Yuddha Kanda Sarga 73 - Valmiki Ramayana | Tamil | Vedapath

Valmiki

Yuddha KandaSarga 7375 Verses

Sarga 73

इन्द्रजितः ब्रह्मास्त्र-यागः तथा वानरसेनाविध्वंसः (Indrajit’s Brahmastra Rite and the Crushing of the Vanara Host)

युद्धकाण्ड

ஸர்கம் 73-இல் மீந்த ராக்ஷசர்கள் ராவணனிடம் வந்து தேவாந்தகன், திரிசிரஸ், அதிகாயன் போன்ற முன்னணி வீரர்கள் வீழ்ந்த செய்தியை அறிவிக்கின்றனர். இதனால் ராவணன் துயரமும் யுத்தக் கவலையும் கொண்டு கலங்க, இந்திரஜித் அவனைத் தேற்றிக் கொண்டு ராமன்-லக்ஷ்மணனை வீழ்த்துவேன் என்று பிரதிஞ்ஞை செய்கிறான். சங்க-பேரி, முரசு ஒலிகள், குடை-சாமரம் ஆகிய அரச-சேனைப் பவனியுடன் அவன் புறப்படுகிறான். போர்க்களம் அடைந்து பாதுகாப்பு வலயம் அமைத்து அவன் அக்னிஹோமம் செய்கிறான்; அதில் ஆயுதங்களையே யாகப் பொருள்களாக அர்ப்பணிக்கிறான். புகையில்லாமல் எரியும் தீயில் வெற்றியின் சுபலட்சணங்கள் தோன்ற, அக்னிதேவன் ஆஹுதியை ஏற்கிறான். பின்னர் இந்திரஜித் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஆவாஹனம் செய்து ரதமும் வில்லும் மந்திரித்து, கிரக-நட்சத்திரங்களும் நடுங்குமாறு செய்கிறான். மாயையால் மறைந்து கொண்டு அவன் அம்புகளின் வலைவும் ஆயுத மழையும் பொழிந்து வானர சேனையைச் சிதைக்கிறான்; ஹனுமான், சுக்ரீவன், அங்கதன், ஜாம்பவான், நலன் முதலியோர் காயமடைகிறார்கள். ராமன் அது பிரம்மாஸ்திரம் என அறிந்து, லக்ஷ்மணனுக்கு திடமுடன் தாங்குமாறு அறிவுறுத்துகிறான். ராம-லக்ஷ்மணர் தாக்கப்பட்டதும் சேனை மனம் தளர்ந்ததும் கண்டு இந்திரஜித் வெற்றிக் கர்ஜனை செய்து லங்கைக்கு மீண்டு, தந்தை ராவணனிடம் வெற்றிச் செய்தியை அறிவிக்கிறான்.

Shlokas

Verse 1

ततोहतान्राक्षसपुङ्गवांस्तान् देवान्तकादित्रिशिरोतिकायान् ।रक्षोगणास्तत्रहतावशिष्टास्तेरावणायत्वरिताश्शशंसुः ।।।।

பின்னர் தேவாந்தகன், திரிசிரன், அதிகாயன் எனும் ராக்ஷசப் பெருந்தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, அங்கே உயிர்தப்பிய ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் விரைந்து ராவணனிடம் சென்று செய்தியை அறிவித்தன।

Verse 2

ततोहतांस्तान् सहसानिशम्यराजामुमोहपरिप्लुताक्षः ।पुत्रक्षयंभ्रातृवधं च घोरंविचिन्त्यराजाविपुलंप्रदध्यौ ।।।।

அவர்கள் திடீரென கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்டதும், கண்ணீர் பெருகிய கண்களுடன் அரசன் மயங்கினான். மகன் இழப்பு, சகோதரன் கொலை என்ற கொடுமையை எண்ணி, ஆழ்ந்த கனத்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

Verse 3

ततस्तुराजानमुदीक्ष्यदीनंशोकार्णवेसम्परिपुप्लुवानम् ।रथर्षभोराक्षसराजसूनुस्तमिन्द्रजिद्वाक्यमिदंबभाषे ।।।।

அப்போது அரசன் துயருற்று, சோகக் கடலில் மூழ்குகிறவன்போல் இருப்பதைக் கண்டு, ரதயோధர்களில் சிறந்த ராக்ஷசராஜன் ராவணனின் மகன் இந்திரஜித் அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 4

न तात मोहंपरिगन्तुमर्हसियत्रेन्द्रजिजजीवतिराक्षसेन्द्र ।नेन्द्रारिबाणाभिहतोहिकश्चित्प्राणान् समर्थस्समरेऽभिपातुम् ।।।।

ராட்சசேந்திரா! இந்திரஜித் உயிருடன் இருக்கும் வரை நீ மயக்கத்தில் ஆழ வேண்டாம்; ஏனெனில் இந்திரனின் பகைவனான அவனது அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவர் போரில் உயிரைத் தக்கவைக்க இயலார்।

Verse 5

पश्याद्यरामंसहलक्ष्मणेनमद्बाणनिर्भिन्नविकीर्णदेहम् ।गतायुषंभूमितलेशयानंशितैश्शरैराचितसर्वगात्रम् ।।।।

“இன்றே பார்—லக்ஷ்மணனுடன் ராமனை; என் அம்புகளால் பிளந்து சிதறிய உடலுடன், ஆயுள் முடிந்து, தரையில் கிடந்து, கூரிய அம்புகள் எல்லா அங்கங்களிலும் நிறைந்தவனாக.”

