Sarga 77
निकुम्भवधः — The Slaying of Nikumbha (Hanuman’s Duel)
युद्धकाण्ड
யுத்தகாண்டம் 77ஆம் சர்க்கத்தில், சுக்ரீவன் தன் சகோதரனை வீழ்த்தியதைப் பார்த்த நிகும்பன் கோபத்தில் கொதித்து வானரத் தலைமைக்கு எதிராகப் பாய்கிறான். மகேந்திரச் சிகரத்தை ஒத்த மங்களகரமான பரிகம் (இரும்புக் கோல்/கதை) ஏந்தி கர்ஜித்து அதை அத்தனை வேகமாகச் சுழற்றுகிறான்; வானமே சுழல்கிறது எனப் போல் உவமை கூறப்படுகிறது—அது பயத்தைத் தூண்டும் மனப்போரின் உச்சம். அந்தக் கணம் இரு படைகளும் அச்சத்தில் உறைந்து நிற்கின்றன; போரில் மனோபலத்தின் பங்கு வெளிப்படுகிறது. அப்போது ஹனுமான் ஒருவரே அசையாமல் நின்று மார்பை முன்னிறுத்துகிறார். நிகும்பனின் பரிகப் பிரஹாரம் பட்டவுடன் அந்தக் கோல் சிதறிச் சில்லுகளாக உடைகிறது; ஹனுமானின் அதிமானுஷ நிலைத்தன்மையும், வெறும் வலிமைச் செருக்கின் பயனின்மையும் தெளிவாகிறது. ஹனுமான் பதிலடியாக கடும் முஷ்டிப் பிரஹாரம் செய்கிறார்; நிகும்பன் பிடித்து தூக்கிச் சென்றாலும் கட்டுப்பட்ட நிலையிலேயே மீண்டும் தாக்குகிறார். பின்னர் விடுபட்டு, ஹனுமான் நிகும்பனை தரையில் வீழ்த்தி, அவன் மார்பின் மீது பாய்ந்து, வலியுடன் கழுத்தை முறுக்கி உடைத்து அவனை வதம் செய்கிறார். வானரர்கள் களிகூர்கிறார்கள்; ராக்ஷசப் படையில் அச்சம் பரவுகிறது. அதன் பின் கதை ராமனும் ராக்ஷச வீரன் (மகரன்) உடனான மேலும் தீவிரமான மோதலுக்குத் திரும்புகிறது.
Shlokas
Verse 1
निकुम्भोभ्रातरंदृष्टवासुग्रीवेणनिपातितम् ।प्रदहन्निवकोपेनवानरेन्द्रमवैक्षत ।।।।
சுக்ரீவன் வீழ்த்திய தன் சகோதரனைப் பார்த்த நிகும்பன், கோபத் தீயால் எரிந்தவன் போல் வானரராஜனை நோக்கி, பார்வையாலேயே எரித்துவிடுவான் எனத் தோன்றுமாறு உற்றுநோக்கினான்।
Verse 2
ततस्स्रग्दामसन्नद्धंदत्तपञ्चाङ्गुलंशुभम् ।आददेपरिघंवीरोमहेन्द्रशिखरोपमम् ।।।।
பின்னர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரன் நிகும்பன், ஐந்து விரல் அகலமுள்ள அந்த மங்களகரமான இரும்புப் பரிகத்தை எடுத்தான்; அது மகேந்திர மலைச் சிகரம்போல் தோன்றியது।
Verse 3
हेमपट्टपरिक्षिप्तंवज्रविद्रुमभूषितम् ।यमदण्डोपमंभीमंरक्षसांभयनाशनम् ।।।।
அது பொன்னப்பட்டையால் கட்டப்பட்டு, வைரமும் பவளமும் அலங்கரித்தது; யமதண்டம் போல் அச்சமூட்டுவது, ராட்சசர்களின் அச்சத்தை அழிக்கும் ஆயுதம் ஆகும்॥
Verse 4
तमाविध्यमहातेजाश्शक्रध्वजसमंतदा ।निननादविवृत्तास्योनिकुम्भोभीमविक्रमः ।।।।
அப்போது பேரொளியுடைய, பயங்கர வீரத்தையுடைய நிகும்பன் இந்திரக் கொடியைப் போன்ற அந்த ஆயுதத்தைச் சுழற்றி வலிமையுடன் தாக்கி, வாயை விரித்து முழங்கினான்॥
Verse 5
उरोगतेननिष्केणभुजस्थैरङ्गदैरपि ।कुण्डलाभ्यां च चित्राभ्यांमालया च विचित्रया ।।।।निकुम्भोभूषणैर्भातितेनस्मपरिघेण च ।यथेन्द्रधनुषामेघस्सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।।।।
மார்பில் பொன்னிஷ்கம், கரங்களில் அங்கதங்கள், அழகிய குண்டலங்கள், வண்ணமயமான மாலை—இவ்வலங்காரங்களால் நிகும்பன் ஒளிர்ந்தான்; கையில் பரிகத்தைத் தாங்கி, இந்திரவில்லால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மின்னலும் இடியுமுள்ள மேகம் போலத் தோன்றினான்॥
Verse 6
उरोगतेननिष्केणभुजस्थैरङ्गदैरपि ।कुण्डलाभ्यां च चित्राभ्यांमालया च विचित्रया ।।6.77.5।।निकुम्भोभूषणैर्भातितेनस्मपरिघेण च ।यथेन्द्रधनुषामेघस्सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।।6.77.6।।
மார்பில் பொன்னிஷ்கம், கரங்களில் அங்கதங்கள், அழகிய குண்டலங்கள், வண்ணமயமான மாலை—இவ்வலங்காரங்களால் நிகும்பன் ஒளிர்ந்தான்; கையில் பரிகத்தைத் தாங்கி, இந்திரவில்லால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மின்னலும் இடியுமுள்ள மேகம் போலத் தோன்றினான்॥
Verse 7
परिघाग्रेणपुष्पोटवातग्रथनिर्महात्मनः ।प्रजज्वालसघोषश्चविधूमइवपावकः ।।।।
அம்மகாத்மாவின் பரிகத்தின் முனையால் காற்றின் கட்டு வெடித்து, பேரொலியுடன் எரிந்து எழுந்தது; அது புகையற்ற அக்கினிபோல் ஜ்வலித்தது.
