Sarga 78

Verse 1

निकुम्भंनिहतंश्रुत्वाकुम्भं च विनिपातितम् ।रावणःपरमामर्षीप्रजज्वालानलोयथा ।।।।

நிகும்பன் கொல்லப்பட்டான், கும்பனும் வீழ்ந்தான் என்று கேட்டவுடன், பேர்கோபம் கொண்ட ராவணன் எரியும் அக்கினிபோல் தீவிரமாக ஜ்வலித்தான்.

Verse 2

नैरृतःक्रोधशोकाभ्यांद्वाभ्यांतुपरिमूर्छितः ।खरपुत्रंविशालाक्षंमकराक्षमचोदयत् ।।।।

கோபமும் துயரமும் இரண்டாலும் மயங்கிய ராட்சசராஜன் ராவணன், கரனின் புதல்வன் விசாலநேத்திரன் மகராட்சனை அழைத்தான்.

Verse 3

गच्छपुत्रऽमयाऽजाज्ञप्तोबलेनाभिसमवनितः ।राघवंलक्ष्मणंचैवजहितांश्चवनौकसः ।।।।

“மகனே, என் ஆணையின்படி படைபலத்துடன் செல்; ராகவனையும் லக்ஷ்மணனையும், அந்த வனவாசி வானரர்களையும் கொன்று விடு.”

Verse 4

रावणस्यवचश्श्रुत्वाशूरमानीखरात्मजः ।बाढमित्यब्रवीद्धृष्टोमकराक्षोनिशाचरम् ।।।।

ராவணனின் சொற்களை கேட்டதும், வீரப் பெருமை கொண்ட கரனின் புதல்வன் நிசாசரன் மகராட்சன் துணிவுடன்—“பாடம் (அப்படியே)” என்று கூறினான்.

Verse 5

सोऽभिवाद्यदशग्रीवंकृत्वाचापिप्रदक्षिणम् ।निर्जगामगृहाच्छुभ्राद्रावणस्याज्ञयाबली ।।।।

அந்த வலிமைமிக்க வீரன் தசக்ரீவன் ராவணனை வணங்கி, முறையாகப் பிரதட்சிணம் செய்து, ராவணனின் ஆணையின்படி அந்த ஒளிவீசும் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினான்.

Verse 6

समीपस्थंबलाध्यक्षंखरपुत्रोऽब्रवीदिदम् ।रथश्चानीयतांशीघ्रंसैन्यंत्वानीयतांत्वरात् ।।।।

அருகில் இருந்த படைத்தலைவனை நோக்கி கரனின் மகன் கூறினான்— “ரதத்தை விரைவில் கொண்டு வா; படையையும் உடனே துரிதமாகச் சேர்த்து விடு.”

Verse 7

तस्यतद्वचनंश्रुत्वाबलाध्यक्षोनिशाचरः ।स्यन्दनं च बलंचैवसमीपंप्रत्यपादयत् ।।।

அவன் சொன்னதை கேட்ட நிசாசர சேனாதிபதி, தேரையும் படையையும் அருகில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினான்।

Verse 8

प्रदक्षिणंरथंकृत्वाआरुरोहनिशाचरः ।सूतंसञ्चोदयामासशीघ्रंमेरथमावह ।।।।

தேரை வலம்வந்து வணங்கி நிசாசரன் அதில் ஏறி, சாரதியைத் தூண்டி—“என் தேரை விரைவாக ஓட்டிச் செல்!” என்றான்।

Verse 9

अथतान्राक्षसान्सर्वान्मकराक्षोऽब्रवीदिदम् ।यूयंसर्वेप्रयुध्यध्वंपुरस्तान्ममराक्षसाः ।।।।

அப்போது மகராக்ஷன் அந்த ராட்சசர்களையெல்லாம் நோக்கி—“என் ராட்சசர்களே! நீங்கள் அனைவரும் எனக்கு முன்பாகச் சென்று போர் செய்யுங்கள்” என்றான்।

Verse 10

अहंराक्षसराजेनरावणेनमहात्मना ।आज्ञप्तःसमरेहन्तुंतावुभौरामलक्ष्मणौ ।।।।

நான் மகாத்மையான இராட்சசராஜன் இராவணனின் ஆணையால் போர்க்களத்தில் அந்த இருவரையும்—ஸ்ரீராமனையும் லக்ஷ்மணனையும்—வதம் செய்ய நியமிக்கப்பட்டேன்.

Verse 11

अद्यरामंवधिष्यामिलक्ष्मणं च निशाचराः ।शाखामृगं च सुग्रीवंवानरांश्चशरोत्तमैः ।।।।

இன்று நான் என் சிறந்த அம்புகளால் ஸ்ரீராமனையும் லக்ஷ்மணனையும், மேலும் மரங்களில் உலாவும் அந்த வானரன் சுக்ரீவனையும், வானரப் படையையும் அனைத்தையும் வதம் செய்வேன்.

Verse 12

अद्यशूलनिपातैश्चवानराणांमहाचमूम् ।प्रदहिष्यामिसम्प्राप्तांशुष्केन्धनमिवानलः ।।।।

இன்று ஈட்டிகளின் மழையால் அணுகி வரும் வானரர்களின் மகாசேனையை, உலர்ந்த எரிபொருளை தீ எரிப்பதுபோல், நான் எரித்தழிப்பேன்.

