Sarga 81
इन्द्रजितो मायासीतावधः — Indrajit’s Illusory Sita Episode and Hanuman’s Rebuke
युद्धकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் இந்திரஜித் ராகவனின் நோக்கத்தை அறிந்து லங்கைக்குள் ஒதுங்கி, ராக்ஷஸர்கள் வீழ்ந்ததை நினைத்து கோபம் கொண்டு மேற்கு வாயிலில் வெளிவருகிறான். போருக்கு ஆயத்தமாக நிற்கும் ராம-லக்ஷ்மணரைப் பார்த்தவுடன் அவன் மாயையைப் பயன்படுத்துகிறான்—ராக்ஷஸர்களின் காவலில் ரதத்தில் ஒரு மாயாசீதையை அமர்த்தி வானர சேனையை மயக்க முன்னேறுகிறான். வானரர்கள் பாய்ந்து வருகின்றனர்; ஹனுமான் முன்னணியில் இருந்து மலைச்சிகரத்தை ஆயுதமாகத் தூக்கி ரதத்தை அணைகிறான். ஒற்றை சடை, தூசிமூடிய உடல், தவசினிபோல் தோற்றமுடைய அந்தப் பெண்ணை மைதிலி என எண்ணி அவன் கலங்குகிறான். இந்திரஜித் நாடகமாய் அவளின் கூந்தலைப் பிடித்து அடித்து, பகைவரைத் துன்புறுத்த பெண்களைத் தாக்குவதும் அனுமதியென வாதிடுகிறான். ஹனுமான் இதை இழிவானதும் அதர்மமானதும் எனக் கண்டித்து, இந்திரஜித்தின் நெருங்கிய மரணமும் மரணத்திற்குப் பின் அவமானமும் உறுதியெனச் சொல்கிறான். பின்னர் இந்திரஜித் அனைவரின் முன்னும் வாளால் அந்த மாயாசீதையை ‘வதைந்து’ வானர முயற்சி வீண் என அறிவிக்கிறான். கணநேரம் வானரர்கள் துயரத்தில் சிதறி ஓட, இந்திரஜித் கர்ஜித்து மகிழ்கிறான்—இம்மாயை போர்த் தேவைக்கல்ல, மனோபலத்தை உடைக்கும் ஆயுதம் என இச்சர்கம் காட்டுகிறது.
Shlokas
Verse 1
विज्ञायतुमनस्तस्यराघवस्यमहात्मनः ।स निवृत्याहवात्तस्मात् प्रविवेशपुरींततः ।।।।
மகாத்மா ராகவனின் உள்ளக்கருத்தை அறிந்து, அவன் அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து விலகி, பின்னர் நகரத்துள் நுழைந்தான்.
Verse 2
सोऽनुस्मृत्यवधंतेषांराक्षसानांतरस्विनाम् ।क्रोधताम्रेक्षणश्शूरोनिर्जगामाहाद्युति: ।।।।
அந்த வலிமைமிக்க ராக்ஷசர்களின் வதத்தை நினைத்து, வீரனும் மகாதேஜஸும் உடைய இந்திரஜித் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் வெளியே வந்தான்.
Verse 3
स पश्चिमेवद्वारेणनिर्ययौराक्षसैर्वृतः ।इन्द्रजित्सुमहावीर्यःपौलस्त्योदेवकण्टकः ।।।।
மிகுந்த வீரத்தையுடைய பௌலஸ்திய குலத்தவன், தேவர்களுக்கு துன்பமளிப்பவன் இந்திரஜித், ராக்ஷசர்கள் சூழ மேற்குக் கதவின் வழியே வெளியே வந்தான்.
