्रितम् ।।।।

விபீஷணன், இக்ஷ்வாகு குலத்தின் ஆனந்தமான மகாத்மா ராகவனை, மயக்கமும் துயரமும் அடைந்து இலக்குமணனின் மடியில் சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டான்॥

Verse 4

राघवं च महात्मानमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ।ददर्शमोहमापन्नंलक्ष्मणस्याङ्गमाश्रितम् ।।6.84.3।।

விபீஷணன், இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பெருமையான மகாத்மா ராகவனை, குழப்பமும் மனவேதனையும் கொண்டு இலக்குமணனின் மடியில் சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டான்॥

Verse 5

व्रीडितंशोकसन्तप्तंदृष्टवारामंविभीषणः ।अन्तर्धुःखएनदीनात्माकिमेतदितिसोऽब्रवीत् ।।।।

வெட்கமும் சோகமும் கொண்டு வாடிய ராமனைப் பார்த்து, உள்ளார்ந்த துயரால் தாழ்ந்த விபீஷணன், “இது என்ன?” என்று கேட்டான்॥

Verse 6

विभीषणमुखंदृष्टवासुग्रीवंतांश्चवानरान् ।लक्ष्मणोवाचमन्दार्थमिदंबाष्पपरिप्लुतः ।।।।

விபீஷணனின் முகத்தையும், சுக்ரீவனையும், அந்த வானரர்களையும் நோக்கி, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் இலக்குமணன் மெல்லிய குரலில் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 7

हताइन्द्रजितासीताइतिश्रुत्वैवराघवः ।हनूमद्वचनात्सौम्यततोमोहमुपागतः ।।।।

அன்புடையோனே! ஹனுமானின் சொற்களால் ‘இந்திரஜித் சீதையை கொன்றான்’ என்று கேட்டவுடனே ராகவன் உடனே மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 8

कथयन्तंतुसौमित्रिंसन्निवार्यविभीषणः ।पुष्कलार्थमिदंवाक्यंविसंज्ञंराममब्रवीत् ।।।।

சௌமித்ரி பேசத் தொடங்கியபோது, விபீஷணன் அவரைத் தடுத்து, உணர்விழந்த ராமனிடம் பொருள் நிறைந்த இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 9

मनुजेन्द्रार्थरूपेणयदुक्ततुहनूमता ।तदयुक्तमहंमन्येसागरस्येवशोषणम् ।।।।

மனிதரின் அரசனைப் பற்றிய உண்மையெனக் கொண்டு ஹனுமான் கூறிய சொல் எனக்கு பொருந்தாததாகத் தோன்றுகிறது—கடல் வற்றிப்போவதுபோல்.

Verse 10

अभिप्रायंतुजानामिरावणस्यदुरात्मनः ।सीतांप्रतिमहाबाहो न च घातंकरिष्यति ।।।।

மகாபாஹோ! துராத்மா ராவணன் சீதையைப் பற்றிக் கொண்டுள்ள எண்ணத்தை நான் அறிவேன்; அவன் அவளை கொல்லமாட்டான்.

Verse 11

याच्यमानःसुबहुशोमयाहितचिकीर्षुणा ।वैदेहीमुत्सृजस्वेति न च तत्कृतवान्वचः ।।।।

அவனது நலனை நாடி நான் பலமுறை வேண்டினேன்—‘வைதேஹியை விடுவி’ என்று—ஆனால் அவன் அந்தச் சொல்லைச் செயலாக்கவில்லை.

Verse 12

नैवसाम्ना न दानेन न भेदेनकुतोयुधा ।साद्रष्टुमपिशक्येतनैवचान्येनकेनचित् ।।।।

சாமத்தாலும் அல்ல, தானத்தாலும் அல்ல, பேதத்தாலும் அல்ல—போரால் எப்படிச் சாத்தியம்?—வேறு எந்த வழியாலும் அவளை (சீதையை) காணவும் மீட்கவும் இயலாது.

Verse 13

वानरान्मोहयित्वातुप्रतियातः स राक्षसः ।मयामयींमहाबाहोतांविद्दिजनकात्मजाम् ।।।।

வானரர்களை மயக்கி அந்த இராட்சசன் பின்வாங்கினான். ஓ மகாபாஹோ, இங்கு தோன்றும் ‘ஜனகாத்மஜை’ மாயையால் உருவான பொய்தோற்றமே என்று அறிந்துகொள்.

Verse 14

चैत्यंनिकुम्भिलांनामप्राप्यहोमंकरिष्यति ।हुतवानुपयातोहिदेवैरपिसवासवैः ।।।।दुराधर्षोभवत्येषसङ्ग्रामेरावणात्मजः ।

‘நிகும்பிலா’ எனும் புனிதச் சைத்யத்தை அடைந்து அவன் ஹோமம் செய்வான். ஹோமம் முடித்து மீண்டும் வந்தால், ராவணனின் இந்தப் புதல்வன் போரில் இந்திரன் உட்பட தேவர்களாலும் அணுக இயலாத அளவு துர்தர்ஷனாகிறான்.