Verse 6

इमांप्रतिज्ञांशृणुशक्रशत्रोःसुनिश्चितांपौरुषदैवयुक्ताम् ।अद्यैवरामंसहलक्ष्मणेनसन्तर्पयिष्यामिशरैरमोघैः ।।।।

இந்திரசத்ருவின் இவ்விரதத்தை கேளுங்கள்—உறுதியானது, மனிதப் பராக்கிரமமும் தெய்வ வலிமையும் இணைந்தது: இன்றே நான் இலக்குமணனுடன் கூடிய ராமனைத் தவறாத அம்புகளால் நிறைப்பேன்॥

Verse 7

अद्येन्द्रवैवस्वतविष्णुमित्रसाध्याश्चवैश्वानरचन्द्रसूर्याः ।द्रक्ष्यन्तुमेविक्रममप्रमेयंविष्णोरिवोग्रंबलियज्ञवाटे ।।।।

இன்று இந்திரன், வைவர்ஸ்வதன், விஷ்ணு, மித்ரன், சாத்யர்கள், வைஶ்வானரன், சந்திரன், சூரியன்—எல்லோரும் என் அளவிட முடியாத வீரத்தைப் பார்ப்பார்களாக; பலியின் யாகமண்டபத்தில் விஷ்ணுவின் உக்கிர வல்லமையை அவர்கள் கண்டதுபோல॥

Verse 8

स एवमुक्त्वात्रिदशेन्द्रशत्रुरापृच्छयराजानमदीनसत्त्वः ।समारुरोहानितुल्यवेगंरथंखरश्रेष्ठसमाधियुक्तम् ।।।।

இவ்வாறு கூறி, இந்திரனின் பகைவன்—தளராத துணிவுடையவன்—அரசனிடம் விடைபெற்று, சிறந்த கழுதைகள் பூட்டப்பட்ட அதிவேக ரதத்தில் ஏறினான்॥

Verse 9

तमास्थायमहातेजारथंहरिरथोपमम् ।जगामसहसातत्रयत्रयुद्धमरिन्दमः ।।।।

இந்திரரதம் போன்ற அந்த ஒளிமிகு ரதத்தில் ஏறி, பகைவரை அடக்கும் தேஜஸ்வி இந்திரஜித் உடனே போர் நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்॥

Verse 10

तंप्रस्थितंमहात्मानमनुजग्मुर्महाबलाः ।सम्हर्षमाणाबहनोधनुष्प्रवरपाणयः ।।।।गजस्कन्धगताःकेचित्केचित्प्रवरवाजिभिः ।व्याघ्रवृश्चिकमार्जारखरोरोष्ट्रैश्चभुजङ्गमैः ।।।।वराहैश्श्वापदैस्सिंहैर्जम्बुकैःपर्वतोपमैः ।काकहंसमयूरैश्चराक्षसाभीमविक्रमाः ।।।।प्रासमुद्गरनिस्त्रिंशपरश्वथगदाधराः ।भुशुण्डिमुद्गरायष्टिशतघ्नीपरिघायुधा ।।।।

அந்த மகாத்மா புறப்பட்டபோது, பல மகாபல ராக்ஷசர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், சிறந்த வில்லுகளை கைகளில் தாங்கி, அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 11

तंप्रस्थितंमहात्मानमनुजग्मुर्महाबलाः ।सम्हर्षमाणाबहनोधनुष्प्रवरपाणयः ।।6.73.10।।गजस्कन्धगताःकेचित्केचित्प्रवरवाजिभिः ।व्याघ्रवृश्चिकमार्जारखरोरोष्ट्रैश्चभुजङ्गमैः ।।6.73.11।।वराहैश्श्वापदैस्सिंहैर्जम्बुकैःपर्वतोपमैः ।काकहंसमयूरैश्चराक्षसाभीमविक्रमाः ।।6.73.12।।प्रासमुद्गरनिस्त्रिंशपरश्वथगदाधराः ।भुशुण्डिमुद्गरायष्टिशतघ्नीपरिघायुधा ।।6.73.13।।

சிலர் யானையின் முதுகில், சிலர் சிறந்த குதிரைகளில்; மற்றவர்கள் புலி, தேள், பூனை, கழுதை, ஒட்டகம் மற்றும் பாம்புகளின் மீதும் ஏறியிருந்தனர்.

Verse 12

அச்சமூட்டும் வீரத்தையுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் வராகங்கள், காட்டு மிருகங்கள், சிங்கங்கள், மலைபோல் பெரும் நரிகள், மேலும் காகங்கள், அன்னங்கள், மயில்கள் மீதும் ஏறியிருந்தனர்.

Verse 13

அவர்கள் ஈட்டிகள், முசல்கள், வாள்கள், கோடாரிகள், கதைகள் ஆகியவற்றைத் தாங்கினர்; மேலும் புஷுண்டி, சுத்திகள், இரும்புத் தண்டுகள், சதக்னி, பரிகம் போன்ற ஆயுதங்களாலும் ஆயத்தமாயிருந்தனர்.

Verse 14

स शङ्खनिनदैःपूर्णैर्भेरीणांचापिनिस्स्वनैः ।जगामत्रिदशेन्द्रास्तूयमानोनिशाचरैः ।।।।

சங்குகளின் முழங்கும் முழுநாதமும், பேரிகளின் ஒலிப்பெருக்கமும் நிறைந்த நடுவே, நிசாசரர்களால் புகழப்பட்டு, தேவேந்திரனின் பகைவன் அவன் முன்னே சென்றான்.

