Sarga 66 Hero
Yuddha KandaSarga 6634 Verses

Sarga 66

कुम्भकर्णप्रस्थानम् तथा अङ्गदप्रेरणा (Kumbhakarna’s sortie and Angada’s rallying of the Vanaras)

युद्धकाण्ड

இந்த 66ஆம் சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் புறப்பட்டதால் வானரசேனையில் ஏற்பட்ட மனத்தளர்ச்சி மற்றும் அதற்குப் பின் அங்கதன் ஊக்கத்தால் மீண்டும் உறுதி பெறுதல் கூறப்படுகிறது. மலைச்சிகரம்போல் மாபெரும் கும்பகர்ணன் லங்கையின் எல்லையை விரைந்து கடந்து, கடலும் அதிருமாறு பேரொலி எழுப்புகிறான். அவனை ‘தேவர்களாலும் வெல்ல இயலாதவன்’ என எண்ணிய வானரர்கள் அச்சத்தில் சிதறி ஓடுகின்றனர்—சிலர் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓட, சிலர் கடலில் விழ, சிலர் குகை, மலை, மரங்களில் அடைக்கலம் புக, சிலர் இறந்தவர்போல் தரையில் சாய்கின்றனர். அப்போது வாலியின் புதல்வன் அங்கதன் போர்க்களத் தலைவனாக முன்வந்து அனைவரையும் திரும்ப அழைக்கிறான். ஆயுதங்களை விட்டுப் பாய்வது உலகநிந்தைக்குரியது; தர்மப் போரில் மரணம்கூட மேன்மை—வெற்றி பெற்றால் புகழ், வீழ்ந்தால் பிரம்மலோகப் பெறுமதி—என்று உரைக்கிறான். முன்பு தம்மைத் தாமே வீரமெனப் புகழ்ந்தவர்கள் இப்போது அச்சத்தில் நடுங்குவது பொருந்தாது என்றும் கடிந்து கூறுகிறான். வானரர்கள் கும்பகர்ணன் செய்த கொடிய அழிவையும் உயிரின் பாசத்தையும் சொல்லினாலும், அங்கதனின் உறுதியான உரையும் ஹனுமானின் துணை அறிவுரையும் அவர்களை மீண்டும் ஒன்றுபடுத்துகின்றன. ரிஷபன், சரபன், மைந்தன், தூம்ரன், நீலன், குமுதன், சுஷேணன், கவாக்ஷன், ரம்பை, தாரை, த்விவிதன், பனசன், ஹனுமான் முதலிய தலைவர்கள் விரைந்து மீண்டும் रणத்திற்குச் செல்கின்றனர். கும்பகர்ணன் மீது பாறைகளும் மலர்ந்த மரங்களும் எறியப்பட்டாலும் அவை அவன் அங்கங்களில் மோதிச் சிதறுகின்றன; அவனது அச்சமூட்டும் திடத்தன்மை வெளிப்பட்டு போர் மீண்டும் தீவிரமாகிறது.

Shlokas

Verse 1

स लङ्घयित्वाप्राकारंगिरिकूटोपमोमहान् ।निर्ययौनगरात्तूर्णंकुम्भकर्णोमहाबलः ।।।।

மலைச்சிகரம் போல் பெரிதும் வலிமையும் உடைய கும்பகர்ணன் மதிலைக் கடந்து தாவி, நகரத்திலிருந்து விரைவாக வெளியே சென்றான்॥

Verse 2

ननाद च महानादंसमुद्रमभिनादयन् ।विजयन्निवनिर्घातन्विधमन्निवपर्वतान् ।।।।

அவன் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்; அந்த ஒலி கடலையும் முழங்கச் செய்தது—வெற்றியை அறிவிக்கும் இடியொலிபோல், மலைகளை நொறுக்கும் பேராற்றல்போல்।

Verse 3

तमवध्यंमघवतायमेनवरुणेनवा ।प्रेक्ष्यभीमाक्षमायान्तंवानराविप्रदुद्रुवुः ।।।।

இந்திரன், யமன், வருணன் ஆகியோராலும் கொல்ல இயலாதவன் எனக் கருதப்பட்ட அந்தப் பயங்கரக் கண்களையுடையவன் முன்னேறி வருவதைக் கண்டு வானரர்கள் அச்சத்தில் சிதறி ஓடினர்.