Verse 15

तेनमोहयतानूनमेषामायाप्रयोजिता ।।।।विघ्नमन्विच्छतातत्रवानराणांपराक्रमे ।

நிச்சயமாக வானரர்களை மயக்கிய அவனே, அங்கு வானரர்களின் பராக்கிரமத்திற்கு தடையுண்டாக்க எண்ணி, இந்த மாயையைப் பயன்படுத்தினான்.

Verse 16

ससैन्यास्तत्रगच्छामोयावत्तन्नसमाप्यते ।।।।त्यजेमंनरशार्दूलमिथ्यासन्तापगतम् ।सीदतेहिबलंसर्वंदृष्टवात्वांशोककर्शितम् ।।।।

அந்தச் சடங்கு நிறைவடைவதற்கு முன்பே நாம் படையுடன் அங்கே செல்வோம். ஓ நரசார்தூலா, இந்தப் பொய்யான வேதனையை விட்டுவிடு; உன்னைத் துயரால் சோர்ந்தவனாகக் கண்டால், முழுப் படையின் உற்சாகமும் தளர்கிறது.

Verse 17

ससैन्यास्तत्रगच्छामोयावत्तन्नसमाप्यते ।।6.84.16।।त्यजेमंनरशार्दूलमिथ्यासन्तापगतम् ।सीदतेहिबलंसर्वंदृष्टवात्वांशोककर्शितम् ।।6.84.17।।

அந்தச் சடங்கு நிறைவடைவதற்கு முன்பே நாம் படையுடன் அங்கே செல்வோம். ஓ நரசார்தூலா, இந்தப் பொய்யான வேதனையை விட்டுவிடு; உன்னைத் துயரால் சோர்ந்தவனாகக் கண்டால், முழுப் படையின் உற்சாகமும் தளர்கிறது.

Verse 18

इहत्वंस्वस्थहृदयस्तिष्ठसत्त्वसमुच्छ्रितः ।लक्ष्मणंप्रेषयास्माभिस्सहसैन्यानुकर्षिभिः ।।।।

நீ இங்கே உறுதியான உள்ளத்துடன், வீரத்தால் உயர்ந்து நிலைத்திரு. எங்களுடன் படையை முன்னே இழுத்துவருவோருடன் சேர்த்து இலக்குமணனை அனுப்பு॥

Verse 19

एषतंनरशार्दूलोरावणिंनिशितैश्शरैः ।त्याजयिष्यतितत्कर्मततोवध्योभविष्यति ।।।।

இந்த நரசார்தூலன் கூரிய அம்புகளால் ராவணியின் புதல்வனை அந்தக் கிரியையிலிருந்து விலக்குவான். அது கைவிடப்பட்ட பின் அவன் வதைக்கத் தக்கவனாகிறான்॥

Verse 20

तस्यैतेनिशितास्तीक्ष्णाःपत्रिपत्राङ्गवाजिनः ।पतत्रिणइवासौम्याश्शराःपास्यन्तिशोणितम् ।।।।

இந்த கூர்மையான, தீவிரமான, இறகுகள் உடைய—பறவையின் அங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுபோன்ற—கொடுமையான அம்புகள், கொடிய பறவைகள் போல அவனது இரத்தத்தைப் பருகும்.

Verse 21

सत्सन्दिशमहाबाहोलक्ष्मणंशुभलक्षणम् ।राक्षसस्यविनाशायवज्रंवज्रधरोयथा ।।।।

மகாபாஹுவே! அந்த ராக்ஷசனின் அழிவிற்காக, நல்விளக்கங்களுடைய இலக்குமணனை அனுப்புவீராக—வஜ்ரத்தைத் தாங்கும் இந்திரன் வஜ்ரத்தை ஏவுவது போல.

Verse 22

मनुजवरन कालविप्रकर्षोरिपुनिधनंप्रतियत्क्षामोऽद्यकर्तुम् ।त्वमतिसृजरिपोर्वधायवाणीममररिपोर्मथनेयथामहेन्द्रः ।।।।

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இப்போது தாமதம் தகாது; பகைவர் நாசம் அருகிலுள்ளது. நீ ஆணையிடு—லக்ஷ்மணனை பகைவரை வதைக்கச் செலுத்து—தேவர்களின் பகைவரை மிதித்தபோது மகேந்திரன் ஆணையிட்டதுபோல்.

Verse 23

समाप्तकर्माहि स राक्षसाधिपोभवत्यदृश्यस्समरेसुरासुरैः ।युयुत्सतातेनसमाप्तकर्मणाभवेत्सुराणामपिसंशयोमहान् ।।।।

அந்த ராக்ஷசாதிபதி தன் கர்மம் (அனுஷ்டானம்) நிறைவேறியவுடன், போரில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகிறான். அவ்வாறு சக்தி பெற்ற அவனுடன் போரிடுவதில் தேவர்களுக்கே பெரும் ஐயம் உண்டாகும்.