Verse 4
इन्द्रजित्तुततोदृष्टवाभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।रणायाभ्युद्यतौवीरौमायांप्रादुष्करोत्तदा ।।।।
அப்போது இந்திரஜித், போருக்கு ஆயத்தமான வீர சகோதரர்கள் ராமன்-லக்ஷ்மணனை கண்டவுடன், அந்நேரமே தன் மாயையை வெளிப்படுத்தினான்।
Verse 5
इन्द्रजित्तुरथेस्थाप्यसीतांमायामयींतदा ।बलेनमहतावृत्यतस्यावधमरोचयत् ।।।।
அப்போது இந்திரஜித், தன் தேரில் மாயையால் உருவான சீதையை அமர்த்தி, பெரும் படையால் சூழ்ந்து, அவளைக் கொல்லும் திட்டத்தை உறுதி செய்தான்।
Verse 6
मोहनार्थंतुसर्वेषांबुद्धिंकृत्वासुदुर्मतिः ।हन्तुंसीतांव्यवसितोवानराभिमुखोययौ ।।।।
அனைவரையும் மயக்குவதற்காக யோசனை செய்து, அந்த மிகத் தீய மனத்தையுடையவன் சீதையை கொல்லத் தீர்மானித்து, வானரப் படையை நோக்கி முன்னே சென்றான்।
Verse 7
तम्दृष्टवात्वभिनिर्यान्तंसर्वेतेकाननौकसः ।उत्पेतुरभिसङ्क्रुद्धाश्शिलाहस्तायुयुत्सवः ।।।।
அவனை முன்னேறி வருவதைக் கண்டதும், அந்தக் கானக வாசிகள் அனைவரும் கோபத்துடன் எழுந்தனர். போர்க்குத் துடித்து, கைகளில் கற்களைப் பிடித்துக் கொண்டு பாய்ந்தனர்.
Verse 8
हनूमान् पुरतस्तेषांजगामकपिकुञ्जरः ।प्रगृह्यसुमहच्छृङ्गंपर्वतस्यदुरासदम् ।।।।
அவர்களின் முன்னிலையில் கபிகுஞ்சரனான ஹனுமான் சென்றான். அணுக இயலாத அளவு துர்கமமான மாபெரும் மலைச்சிகரத்தைப் பற்றிக் கொண்டான்.
Verse 9
स ददर्शहतानन्दांसीतामिन्द्रजितोरथे ।एकवेणीधरांदीनामुपवासकृशाननाम् ।।।।परिक्लिष्टैकवसनाममृजांराघवप्रियाम् ।रजोमलाभ्यामालिप्तैस्सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ।।।।
அவன் இந்திரஜித்தின் ரதத்தில் சீதையை கண்டான்—மகிழ்ச்சியற்றவள், ஒரே சடை பின்னியவள், பரிதாபமானவள்; நோன்பால் மெலிந்த முகத்துடன். ஒரே சிதைந்த ஆடையில் துன்புற்று, உயிர்வாழும் விருப்பமே இல்லாதவள்போல்; ராகவனின் பிரியமான அந்த உயர்ந்த பெண்—தூசி, அழுக்கு படிந்த முழு உடலுடன், அலங்காரமின்றி இருந்தாள்.
Verse 10
स ददर्शहतानन्दांसीतामिन्द्रजितोरथे ।एकवेणीधरांदीनामुपवासकृशाननाम् ।।6.81.9।।परिक्लिष्टैकवसनाममृजांराघवप्रियाम् ।रजोमलाभ्यामालिप्तैस्सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ।।6.81.10।।
அவன் இந்திரஜித்தின் ரதத்தில் சீதையை கண்டான்—மகிழ்வற்றவளாய், ஒரே பின்னலாகக் கூந்தல் கட்டியவளாய், பரிதாபத்துக்குரியவளாய், நோன்பால் மெலிந்த முகத்துடன்; ஒரே சிதைந்த ஆடையால் வாடியவளாய், அலங்காரமின்றி, ராகவனுக்குப் பிரியமானவளாய், தூசி மாசு படிந்த உடலங்கமெங்கும் பூசப்பட்ட அந்த உயர்ந்த நாரியை.
Verse 11
तांनिरीक्ष्यमुहूर्तंतुमैथिलीत्यध्यवस्यतु ।बभूवाचिरदृष्टाहितेनसाजनकात्मजा ।।।।
அவளை ஒரு கணம் உற்று நோக்கி, அவன் “இவள் மைதிலி” என்று உறுதி செய்தான்; ஏனெனில் ஜனகநந்தினி அவனுக்குச் சிறிது முன்பே காணப்பட்டிருந்தாள்.