Verse 15

स शङ्खशशिवर्णेनछत्रेणरिपुसूदनः ।रराजप्रतिपूर्णेननभश्चन्द्रमसायथा ।।।।

சங்கு-நிலவு போன்ற வெண்மையான, நிறைவான குடையைத் தாங்கிய அந்த பகைவரை அழிப்பவன், வானில் முழுநிலவு போல ஒளிர்ந்தான்.

Verse 16

अवीज्यतततोवीरोहैमैर्हेमविभूषितैः ।चारुचामरमुख्यैश्चमुख्यस्सर्वधनुष्मताम् ।।।।

பின்னர் எல்லா வில்லாளர்களிலும் முதன்மையான அந்த வீரன், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொற்கைப்பிடியுள்ள அழகிய சாமரங்களால் விசிறப்பட்டான்.

Verse 17

स तुदृष्टवाविनिर्यान्तंबलेनमहातावृतम् ।राक्षसाधिपतिश्रशीमान् रावणःपुत्रमब्रवीत् ।।।।

மிகப் பெரிய படையால் சூழப்பட்டு தன் மகன் புறப்படுவதைப் பார்த்து, செல்வமிக்க ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் மகனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 18

त्वमप्रतिरथःपुत्रत्वयावैवासवोजितः ।किम्पुनर्मानुषंधृष्यंनिहनिष्यसिराघवम् ।।।।तथोक्तोराक्षसेन्द्रेणप्रत्यगृह्णान्महाशिषः ।

“மகனே, நீ அப்பிரதிரதன்; வாசவன் (இந்திரன்) கூட உன்னால் வெல்லப்பட்டான். அப்படியிருக்க, தாக்கத்திற்குரிய மனிதனான ராகவனை நீ ஏன் வதம் செய்யமாட்டாய்?” என்று ராக்ஷசேந்திரன் கூற, அவன் மகத்தான ஆசிகளை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 19

तस्त्विन्द्रजितालङ्कासूर्यप्रतिमतेजसा ।।।।रराजाप्रतिवीर्येणद्यौरिवार्केणभास्वता ।

அப்போது சூரியனுக்கு ஒப்பான தேஜஸும், ஒப்பற்ற வீரியமும் கொண்ட இந்திரஜித்தினால் லங்கா, எரியும் சூரியனால் ஆகாயம் ஒளிர்வதுபோல, பிரகாசமடைந்தது.

Verse 20

सम्प्राप्यमहातेजायुद्धभूमिमरिन्दमः ।।।।स्थापयामासरक्षांसिरथंप्रतिसमन्ततः ।

போர்க்களத்தை அடைந்த மகாதேஜஸும் பகைவரை அடக்கும் வீரனும், தன் தேரைச் சுற்றிலும் எல்லாத் திசைகளிலும் ராக்ஷசர்களை நிறுத்தினான்.

Verse 21

ततस्तुहुतभोक्तारंहुतभुक्सदृशप्रभः ।।।।जुहावराक्षसश्रेष्ठोमन्त्रवद्विधिवत्तदा ।

பின்னர் அக்னியைப் போல ஒளிரும் ராக்ஷசர்களில் முதன்மையானவன், மந்திரங்களை உச்சரித்து முறையாக அக்னிதேவனுக்கு ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினான்.

Verse 22

सहविर्लाजसंस्कारैर्माल्यगन्धपुरस्कृतैः ।।।।जुहुवेपावकंतत्रराक्षनेन्द्रःप्रतापवान् ।

அங்கே வீரமிகு ராக்ஷசேந்திரன், பொரித்த நெல்லால் தயாரிக்கப்பட்ட ஹவியையும், மாலைகளும் நறுமணங்களும் முன்னிட்டு, பாவகனாகிய அக்னிக்கு ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினான்.

Verse 23

शस्त्राणिशरपत्राणिसमिधोऽथविभीतकाः ।।।।लोहितानि च वासांसिस्रुवंकार्ष्णायसंतथा ।

அந்த யாகத்தில் ஆயுதங்களும் அம்புகளும் ‘இலைகள்’ போலப் பயன்பட்டன; விபீதக மரக்கட்டைகள் சமித்துகளாயின; சிவப்பு ஆடைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன; ஸ்ருவமும் கரிய இரும்பால் செய்யப்பட்டதாக இருந்தது.

Verse 24

सतत्राग्निंसमास्तीर्यशरपत्रैस्सतोमरैः ।।।।छागस्यकृष्णवर्णस्यगळंजग्राहजीवतः ।

அவன் அங்கே அம்புபோன்ற இலைகளும் ஈட்டிகளும் கொண்டு அக்னியைச் சீராகப் பரப்பி, ஹவிச் சமர்ப்பணத்திற்காக கருநிறம் கொண்ட உயிருடன் இருந்த ஆட்டின் கழுத்தைப் பற்றினான்।

Verse 25

सकृदेवसमिद्धस्यविधूमस्यमहार्चिषः ।।।।बभूवुस्तानिलिङ्गानिविजयंयान्यदर्शयन् ।

புகையற்ற, பேர்ஜ்வாலையுடன் எரிந்த அக்னி ஒருமுறை ஏற்றப்பட்டவுடன், வெற்றியை அறிவிக்கும் அந்த நிமித்தங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 26