Verse 4

तांस्तुविप्रद्रुतान् दृष्टवाराजपुत्रोऽङ्गदोऽब्रवीत् ।नलंनीलंगवाक्षं च कुमुदं च महाबलम् ।।।।

வானரப் படைகள் அச்சத்தால் சிதறி ஓடுவதைக் கண்ட அரசகுமாரன் அங்கதன், நலன், நீலன், கவாக்ஷன் மற்றும் மாபெரும் வலிமையுடைய குமுதனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 5

आत्मानमत्रविस्मृत्यवीर्याण्यभिजनानि च ।क्वगच्छतभयत्रस्ताःप्राकृताहरयोयथा ।।।।

இங்கே நீங்கள் உங்களை—உங்கள் வீரத்தையும் குலமரியாதையையும்—மறந்துவிட்டீர்களா? அச்சத்தால் நடுங்கி சாதாரண குரங்குகளைப் போல எங்கே ஓடுகிறீர்கள்?

Verse 6

साधुसौम्या निवर्तध्वंकिप्राणान्परिरक्षथ ।नालंयुद्धायवैरक्षोमहतीयंबिभीषका ।।।।

நல்லவர்களே, அமைதியடைந்து திரும்புங்கள். உயிரைக் காக்கவேண்டுமென்று ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறீர்கள்? இந்த ராட்சசன் போருக்கு தகுதியானவன் அல்ல; தோற்றத்தில் மட்டும் மிகப் பயங்கரமானவன்.

Verse 7

महतीमुथतितामेनांराक्षसानांबिभीषिकाम् ।विक्रमाद्विधमिष्यामोनिवर्तध्वंप्लवङ्गमाः ।।।।

ஏ ப்லவங்கமர்களே, திரும்பி வாருங்கள்! இராட்சசர்கள் எழுப்பிய இந்த மாபெரும் அச்சத்தை நம் பராக்கிரமத்தால் நொறுக்கி விடுவோம்॥

Verse 8

कृच्छ्रेणतुसमाश्वस्यसङ्गम्य च ततस्ततः ।वृक्षाद्रिहस्ताहरयस्सम्प्रतस्थूरणाजिरम् ।।।।

துன்பத்தைத் தள்ளி மனத்தைத் திடப்படுத்தி அவர்கள் பல இடங்களிலிருந்து மீண்டும் கூடினர்; கைகளில் மரங்களும் பாறைகளும் ஏந்தி வானர வீரர்கள் போர்க்களத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர்॥

Verse 9

तेनिवृत्यतुसङ्कृद्धाःकुम्भकर्णंवनौकसः ।निर्जघ्नुःपरमक्रुद्धास्समदाइवकुञ्जराः ।।।।

அந்த வனவாசி வானரர்கள் திரும்பி வந்து கோபத்தால் கொதித்தனர்; மிகுந்த சினத்தில் கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர்—மதம் கொண்ட யானைகள் போல॥

Verse 10

प्रांशुभिर्गिरिशृङ्गैश्चशिलाभिश्चमहाबलः ।पादपैःपुष्पिताग्रैश्चहन्यमानो न कम्पते ।।।।

உயர்ந்த மலைச் சிகரங்களாலும் பாறைகளாலும் மலர்முடி கொண்ட மரங்களாலும் அடிக்கப் பட்டபோதும், அந்த மகாபலன் சிறிதும் நடுங்கவில்லை।

Verse 11

तस्यगात्रेषुपतिताभिद्यन्तेशतशश्शिलाः ।पादपाःपुष्पिताग्राश्चभग्नाःपेतुर्महीतले ।।।।

அவனுடைய அங்கங்களில் விழுந்தவுடன் நூற்றுக்கணக்கான பாறைகள் சிதறி உடைந்தன; மலர்முனை கொண்ட மரங்களும் முறிந்து பூமியில் விழுந்தன।

Verse 12

सोऽपिसैन्यानिसङ्क्रुद्धोवानराणांमहौजसाम् ।ममन्थपरमायत्तोवनान्यग्निरिवोत्थितः ।।।।

அவனும் கோபம் கொண்டு, காடுகளை விழுங்க எழும் கொழுந்து தீயைப் போல பேர்வேகத்துடன் எழுந்து, மகாவீர வானரர்களின் சேனைகளை நசுக்கி நொறுக்கினான்।