Verse 12
अब्रवीत्तांतुशोकार्तांनिरानन्दांतपस्विनीम् ।दृष्टवारथोस्थितांदृष्ट्वाराक्षसेन्द्रसुतश्रिताम् ।।।।कंसमर्थितमस्येतिचिन्तयन्समहाकपिः ।सहतैर्वानरश्रेष्ठैरभ्यधावतरावणिम् ।।।।
துக்கத்தில் ஆழ்ந்து, மகிழ்வின்றி, தவசியைப் போல இருந்தவளாக—ரதத்தில் அமர்ந்து, ராக்ஷசேந்திரனின் புதல்வன் ஆட்சிக்குள் இருந்த சீதையைப் பார்த்த மகாகபி, “இவளுக்கு என்ன செய்தனர்?” என்று எண்ணி, வானரச் சிறந்தவர்களுடன் ராவணி (இந்திரஜித்) மீது பாய்ந்தான்.
Verse 13
अब्रवीत्तांतुशोकार्तांनिरानन्दांतपस्विनीम् ।दृष्टवारथोस्थितांदृष्ट्वाराक्षसेन्द्रसुतश्रिताम् ।।6.81.12।।कंसमर्थितमस्येतिचिन्तयन्समहाकपिः ।सहतैर्वानरश्रेष्ठैरभ्यधावतरावणिम् ।।6.81.13।।
துக்கமும் மகிழ்வின்மையும் கொண்ட, தவசியைப் போல இருந்தவளாக—ரதத்தில் அமர்ந்து ராக்ஷசக் குமாரனின் அதிகாரத்தில் இருந்தவளைப் பார்த்த மகாகபி, “இவளுக்கு என்ன செய்தார்கள்?” என்று எண்ணி, வானரச் சிறந்தவர்களுடன் ராவணி (இந்திரஜித்) மீது தாக்கினான்.
Verse 14
तद्वानरबलंदृष्टवारावणिःक्रोधमूर्छितः ।कृत्वाविकोशंनिस्त्रिंशंमूर्ध्निसीतामकर्षयत् ।।।।
அந்த வானரப் படையைப் பார்த்த ராவணி கோபத்தில் மயங்கினான்; வாளை இழுத்து, சீதையைத் தலை முடியைப் பிடித்து இழுத்தான்.
Verse 15
तांस्त्रियंपश्यतांतेषांताडयामासरावणि: ।क्रोशन्तींरामरामेतिमाययायोजितांरथे ।।।।
அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், மாயையால் ரதத்தில் ஏற்றப்பட்ட அந்தப் பெண்ணை ராவணி அடித்தான்; அவள் “ராமா! ராமா!” என்று அலறிக் கொண்டிருந்தாள்.
Verse 16
गृहीतमूर्धजांदृष्टवाहनुमान् दैन्यमागतः ।शोकजंवारिनेत्राभ्यामुत्सृजन्मारुतात्मजः ।।।।
அவளுடைய கூந்தல் பிடிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; சோகத்தால் பிறந்த கண்ணீர் அவன் கண்களிலிருந்து வழிந்தோடியது.
Verse 17
तांदृष्टवाचारुसर्वाङ्गींरामस्यमहिषींप्रियाम् ।अब्रवीत्पुरुषंवाक्यंक्रोधाद्रक्षोधिपात्मजम् ।।।।
ராமனின் அன்பிற்குரிய பட்டமகிஷி, அங்கமெல்லாம் அழகியவளான சீதையைப் பார்த்ததும் அவன் கோபம் கொண்டு, ராக்ஷசாதிபதியின் மகனை நோக்கி கடுமையான கண்டன வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 18
दुरात्मन्नात्मनाशायकेशपक्षेपरामृशः ।ब्रह्मर्षीणांकुलेजातोराक्षसींयोनिमाश्रितः ।।।।
ஓ துராத்மா! கூந்தலைப் பிடிப்பது உன் சொந்த அழிவிற்கே. பிரம்மரிஷிகளின் குலத்தில் பிறந்தும், நீ ராக்ஷசியின் யோனியையும் ராக்ஷச நடத்தைமுறையையும் தழுவியுள்ளாய்.
Verse 19
धिक्त्वांपापसमाचारंयस्यतेमतिरिदृशी ।नृशंसानार्य दुर्वृत्त क्षुद्र पापपराक्रम ।।।।अनार्यस्येदृशंकर्मघृणातेनास्तिनिर्घृण ।
சீ! பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவனே—உன் மனம் இவ்வளவு தீயதாகியதே! கொடூரனே, அனாரியனே, தீயொழுக்கனே, இழிந்தவனே, பாவப் பராக்கிரமனே—இத்தகைய செயல் அனாரியருக்கே உரியது; இரக்கமற்றவனே, உனக்கு கருணை இல்லை.