प्रदक्षिणावर्तशिखस्तप्तकाञ्चनभूषणः ।।6.72.26।।हविस्तत्प्रतिजग्राहपावकस्स्वयमास्थितः ।

வலப்புறம் சுழலும் சிகைகளுடன், பளபளப்பான பொன்னாபரணங்கள் அணிந்ததுபோல் ஒளிர்ந்த பாவகன் தானே தோன்றி, அந்த ஹவிசைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 26

Verse 27

सोऽस्त्रमाहारयामासब्राह्ममिन्द्ररिपुस्तदा ।।।।धनुश्चात्मरथंचैवसर्वंतत्राभ्यमन्त्रयत् ।

அப்போது இந்திரஜித் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஆஹ்வானம் செய்து, அங்கேயே தன் வில்லையும் தன் ரதத்தையும் உட்பட அனைத்தையும் அந்த நோக்கிற்காக மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்தான்।

Verse 28

तस्मिन्नाहूयमानेस्त्रेहूयमाने च पावके ।।।।सार्धंग्रहेन्दुनक्षत्रैर्वितत्रासनभस्थ्सलम् ।

அந்த அஸ்திரம் ஆஹ்வானம் செய்யப்படவும், பாவகனில் ஆஹுதிகள் செலுத்தப்படவும் இருந்தபோது, கிரகங்கள், சந்திரன், நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய ஆகாயவெளி அச்சத்தால் நடுங்கியது।

Verse 29

स पावकंपावकदीप्ततेजाहुत्वामहेन्द्रप्रतिमप्रभावः ।स चापबाणासिरथाश्वसूतःखेऽन्तर्दधेऽत्मानमचिन्त्यरूपः ।।।।

அக்னிபோல் ஒளிரும் தேஜஸுடன், மகேந்திரனுக்கு ஒப்பான வலிமையுடைய இந்திரஜித் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி—வில்-அம்பு, வாள், ரதம், குதிரைகள், சாரதியுடன் கூடி, அசிந்த்ய ரூபம் கொண்டு—வானில் மறைந்தான்।

Verse 30

ततोहयरथाकीर्णंपताकाध्वजशोभितम् ।निर्ययौराक्षसबलंनर्दमानंययुत्सया ।।।।

பின்னர் குதிரைகளும் ரதங்களும் நிறைந்ததும், கொடிகளும் த்வஜங்களும் அலங்கரித்ததும் ஆன ராக்ஷசப் படை, போர்க்காமத்தால் கர்ஜித்தபடி வெளியே புறப்பட்டது।

Verse 31

तेशरैर्बहुभिश्चित्रैस्तीक्ष्णवेगैरलङ्कृतैः ।तोमरैरङ्कुशैश्चापिवानरान् जघ्नुराहवे ।।।।

போரில் அவர்கள் கூர்மையான வேகமுடைய, பலவகை அலங்காரமுடைய அநேக அம்புகளாலும், மேலும் ஈட்டிகளாலும் அங்குசங்களாலும் வானரர்களைத் தாக்கினர்।

Verse 32

रावणिस्तुततस्सङ्कृद्धस्तान्निरीक्ष्यनिशाचरान् ।हृष्टाभवन्तोयुध्यन्तुवानराणांजिघांसया ।।।।

அப்போது ராவணனின் மகன் ராவணி கோபமுற்று அந்த நிசாசரர்களை நோக்கி—“மகிழ்ந்து போரிடுங்கள்; வானரர்களை அழிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் யுத்தம் செய்யுங்கள்” என்று கூறினான்।

Verse 33

ततस्तेराक्षसास्सर्वेनर्धन्तोजयकाङ्क्षिणः ।अभ्यवर्षंस्ततोघोरान्वानरान् शरवृष्टिभिः ।।।।

அப்போது அந்த எல்லா இராட்சசர்களும் கர்ஜித்து, வெற்றியை விரும்பி, வானரர்கள்மேல் பயங்கரமான அம்புமழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 34

स तुनालीकनाराचैर्गदाभिर्मुसलैरपि ।रक्षोभिस्सम्वृतस्सङ्ख्येवानरान् विचकर्त ह ।।।।

ஆனால் அவன் (இந்திரஜித்) போர்க்களத்தில் இராட்சசர்களால் சூழப்பட்டவனாய், நாலீக-நாராச அம்புகள், கதைகள், முசலங்கள் கொண்டு வானரர்களை வெட்டி சிதைத்தான்।

Verse 35

तेवध्यमानास्समरेवानराःपादपायुधाः ।अभ्यवर्षन्तसहसारावणिंशैलपादपैः ।।।।

போரில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், பிடுங்கிய மரங்களை ஆயுதமாகக் கொண்ட வானரர்கள் திடீரென ராவணியின் மகன் (இந்திரஜித்) மீது பாறைகளும் மரத்துண்டுகளும் மழையெனப் பொழிந்தனர்।

Verse 36

इन्द्रजित्तुतदाक्रुद्धोमहातेजामहाबलः ।वानराणांशरीराणिव्यधमद्रावणात्मजः ।।।।

அப்போது பேரொளியும் பேர்வலிமையும் உடைய ராவணனின் புதல்வன் இந்திரஜித் கோபமுற்று, வானரர்களின் உடல்களை வன்மையாகத் தாக்கினான்।