Verse 13

लोहितार्द्रास्तुबहवश्शेरतेवानरर्षभाः ।निरस्तांपतिताभूमौताम्रपुष्पाइवद्रुमाः ।।।।

இரத்தத்தில் நனைந்த பல வானரச் சிறந்த வீரர்கள் தரையில் கிடந்தனர்—செம்புநிற மலர்கள் கொண்ட மரங்கள் பிடுங்கி எறியப்பட்டு விழுந்ததுபோல்।

Verse 14

लङ्घयन्तःप्रधावन्तोवानरानावलोकयन् ।केचित्समुद्रेपतिताःकेचिद्गगनमास्थिताः ।।।।

தாவி ஓடி சென்ற வானரப் படை பின்னோக்கிப் பார்கவும் இல்லை; சிலர் கடலில் விழுந்தனர், சிலர் வானில் பாய்ந்து உயர்ந்தனர்।

Verse 15

वध्यमानास्तुतेवीराराक्षसेन च लीलया ।सागरंयेनतेतीर्णाःपथातेनदुद्रुवुः ।।।।

அந்த வீர வானரர்கள் அந்த ராட்சசன் விளையாட்டுபோல் தாக்கித் தள்ள, அவர்கள் கடலைக் கடந்த அதே வழியிலேயே அஞ்சி ஓடிப் பின்வாங்கினர்.

Verse 16

तेस्थलानितदानिम्नंविवर्णमानाभयात् ।ऋक्षावृक्षान् समारूढाःकेचित्पर्वतमाश्रिताः ।।।।

அப்போது அச்சத்தால் அவர்களின் முகங்கள் வெளிறின; அவர்கள் தாழ்வான நிலத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றனர். சில கரடிகள் மரங்களில் ஏறினர்; சிலர் மலைகளைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 17

ममज्जुरर्णवेकेचिद्गुहाःकेचित्समाश्रिताः ।निपेतुःकेचिदपरेकेचिन्नैवावतस्थिरे ।।।।केचिद्भूमौनिपतिताःकेचित्सुप्तामृताइव ।

சிலர் கடலில் மூழ்கினர்; சிலர் குகைகளைச் சரணடைந்தனர். சிலர் உதவியின்றி விழுந்தனர்; சிலர் நிலைநிறுத்தவும் இயலவில்லை. சிலர் தரையில் சாய்ந்தனர்; சிலர் உறக்கத்தில் இறந்தவர்போல் அசைவின்றி கிடந்தனர்.

Verse 18

तान्समीक्ष्याङ्गदोभग्नान्वानरानिदमब्रवीत् ।।।।अवतिष्ठतयुध्यामोनिवर्तध्वंप्लवङ्गमाः ।

சிதறி ஓடுகின்ற வானரர்களைக் கண்டு அங்கதன் கூறினான்—“நிலைத்திருங்கள்! திரும்புங்கள், ஓ ப்லவங்கமர்களே; வாருங்கள், நாம் போரிடுவோம்.”

Verse 19

भग्नानांवो न पश्यामिपरिगम्यमहीमिमाम् ।।।।स्थानंसर्वेनिवर्तध्वंकिंप्राणान् परिरक्षथ ।

தோல்வியுற்று ஓடுபவர்களுக்கு—இந்தப் பூமியெங்கும் அலைந்தாலும்—பாதுகாப்பான இடம் ஒன்றையும் நான் காணேன். நீங்கள் அனைவரும் திரும்புங்கள்; தர்மமும் மானமும் இழந்து உயிரை மட்டும் ஏன் காக்க விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 20

निरायुधानांद्रवतामसङ्गगतिपौरुषाः ।।।।दाराह्युपहसिष्यन्ति स वैघातस्तुजीवताम् ।

நீங்கள் ஆயுதமின்றி ஓடினால், உங்கள் மனைவிகளே உங்களை இகழ்வார்கள். அத்தகைய அவமானத்திற்குப் பின் உயிர்வாழ்தல்—அந்த அடிதான் மரணத்தையும் விடக் கொடுமை।

Verse 21

कुलेषुजातास्सर्वेस्मविस्तीर्णेषुमहत्सु च ।।।।क्वगच्छतभयत्रस्ताःहरयःप्राकृतायथा ।अनार्याःखलुयद्भीतास्त्यक्त्वावीर्यंप्रधावत ।।।।