Verse 8
नगर्याविटपावत्यागन्धर्वभवनोत्तमैः ।सतारग्रहनक्षत्रंसचन्द्रंसमहाग्रहम् ।।।।निकुम्भपरिघाघूर्णंभ्रमतीवनभस्थ्सलम् ।
விடபாவதீ நகரம்போல் சிறந்த கந்தர்வ மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நட்சத்திரங்கள், நக்ஷத்திரக் கூட்டங்கள், சந்திரன், மகாகிரகங்கள் நிறைந்த வானம்—நிகும்பனின் சுழலும் பரிகத்தின் வேகத்தால் சுழல்கின்றதுபோல் தோன்றியது.
Verse 9
दुरासदश्चसञ्जज्ञेपरिघाभरणप्रभः ।।।।कपीनांसनिकुम्भाग्निर्युगान्ताग्निरिवोत्थितः ।
பரிகமும் ஆபரணங்களும் உமிழ்ந்த ஒளியால் அவன் அணுக இயலாதவனானான்; வானரர்களுக்கு நிகும்பன் யுகாந்தத் தீ போல எழுந்து ஜ்வலித்தான்.
Verse 10
राक्षसावानराश्चापि न शेकुस्स्पन्दितुंभयात् ।।।।हनूमांस्तुविवृत्योरस्तस्थौतस्याग्रतोबली ।
ராக்ஷசரும் வானரரும் அச்சத்தால் அசையவும் இயலவில்லை; ஆனால் வல்லமைமிக்க ஹனுமான் மார்பை வெளிப்படுத்தி அவன் முன்னே அசையாது நின்றான்।
Verse 11
परिघोपमबाहुस्तुपरिघंभास्करप्रभम् ।।।।बलीबलवतस्तस्यपातयामासवक्षसि ।
பரிகம்போன்ற கரங்களையுடைய அந்த வல்லமைமிக்க ராக்ஷசன், சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பரிகத்தை வலிமைமிக்க ஹனுமானின் மார்பில் வீழ்த்தினான்।
Verse 12
स्थिरेतस्योरसिव्यूढेपरिघश्शतधाकृतः ।।।।विकीर्यमाणस्सहसाउल्काशतमिवाम्बरे ।
அவன் அகன்ற, உறுதியான மார்பில் பட்டவுடனே அந்தப் பரிகம் நூறு துண்டுகளாக உடைந்து, உடனே வானில் நூறு உல்கைகள் போலச் சிதறிப் பறந்தது।
Verse 13
स तुतेनप्रहारेणविचचालमहाकपिः ।।।।परिघेणसमाधूतोयथाभूमिचलेऽचलः ।
அந்த இரும்புப் பரிகத்தின் அடியால் மகாகபி அசைந்தாலும் அசையாமல் நிலைத்தான்; பூமி நடுங்கினாலும் மலை அசையாததுபோல் உறுதியாக இருந்தான்।
Verse 14
तथाभिहतस्तेनहनुमान् प्लवगोत्तमः ।।।।मुष्टिंसम्वर्तयामासबलेनातिमहाबलः ।
அவ்வாறு தாக்கப்பட்டும் குரங்கர்களில் சிறந்த, மிகுந்த வலிமையுடைய ஹனுமான் தன் முழுப் பலத்தால் கைமுட்டியை இறுக்கிக் கொண்டான்।
Verse 15
तमुद्यम्यमहातेजानिकुम्भोरसिवीर्यवान् ।।।।अभिचिक्षेपवेगेनवेगवान् वायुविक्रमः ।
அப்போது ஒளிமிக்க வீரன், காற்றைப் போல் வேகமுடைய ஹனுமான் கைமுட்டியை உயர்த்தி விரைவாக நிகும்பனின் மார்பில் எறிந்து அடித்தான்।
Verse 16
ततःपुस्फोटचर्मास्यप्रसुस्राव च शोणितम् ।।।।मुष्टिनातेनसञ्जज्ञेमेघेविद्युदिवोत्थिता ।
அப்போது அவன் தோல் பிளந்து இரத்தம் வழிந்தது; அந்த கைமுட்டி அடியால் மேகத்திலிருந்து மின்னல் பாய்ந்ததுபோல் தோன்றியது।
Verse 17
सःतुतेनप्रहारेणनिकुम्भोविचचाल ह ।।।।स्वस्थश्चापिनिजग्राहहनूमन्तंमहाबलम् ।
ஆயினும் அந்த அடியால் நிகும்பன் சாயவில்லை; தன்னைச் சீர்படுத்திக் கொண்டு மகாபலன் ஹனுமானை பிடித்துக் கொண்டான்।
Verse 18
चुक्रुशुस्तदासङ्ख्येभीमंलङ्कानिवासिनः ।।।।निकुम्भेनोद्यतंदृष्टवाहनूमन्तंमहाबलम् ।
அப்போது போர்க்களத்தில் நிகும்பன் உயர்த்திய மகாபலவான் ஹனுமானைக் கண்டு லங்கைவாசிகள் அச்சத்தால் பயங்கரமாக அலறினர்।