Verse 37

शरेणैकेन च हरीन्नवपञ्च च सप्त च ।बिभेदसमरेक्रुद्धोराक्षसान् संप्रहर्षयन् ।।।।

போர்க்களத்தில் கோபமுற்ற அவன் வானரர்களை—சிலரை ஒரே அம்பால், சிலரை ஒன்பது, ஐந்து அல்லது ஏழு அம்புகளால்—துளைத்தான்; இதனால் இராட்சசர்கள் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 38

स शरैस्सूर्यसङ्काशैश्शातकुम्भविभूषितैः ।वानरान् समरेवीरःप्रममाथसुदुर्जयः ।।।।

சூரியன் போல் ஒளிவீசும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகளால் அந்த வெல்லற்கரிய வீரன் போரில் வானரர்களை நசுக்கினான்।

Verse 39

तेभिन्नगात्रास्समरेवानराश्शरपीडिताः ।पेतुर्मथितसङ्कल्पास्सुरैरिवमहासुराः ।।।।

போரில் அம்புகளால் துன்புற்று, அங்கங்கள் சிதைந்து, உறுதி குலைந்த அந்த வானரர்கள் தேவர்களால் வீழ்த்தப்பட்ட மகா அசுரர்கள் போல விழுந்தனர்।

Verse 40

तंतपन्तमिवादित्यंघोरैर्बाणगभस्तिभिः ।अभ्यधावन्तसङ्कृद्धास्सम्युगेवानरर्षभाः ।।।।

அச்சமூட்டும் அம்புக் கதிர்களால் எரியும் சூரியன் போலத் திகழ்ந்த அவனை நோக்கி, போர்க்களத்தில் கோபமுற்ற வானரச் சிறந்தோர் பாய்ந்தனர்।

Verse 41

ततस्तुवानरास्सर्वेभिन्नदेहाविचेतसः ।व्यथिताविद्रवन्तिस्मरुधिरेणसमुक्षिताः ।।।।

அப்போது எல்லா வானரர்களும்—உடல் சிதைந்து, மனம் கலங்கி, வேதனையால் துடித்து, இரத்தத்தில் நனைந்து—அங்கும் இங்கும் ஓடினர்।

Verse 42

रामस्यार्थेपराक्रम्यवानरास्त्यक्तजीविताः ।नर्दन्तस्तेऽभिवृत्तास्तुसमरेसशिलायुधाः ।।।।

இராமனின் பொருட்டு பராக்கிரமம் செய்து, உயிரையும் துறக்கத் துணிந்து, கல்-ஆயுதங்களை ஏந்திய வானரர்கள் கர்ஜித்து போர்க்களத்தில் முன்னே பாய்ந்து, பின்னோக்கி விலகவில்லை।

Verse 43

तेद्रुमैःपर्वताग्रैश्चशिलाभिश्चप्लवङ्गमाः ।अभ्यवर्षन्तसमरेरावणिंपर्यवस्थिताः ।।।।

அந்த ப்லவங்கமர்கள் மீண்டும் நெருங்கி சூழ்ந்து, போரில் ராவணியின் மீது மரங்கள், மலைச்சிகரங்கள், பாறைகள் என மழைபோல் பொழிந்தனர்।

Verse 44

तद्रुमाणांशिलानां च वर्षंप्राणहरंमहत् ।व्यपोहतमहातेजारावणिस्समितिंजयः ।।।।

அப்போது மஹாதேஜஸ்வியும், சமரத்தில் வெற்றி பெறுபவனுமான ராவணி, மரங்களும் பாறைகளும் பொழிந்த உயிர்கொல்லும் பெருமழையைத் தடுத்து அகற்றினான்।

Verse 45

ततःपावकसङ्काशैश्शरैराशीविषोपमैः ।वानराणामनीकानिबिभेदसमरेप्रभुः ।।।।

பின்னர் ஆண்டவன் போன்ற வீரன், தீப்போல் எரியும், விஷப்பாம்பைப் போல் கொல்லும் அம்புகளால் போரில் வானரப் படைவ்யூஹங்களைப் பிளந்து வீழ்த்தினான்।

Verse 46

अष्टादशशरैस्तीक्ष्णैस्सविदद्वागन्धमादनम् ।विव्याथनवभिश्चैवनलंदूरादवस्थितम् ।।।।

அவன் கூர்மையான பதினெட்டு அம்புகளால் கந்தமாதனனைத் துளைத்தான்; மேலும் தொலைவில் நின்ற நலனையும் ஒன்பது அம்புகளால் கடுமையாக வேதனைப்படுத்தினான்।

Verse 47

सप्तभिस्तुमहावीर्योमैन्दंमर्मविदारणैः ।पञ्चभिर्विशिखैश्चैवगजंविव्याथसंयुगे ।।।।

அந்த மகாவீரன் மర్మத்தைப் பிளக்கும் ஏழு அம்புகளால் மைந்தனைத் துளைத்தான்; அதே போரில் ஐந்து விசிக்களால் கஜனையும் குத்தினான்.

Verse 48

जाम्बवन्तंतुदशभिर्नीलंत्रिंशद्भिरेव च ।सुग्रीवमृषभंचैवसोऽङ्गदंद्विविधंतथा ।।।।घोरैर्दत्तवरैस्तीक्ष्णैर्निष्प्राणानकरोत्तदा ।

பின்னர் அவன் ஜாம்பவானை பத்து அம்புகளாலும், நீலனை முப்பது அம்புகளாலும், மேலும் சுக்ரீவன், ரிஷபன், அங்கதன், த்விவிதன் ஆகியோரையும்—வரப்பலத்தால் வலிமை பெற்ற கூர்மையான, பயங்கர அம்புகளால்—அடித்து, அவர்கள் உயிரற்றவர்போல் மயங்கி விழுமாறு செய்தான்.