Verse 20
च्युतागृहाच्चराज्याच्चरामहस्ताच्चमैथिली ।।।।किंतवैषापराद्धाहियदेनांहन्तुमिच्छसि ।
மைதிலி தன் இல்லத்திலிருந்தும், தன் அரசிலிருந்தும், ஸ்ரீராமரின் காக்கும் கரத்திலிருந்தும் கூட பிரிக்கப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டாள். அவள் உனக்கு என்ன குற்றம் செய்தாள், நீ அவளை கொல்ல விரும்புகிறாய்?
Verse 21
सीतांहत्वातु न चिरंजीविष्यसिकथञ्चन ।।।।वधार्हकर्मणानेनममहस्तगतोह्यसि ।
நீ சீதையை கொன்றால், எவ்விதத்திலும் நீ நீண்ட நாள் வாழமாட்டாய். இந்த மரணத்திற்குரிய செயல் காரணமாக நீ உண்மையாகவே என் கையில் அகப்பட்டாய்.
Verse 22
येच स्त्रीघातिनांलोकालोकवध्यैषुकुसतिताः ।।।।इहजीवितमुत्सृज्यप्रेत्यतान्प्रतिपत्स्यसे ।
பெண்கொலை செய்பவர்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட உலகங்கள்—உலகத்தால் நிந்திக்கப்பட்டோரின் துர்கதிகள்—இங்கு உயிரை விட்ட பின், மரணத்திற்குப் பிறகு நீ அவ்வுலகங்களிலேயே வீழ்வாய்.
Verse 23
तिब्रुवाणोहनुमान् सायुधैर्हरिभिर्वृतः ।।।।अभ्यदावत् ससुङ्कृद्धोराक्षसेन्द्रसुतंप्रति ।
இவ்வாறு கூறிய ஹனுமான், ஆயுதம் தாங்கிய வானர வீரர்களால் சூழப்பட்டு, பெருஞ்சினத்துடன் ராக்ஷசேந்திரனின் மகனை நோக்கி பாய்ந்தார்.
Verse 24
पतन्तंमहावीर्यंतदनीकंवनौकसाम् ।।।।रक्षसांभीमकोपानामनीकंतुन्यवारयत् ।
பாய்ந்து வந்த வனவாசி வானரர்களின் அந்த மகாவீரியப் படை, கொடிய சினத்துடன் முன்னேறிய ராக்ஷசப் படைவரிசைகளைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
Verse 25
सःतांबाणसहस्रेणविक्षोभ्यहरिवाहिनीम् ।।।।हनूमन्तंहरिश्रेष्ठमिन्द्रजित् प्रत्युवाच ह ।
அவன் ஆயிரம் அம்புகளால் வானர சேனையை கலக்கமுறச் செய்து, கபிசிறந்த ஹனுமானை நோக்கி இந்திரஜித் மறுமொழி கூறினான்.
Verse 26
सुग्रीवस्त्वं च रामश्चयन्निमित्तमिहागताः ।।।।तांवधिष्यामिवैदेहीमद्यैवतवपश्यतः ।
சுக்ரீவனும் நீயும் ராமனும் யாருக்காக இங்கு வந்தீர்களோ, அந்த வைதேகியை இன்று உன் கண்முன்னே நான் கொன்று விடுவேன்.
Verse 27
इमांहत्वाततोरामंलक्ष्मणंत्वां च वानर ।।।।सुग्रीवं च वधिष्यामितंचानार्यंविभीषणम् ।
இவளை கொன்ற பின் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் உன்னையும், ஓ வானரா, சுக்ரீவனையும் கொல்வேன்; மேலும் அந்த அநாரியன் விபீஷணனையும்.
Verse 28
न हन्तव्याःस्त्रियश्चेतियद् ब्रवीषिप्लवङ्गम ।।।।पीडाकरममित्राणांयत्स्यात्कर्तव्यमेवतत् ।
ஓ ப்லவங்கமா! ‘பெண்களை கொல்லக் கூடாது’ என்று நீ சொல்கிறாய்; ஆனால் பகைவர்க்கு துன்பம் தருவது எதுவோ, அதையே செய்ய வேண்டும்.