Verse 19
तदाह्रियमाणोऽपिकुम्भकर्णात्मजेन ह ।।।।आजघानानिलसुतोवज्रकल्पेनमुष्टिना ।
கும்பகர்ணனின் மகன் இழுத்துச் சென்றபோதும், பவனபுத்திரன் ஹனுமான் வஜ்ரம் போன்ற கடினமான குத்தினால் அவனைத் தாக்கினார்।
Verse 20
आत्मानंमोक्षयित्वाथक्षितावभ्यवपद्यत ।।।।हनूमानुन्ममाथाशुनिकुम्भंमारुतात्मजः ।
பின்னர் ஹனுமான் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு தரையில் பாய்ந்து இறங்கி, மாருதபுத்திரன் உடனே நிகும்பனை கடுமையாகத் தாக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 21
निक्षिप्यपरमायत्तोनिकुम्भंनिष्पिपेष ह ।।।।उत्पत्यचास्यवेगेनपपातोरसिवीर्यवान् ।
மிகுந்த முயற்சியுடன் அவன் நிகும்பனைத் தள்ளி வீழ்த்தி நசுக்கினான்; பின்னர் வேகமாகத் தாவி அந்த வீரன் அவன் மார்பின் மீது விழுந்தான்।
Verse 22
परिगृह्य च बाहुभ्यांपरिवृत्यशिरोधराम् ।।।।उत्पाटयामानशिरोभैरवंनदतोमहत् ।
இரு கரங்களாலும் அவனைப் பற்றிக் கொண்டு கழுத்தை முறுக்கி, பயங்கரமாக பெருஞ்சத்தம் எழுப்பிய நிகும்பனின் தலையை ஹனுமான் பறித்தெடுத்தார்।
Verse 23
अथनिनदतिसादितेनिकुम्भेपवनसुतेनरणेबभूवयुद्धम् ।दशरथसुतराक्षसेन्द्रसून्वोर्भृशतरमागतरोषयोस्सुभीमम् ।।।।
அப்போது போர்க்களத்தில் பவனபுத்திரன் கையால் அலறிக்கொண்டிருந்த நிகும்பன் வீழ்த்தப்பட்டான். அதன் பின் தசரதநந்தனனும் ராட்சசராஜன் புதல்வனும்—இருவரும் கடும் கோபத்தில் எரிந்தவர்களாய்—மிகவும் பயங்கரமான, உக்கிரமான போர் எழுந்தது॥
Verse 24
व्यपेतेतुजीवेनिकुम्भस्यहृष्टाविनेदुःप्लवङ्गादिशस्सस्वनुश्च ।चचालेवचोर्वीपफालेवचद्यौर्भयंराक्षसानांबलंचाविवेश ।।।।
நிகும்பனின் உயிர் நீங்கியதும் வானரர்கள் மகிழ்ந்து முழங்கினர்; திசைகள் ஒலியால் நிரம்பின. பூமி நடுங்கியது போலவும், வானம் பிளந்தது போலவும் தோன்றியது; ராட்சசப் படையை அச்சம் சூழ்ந்தது॥
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Hanumān’s deliberate refusal to retreat when both armies are immobilized by fear; he absorbs the strike openly (showing his chest) and responds with measured, decisive force to neutralize a dangerous commander, reflecting duty-bound courage rather than reckless aggression.
Even without extended dialogue, the episode teaches that inner steadiness (dhairya) and trained strength can render intimidation ineffective; fear is shown as a collective contagion, while composure enables right action aligned with the larger dharmic objective.
The chapter uses landmark similes—Mahendra mountain, Indra’s banner and rainbow, and the celestial city Vitapavatī/Alakā—to scale the combat imagery; these references function as cultural indexing devices that place the duel within a cosmically resonant battlefield aesthetic.