Verse 49

अन्यानपितदामुख्यान्वानरान् बहुभिश्शरैः ।।।।अर्दयामाससङ्कृद्धःकालानगिरिवमूर्छितः ।

அப்போது கோபத்தில் வெறிகொண்ட அவன், மற்ற தலைசிறந்த வானரர்களையும் எண்ணற்ற அம்புகளால் துன்புறுத்தினான்—பிரளயகாலத் தீப்பற்றல் போல கட்டுப்பாடின்றி எரிந்தது போல்.

Verse 50

सशरैस्सूर्यसङ्काशैस्सुमुक्सैशशीघ्रगामिभिः ।।।।वानराणामनीकानिनिर्ममन्थमहारणे ।

சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன், வேகமாகப் பாயும், நன்கு விடப்பட்ட அம்புகளால் அவன் அந்த மகாபோரில் வானரப் படை அணிகளை நசுக்கி நொறுக்கினான்.

Verse 51

आकुलांवानरींसेनांशरजालेनमोहिताम् ।।।।हृष्टस्सपरयाप्रीत्याददर्शक्षतजोक्षिताम् ।

அம்புகளின் வலையால் மயங்கிப் பதறி, இரத்தத்தில் நனைந்த வானரச் சேனையை அவன் பார்த்து, பேரானந்தமும் பரமப் பிரீதியும் கொண்டு மகிழ்ந்தான்.

Verse 52

वानरेवमहातेजाराक्षसेन्द्रात्मजोबली ।।।।संसृज्यबाणवर्षं च शस्त्रवर्षं च दारुणम् ।ममर्दवानरानीकमिन्द्रजित्त्वरितोबली ।।।।

அப்போது ராக்ஷசேந்திரனின் புதல்வனாகிய மகாதேஜஸ்வியும் பலவானுமான இந்திரஜித், கொடிய அம்புமழையும் ஆயுதமழையும் பொழிந்து, விரைவில் வானரப் படையணியை நசுக்கினான்.

Verse 53

वानरेवमहातेजाराक्षसेन्द्रात्मजोबली ।।6.73.52।।संसृज्यबाणवर्षं च शस्त्रवर्षं च दारुणम् ।ममर्दवानरानीकमिन्द्रजित्त्वरितोबली ।।6.73.53।।

பலவானும் விரைவானும் ஆன இந்திரஜித், கொடிய அம்புமழையும் ஆயுதமழையும் பொழிந்து வானரச் சேனையை நசுக்கினான்.

Verse 54

स्वसैन्यमुत्सृज्यसमेत्यतूर्णंमहारणेवानरवाहिनीषु ।अदृश्यमानश्शरजालमुग्रंववर्षनीलाम्बुधरोयथाम्बु ।।।।

தன் படையைப் பின்விட்டு, மகா யுத்தத்தில் வானர அணிகளிடையே விரைந்து சென்று, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்து, கொடிய அம்புவலையைப் பொழிந்தான்—கருமை மேகம் நீரைப் பொழிவதுபோல்.

Verse 55

तेशक्रजिद्बाणविशीर्णदेहामायाहताविस्वरमुन्नदन्तः ।रणेनिपेतुर्हरयोऽद्रिकल्पायथेन्द्रवज्राभिहतानगेन्द्राः ।।।।

போரில் சக்ரஜித்தின் அம்புகளால் உடல் சிதைந்து, அவன் மாயையால் தாக்கப்பட்ட மலைபோன்ற வானரர்கள் கடுஞ்சத்தமாக அலறியபடி, இந்திரவஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மாபெரும் மலைச்சிகரங்கள் போல விழுந்தனர்.

Verse 56

तेकेवलंसन्ददृशुशशिताग्रान्बाणान्रणेवानरवाहिनीषु ।मायानिगूढंतुसुरेन्द्रशत्रुं न चावृतंराक्षसमभ्यपश्यन् ।।।।

போரில் வானரப் படைகள் நிலவின் முனைபோல் கூர்மையான அம்புகள் பொழிவதையே கண்டன. மாயையால் மறைந்த இந்திரசத்ரு ராட்சசனை, அம்புகள் தாக்கினாலும், அவர்கள் காண இயலவில்லை॥

Verse 57

ततस्सरक्षोधिपतिर्महात्मासर्वादिशोबाणगणैशशिताग्रैः ।प्रच्छादयामासरविप्रकाशैर्विपादयामास च वानरेन्द्रान् ।।।।

அப்போது அந்த மகாத்மா ராட்சசாதிபதி, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் கூர்முனை அம்புக் கூட்டங்களால் எல்லாத் திசைகளையும் மூடி, வானரத் தலைவர்களை வீழ்த்தினான்॥

Verse 58

स शूलनिस्त्रिंशपरश्वधानिव्याविध्यदीप्तानलसन्निभानि ।सविस्फुलिङ्गोज्ज्वलपावकानिववर्षतीव्रंप्लवगेन्द्रसैन्ये ।।।।

அவன் திரிசூலம், வாள், பரசு முதலிய ஆயுதங்களைச் சுழற்றி எறிந்தான்—அவை எரியும் தீபோல், சினுக்குகளால் ஒளிர்ந்தன—அவற்றை வானரச் சேனையின் மீது கடுமையாகப் பொழிந்தான்॥