Verse 29
तमेवमुक्त्वारुदतींसीतांमयामयीं च ताम् ।।।।शितधारेणखङ्गेननिजघानेन्द्रजित्स्वयम् ।
அவ்வாறு கூறி, அழுதுகொண்டிருந்த அந்த மாயா சீதையை இந்திரஜித் தானே கூர்மையான வாளால் வெட்டினான்.
Verse 30
यज्ञोपवीतमार्गेणभिन्नातेनतपस्विनी ।।।।सापृथिव्यांपृथुश्रोणीपपातप्रियदर्शना ।
பூணூல் அணியும் வழியில் (குறுக்காக) வெட்டப்பட்ட அந்தத் தவம் செய்யும் பெண், பூமியில் விழுந்தாள்.
Verse 31
त्तामिन्द्रजित् स्त्रियंहत्वाहनूमन्तमुवाच ह ।।।।मयारामस्यपश्येमांकोपेन च ।एषाविशस्तावैदेहीनिष्फलोवःपरिश्रमः ।।।।
அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றுவிட்டு இந்திரஜித் அனுமனிடம் கூறினான், 'என்னுடைய கோபத்தால் கொல்லப்பட்ட ராமனின் மனைவியைப் பார். வைதேகி கொல்லப்பட்டாள், உங்கள் முயற்சி வீணானது.'
Verse 32
त्तामिन्द्रजित् स्त्रियंहत्वाहनूमन्तमुवाच ह ।।6.81.31।।मयारामस्यपश्येमांकोपेन च ।एषाविशस्तावैदेहीनिष्फलोवःपरिश्रमः ।।6.81.32।।
அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றுவிட்டு இந்திரஜித் அனுமனிடம் கூறினான், 'என்னுடைய கோபத்தால் கொல்லப்பட்ட ராமனின் மனைவியைப் பார். வைதேகி கொல்லப்பட்டாள், உங்கள் முயற்சி வீணானது.'
Verse 33
ततःखडगेनमहताहत्वातामिन्द्रजित् स्वयम् ।हृष्टस्सरथमास्थायननाद च महास्वनम् ।।।।
பிறகு அந்தப் பெரிய வாளால் அவளைத் தானே கொன்றுவிட்டு, மகிழ்ச்சியடைந்த இந்திரஜித் தேரில் ஏறிப் பயங்கரமாக கர்ஜித்தான்.
Verse 34
वानराश्शुश्रुवुश्शब्दमदूरेप्रत्यवस्थिताः ।व्यादितास्यस्यनदतस्तद्दुर्गंसंश्रितस्यतु ।।।।
அருகிலேயே நிலை கொண்ட வானரர்கள், அந்த அரியணுகத் தகாத கோட்டையைச் சார்ந்திருந்த, வாய்விரித்து முழங்கியவனின் கர்ஜனையை கேட்டனர்।
Verse 35
तथातुसीतांविनिहत्यदुर्मतिःप्रहृष्टचेतास्सबभूवरावणिः ।तंहृष्टरूपंसमुदीक्ष्यवानराविषण्णरूपास्सहसाप्रददुद्रुवुः ।।।।
இவ்வாறு ‘சீதையை கொன்றேன்’ எனச் செய்து, தீய மனத்தையுடைய ராவணியின் மகன் பேருவகை கொண்டான். அவன் மகிழ்வுறும் தோற்றம் கண்ட வானரர்கள் துயருற்று திடீரென சிதறி ஓடினர்।
Frequently Asked Questions
Indrajit stages violence against a woman (an illusory Sītā) to break enemy morale, forcing the narrative to examine wartime limits: whether psychological victory can justify acts framed as cruelty toward the protected and non-combatant.
The dialogue asserts that adharma—especially cruelty and the targeting of the vulnerable—corrodes the perpetrator and invites retribution; Hanumān’s rebuke frames such conduct as self-destructive and socially condemnable, regardless of tactical gain.
The action is anchored at Laṅkā’s city-space and its western gate, with culturally marked details such as the yajñopavīta-mārga (sacred-thread line) used to describe the sword’s diagonal cut, and emblematic war-objects like the chariot, sword, and mountain peak.