Verse 13

मकराक्षस्यतच्छ्रुत्वावचनंतेनिशाचराः ।सर्वेनानायुधोपेताबलवन्तःसमाहिताः ।।।।

மகராக்ஷனின் சொற்களை கேட்ட அந்த இரவுலாவும் இராட்சசர்கள்—அனைவரும் வலிமைமிக்கோர், ஒருமனத்துடன், பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய்—கூடி முன்னேறினர்.

Verse 14

तेकामरूपिणस्सरेदंष्ट्रिणःपिङ्गलेक्षणा ।मातङ्गाइवनर्दन्तोध्वस्तकेशाभयावहाः ।।।।परिवार्यमहाकायामहाकायंखरात्मजम् ।अभिजघ्नुस्ततोहृष्टाश्चालयन्तोवसुन्धराम् ।।।।

அவர்கள் கொடூரமான காமரூபிகள்—நீண்ட கோரப் பற்களுடன், செம்மஞ்சள் கண்களுடன்—யானைகள் போல் முழங்கிக் கொண்டு, சிதறிய கூந்தலுடன் அச்சமூட்டும் உருவமாயிருந்தனர். அவர்கள் மகாகாயனான கரனின் புதல்வன் மகாகாய மகராக்ஷனைச் சூழ்ந்தனர்; பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் பூமியை அதிரச் செய்து முன்னே பாய்ந்தனர்.

Verse 15

तेकामरूपिणस्सरेदंष्ट्रिणःपिङ्गलेक्षणा ।मातङ्गाइवनर्दन्तोध्वस्तकेशाभयावहाः ।।6.78.14।।परिवार्यमहाकायामहाकायंखरात्मजम् ।अभिजघ्नुस्ततोहृष्टाश्चालयन्तोवसुन्धराम् ।।6.78.15।।

அந்த காமரூபம் கொள்ளும் கொடிய, தந்தங்களுடைய, மஞ்சள் கண்களுடைய, சிதறிய கூந்தலுடன் அச்சமூட்டும் ராட்சசர்கள் யானைகள் போல முழங்கினர். பின்னர் அவர்கள் மகாகாயராய், கரனின் புதல்வன் மகாகாய மகராட்சனைச் சூழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் தாக்கி, பூமியையே நடுங்கச் செய்தனர்.

Verse 16

शङ्खभेरीसहस्राणामाहतानांसमन्ततः ।क्ष्येळितास्फोटितानां च तत्रशब्दोमहानभूत् ।।।।

அப்போது எல்லாத் திசைகளிலும் ஆயிரக்கணக்கான சங்குகளும் பேரிகளும் முழங்கின; வீரர்களின் ஆரவாரமும் கைகளின் சடசட ஒலியும் சேர்ந்து அங்கே பேரொலி எழுந்தது.

Verse 17

प्रभ्रष्टोऽथकरात्तस्यप्रतोदस्सारथेस्तदा ।पपातसहसादैवाद्ध्वजस्तस्यतुरक्षसः ।।।।

அப்போது சாரதியின் கையிலிருந்து கோல் (அங்குசம்) வழுக்கி விழுந்தது; மேலும் விதிவசமாக அந்த ராக்ஷசனின் கொடியும் திடீரென விழுந்தது— அது அபசகுனமாக இருந்தது.

Verse 18

तस्यतेरथसंयुक्ताहयाविक्रमवर्जिताः ।चरणैराकुलैर्गत्वादीनाःसास्रमुखाययुः ।।।।

அவனது ரதத்துடன் இணைக்கப்பட்ட குதிரைகள் வீரத்தை இழந்தன; தடுமாறும் காலடிகளுடன் சென்று, துயருற்று, கண்ணீரால் நனைந்த முகங்களுடன் முன்னே நகர்ந்தன.

Verse 19

प्रवातिपवनस्तस्मिन् सपांसुःखरदारुणः ।निर्याणेतस्यरौद्रस्यमकराक्षस्यदुर्मतेः ।।।।

அந்த கொடியும் தீய மனமுடைய மகராக்ஷன் புறப்பட்ட வேளையில், தூசியை எழுப்பும் கடுமையான அச்சமூட்டும் காற்று வீசியது.

Verse 20

तानिदृष्टवानिमित्तानिराक्षसावीर्यवत्तमाः ।अचिन्त्यनिर्गतास्सर्वेयत्रतौरामलक्ष्मणौ ।।।।

அந்த அபசகுனங்களைப் பார்த்தும் மிகப் பராக்கிரமமுடைய ராட்சசர்கள் அவற்றை எண்ணாது; அனைவரும் புறப்பட்டு, ராமன் லக்ஷ்மணன் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 21

घनगजमहिषाङ्गतुल्यवर्णास्समरमखेष्वसकृद्गदासिभिन्नाः ।अहमहमितियुद्धकौशलास्तेरजनीचराःपरिबभ्रमुर्नदन्तः ।।।।

மேகமும் யானையும் எருமையும் போன்ற கருநிறத்துடன், போர்யாகத்தில் கதைகளாலும் வாள்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் காயமடைந்தும், யுத்தக் கலைவில் தேர்ந்த அந்த ரஜனீசரர்கள் ‘நான், நான்’ என்று முழங்கி அலைந்தனர்।