Verse 59

ततोज्वलनसङ्काशैश्शरैर्वानरयूथपाः ।ताडिताश्शक्रजिद्बाणैःप्रफुल्लाइवकिंशुकाः ।।।।

அப்போது தீபோல் ஒளிரும் இந்திரஜித்தின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள், மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போலத் தோன்றினர்॥

Verse 60

तेन्योन्यमभिसर्पन्तोनिनदन्तश्चविस्वरम् ।राक्षसेन्द्रास्त्रनिर्भिन्नानिपेतुर्वानरर्षभाः ।।।।

அந்த வானரரிஷபர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி பாய்ந்து, சிதைந்த குரலில் அலறி, ராக்ஷசேந்திரனின் அஸ்திரங்களால் குத்தப்பட்டு தரையில் வீழ்ந்தனர்।

Verse 61

उदीक्षमाणागगनंकेचिन्नेत्रेषुताडिताः ।शरैर्विविशुरन्योन्यंपेतुश्चजगतीतले ।।।।

சிலர் வானத்தை நோக்கிக் கொண்டிருக்கையில் அம்புகள் கண்களில் பாய்ந்து தாக்கின; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பற்றிக்கொண்டு நிலத்திலே விழுந்தனர்।

Verse 62

हनूमन्तं च सुग्रीवमङ्गदंगन्धमादनम् ।जाम्बवन्तंसुषेणं च वेगदर्शिनमेव च ।।।।मैन्दं च द्विविदंनीलंगवाक्षंगजगोमुभौ ।केसरिंहरिलोमानंविद्युद्धंष्ट्रं च वानरम् ।।।।सूर्याननंज्योतिमुखंतथादधिमुखंहरिम् ।पावकाक्षनळंचैवकुमुदंचैववानरम् ।।।।प्रसैश्शूलैश्शितैर्बाणैरिन्द्रजिन्मन्त्रसम्हितैः ।विव्याधहरिशार्दूलान् सर्वांस्तान्राक्षसोत्तमः ।।।।

இந்திரஜித் வானரர்களின் முன்னணி வீரர்கள்—ஹனுமான், சுக்ரீவன், அங்கதன், கந்தமாதனன், ஜாம்பவான், சுஷேணன், வேகதர்ஶி—இவர்களையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 63

हनूमन्तं च सुग्रीवमङ्गदंगन्धमादनम् ।जाम्बवन्तंसुषेणं च वेगदर्शिनमेव च ।।6.73.62।।मैन्दं च द्विविदंनीलंगवाक्षंगजगोमुभौ ।केसरिंहरिलोमानंविद्युद्धंष्ट्रं च वानरम् ।।6.73.63।।सूर्याननंज्योतिमुखंतथादधिमुखंहरिम् ।पावकाक्षनळंचैवकुमुदंचैववानरम् ।।6.73.64।।प्रसैश्शूलैश्शितैर्बाणैरिन्द्रजिन्मन्त्रसम्हितैः ।विव्याधहरिशार्दूलान् सर्वांस्तान्राक्षसोत्तमः ।।6.73.65।।

அவன் மைந்தன், த்விவிதன், நீலன், கவாக்ஷன், கஜன், கோமுகன்—மேலும் கேசரி, ஹரிலோமன், வித்யுத்தம்ஷ்ட்ரன் ஆகிய வலிமைமிகு வானர வீரர்களையும் அம்புகளால் வீழ்த்தினான்।

Verse 64

அவன் சூர்யானனன், ஜ்யோதிமுகன், ததிமுகன்—மேலும் பாவகாக்ஷன்—அத்துடன் நளன், குமுதன் ஆகிய புகழ்மிக்க வானர வீரர்களையும் தாக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 65

மந்திரசக்தியால் ஆற்றல்பெற்ற ஈட்டிகள், சூலங்கள், கூர்மையான அம்புகள் ஆகியவற்றால் ராக்ஷசோத்தமன் இந்திரஜித் அந்த எல்லா ‘ஹரிசார்தூல’ வானர வீரர்களையும் துளைத்தான்.

Verse 66

स वैगदाभिर्हरियूथमुख्यान्निर्भिद्यबाणैस्तपनीयवङ्खैः ।ववर्षरामंशरवृष्टिजालैस्सलक्ष्मणंभास्कररमशिकल्पैः ।।।।

அவன் கதைகளால் வானரக் கூட்டத் தலைவர்களை நொறுக்கி, பொன்னிற அம்புகளால் அவர்களைப் பிளந்து, பின்னர் சூரியக் கதிர்களைப் போல எரியும் அம்புமழை வலையால் இலக்குமணனுடன் இருந்த ஸ்ரீராமன் மீது பொழிந்தான்.

Verse 67

स बाणवर्षैरभिवृष्यमाणोधारानिपातानिवतानच्नित्य ।समीक्षमाणःपरमाद्भुतश्रीरामतदालक्ष्मणमित्युवाच ।।।।

அம்புமழை தன்னைச் சூழ்ந்து பொழிந்தபோதும், அதை மழைத்துளிகள் விழுதலெனக் கருதி அசையாமல், அதிசய மகிமை கொண்ட ஸ்ரீராமன் அப்போது இலக்குமணனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 68

असौपुनर्लक्ष्मणराक्षसेन्द्रोब्रह्मास्त्रमाश्रित्यसुरेन्द्रशत्रुः ।निपातयित्वाहरिसैन्यमुग्रमस्मान्शरैरर्दयतिप्रसक्तः ।।।।

“இலக்குமணா! அந்த ராக்ஷச அரசன், தேவேந்திரனின் பகைவன், பிரம்மாஸ்திரத்தைச் சார்ந்து, கொடிய வானர சேனையை வீழ்த்தி, இப்போது இடைவிடாது அம்புகளால் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறான்.”

Verse 69

स्वयम्भुवादत्तवरोमहात्मा ।समाहितोन्तर्हितभीमकायः ।कथंनुशक्योयुधिनष्टदेहोनिहन्तुमद्येन्द्रजिदुद्यतास्त्रः ।।।।

“ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அளித்த வரம் பெற்ற மகாத்மா, ஒருமனத்துடன் இருந்து, தன் பயங்கர உடலை மறைத்துக் கொள்பவன்—உடல் புலப்படாதவன்—எப்போதும் ஆயுதம் உயர்த்தியிருக்கும் இந்திரஜித்தை இன்று போரில் எவ்வாறு கொல்ல இயலும்?”

Verse 70

मन्येस्वयम्भुर्भगवानच्नित्योयस्यैतदस्त्रंप्रभवश्चयोऽस्य ।बाणावपातास्त्वमिहाद्यधीमन्मयासहाव्यग्रमनास्सहस्व ।।।।

சுயம்பூ பகவான் பிரம்மா அசிந்த்யன் என நான் கருதுகிறேன்; இந்த அஸ்திரம் அவருடையதே, அதன் வல்லமையும் அவரிடமிருந்தே பிறக்கிறது. ஆகவே, ஹே தீமன், இன்று இங்கே என்னுடன் மனம் கலங்காது இந்த அம்புமழையைத் தாங்கு॥

Verse 71

प्रच्छादयत्येषहिराक्षसेन्द्रस्सर्वाधिशस्सायकवृष्टिजालैः ।एतच्चसर्वंपतिताग्य्रशूरं न भ्राजतेवानरराजसैन्यम्।। ।।

இந்த ராக்ஷசேந்திரன் (இந்திரஜித்) அம்புமழை வலைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் போர்க்களத்தை மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். முன்னணி வீரர்கள் வீழ்ந்ததால் வானரராஜனின் முழுச் சேனையும் இனி போரில் ஒளிவிடவில்லை॥

Verse 72

आवांतुदृष्टवापतितौविसंज्ञौनिवृत्तयुद्दौगतरोषहर्षे ।ध्रुवंप्रवेक्ष्यत्यमरारिवासमसौसमादायरणाग्रलक्ष्मीम् ।।।।

ஆனால் எங்களை இருவரையும் வீழ்ந்து உணர்விழந்தவர்களாக—போர் நின்று, கோபமும் களிப்பும் தணிந்தவர்களாக—கண்டு, போர்முனையின் வெற்றிச் செல்வத்தைப் பெற்றேன் என எண்ணி, தேவர்களின் பகைவர்களின் இருப்பிடமான (லங்கா)விற்குள் அவன் நிச்சயமாக நுழைவான்॥

Verse 73

ततस्तुताविन्द्रजिदस्त्रजालैर्भभूवतुस्तत्रतथाविशस्तौ ।स चापितौतत्रविदर्शयित्वाननादहर्षाद्युधिराक्षसेन्द्रः ।।।।

அப்போது இந்திரஜித்தின் அஸ்திர வலைகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த இருவரும் அங்கேயே அவ்வாறே வீழ்ந்தனர். ராக்ஷசேந்திரன் அவர்களை அந்த நிலையிலே போர்க்களத்தில் காட்டி, களிப்பால் போரில் பெருங்குரலிட்டு கர்ஜித்தான்॥

Verse 74

सतत्तदावानरसैन्यमेवंरामं च सङ्ख्येसहलक्ष्मणेन ।विषादयित्वासहसाविवेशपुरींदशग्रीवभुजाभिगुप्ताम् ।।।।सन्स्तूयमानस्सतुयातुधानैः ।पत्रे च सर्वंहृषितोऽभ्युवाच ।।।।

அவன் போர்க்களத்தில் ராமனையும் இலக்குவனையும் உடன் கொண்டு வானரசேனையைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தி, உடனே தசக்ரீவனின் புஜபலத்தால் காக்கப்படும் லங்காபுரிக்குள் நுழைந்தான். ராட்சசர்கள் புகழ்ந்து பாட, மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையிடம் அனைத்துச் செய்தியையும் அறிவித்தான்॥

Frequently Asked Questions

What specific ethical dilemma or action is presented in this Sarga?

The pivotal action is Indrajit’s concealed assault (māyā-nigūḍha) empowered by a Brahmāstra invocation; the episode foregrounds the tension between martial effectiveness and the ethical ambiguity of invisible, ritual-amplified violence in a dharma-framed war.

What is the philosophical takeaway (Upadesha) of this chapter's dialogue?

Rāma’s instruction to Lakṣmaṇa emphasizes disciplined composure (avyagra-manāḥ) and clear discernment: when confronted with overwhelming, divinely-sourced force, the righteous response includes steadiness, accurate attribution of causality, and refusal to collapse into panic.

Which geographical or cultural landmarks are highlighted here?

The narrative pivots between Laṅkā (as the fortified rākṣasa capital) and the yuddha-bhūmi (battlefield), while highlighting Vedic ritual culture through the homa setting—mantra-recitation, offerings, and omens—recast in a militarized register.