நீங்கள் அனைவரும் பெரியதும் விரிந்ததும் ஆன குலங்களில் பிறந்தவர்கள்; அப்படியிருக்க, பயத்தில் நடுங்கி சாதாரண குரங்குகளைப் போல எங்கே ஓடுகிறீர்கள்? அஞ்சி வீரத்தைத் துறந்து ஓடுதல்—அது நிச்சயமாக அநாரியரின் செயல்।

Verse 22

कुलेषुजातास्सर्वेस्मविस्तीर्णेषुमहत्सु च ।।6.66.21।।क्वगच्छतभयत्रस्ताःहरयःप्राकृतायथा ।अनार्याःखलुयद्भीतास्त्यक्त्वावीर्यंप्रधावत ।।6.66.22।।

(தெற்கு பாடத்தில் மீளுரைத்தல்)நீங்கள் அனைவரும் பெரியதும் விரிந்ததும் ஆன குலங்களில் பிறந்தவர்கள்; அப்படியிருக்க, பயத்தில் நடுங்கி சாதாரண குரங்குகளைப் போல எங்கே ஓடுகிறீர்கள்? அஞ்சி வீரத்தைத் துறந்து ஓடுதல்—அது நிச்சயமாக அநாரியரின் செயல்।

Verse 23

विकत्थनानिवोयानि तदावैजनसंसदि ।तानिवःक्वनुयातानिसोदग्राणिम हितानि च ।।।।

மக்கள் சபையில் முன்பு நீங்கள் பேசிய அந்த பெருமைமிகு, உயர்த்திப் போற்றப்பட்ட தம்பவாக்குகள்—இப்போது அவை எங்கே போயின?

Verse 24

भीरुप्रवादाश्श्रूयन्तेयस्तुजीवतिधिक्कृतः ।मार्गस्सत्पुरुषैर्जष्टःसेव्यतांत्यज्यतांभयम् ।।।।

இகழப்பட்டும் உயிர்வாழ்பவனைப் பற்றி கோழைத்தனத்தின் பழிச்சொல் கேட்கப்படும். சத்புருஷர்கள் போற்றிய பாதையைச் சேவியுங்கள்; அச்சத்தைத் துறையுங்கள்॥

Verse 25

शयामहेऽनिहताःपृथिव्यामल्पजीविताः ।दुष्प्रापंब्रह्मलोकंवाप्राप्नुयामोयुधिसूदिता ।।।।

நம் ஆயுள் குறைந்ததாயினும், போரில் கொல்லப்பட்டு பூமியில் வீழ்ந்தால், அந்த ரணமரணத்தால் அரிதான பிரம்மலோகத்தையும் அடையலாம்॥

Verse 26

सम्प्राप्नुयामःकीर्तिंवानिहत्वाशत्रुमाहवे ।जीवितंवीरलोकस्यमोक्ष्यामोवसुवानराः ।।।।

போரில் பகைவரை வீழ்த்தினால் புகழ் பெறுவோம்; இல்லையெனில், ஓ வசு வானர வீரர்களே, உயிர் துறந்து வீரலோகத்தை அடைவோம்॥

Verse 27

न कुम्भकर्णःकाकुत्स्थंदृष्टवाजीवन् गमिष्यति ।दीप्यमानमिवासाद्यपतङ्गोज्वलनंयथा ।।।।

காகுத்ஸ்தனை எதிர்கொண்ட பின் கும்பகர்ணன் உயிருடன் விலகமாட்டான்; எரியும் தீயை அணைந்த பட்டாம்பூச்சி தப்பாததுபோல்॥

Verse 28

लायनेनचोद्धिष्टाःप्राणान् रक्षामहेवयम् ।एकेनबहवोभग्नायशोनाशंगमिष्यति ।।।।

புகழ்பெற்ற தேர்ந்த வீரர்களாகிய நாமே ஓடிப்போய் உயிர் காக்க முயன்றால்—ஒரே பகைவனால் பலர் சிதைந்தாலும்—நம் புகழ் அழிந்துவிடும்॥

Verse 29

एवंब्रुवाणंतंशूरमङ्गदंकनकाङ्गदम् ।द्रवमाणास्ततोवाक्यमूचुःशूरुविगर्हितम् ।।।।

இவ்வாறு பொற்கங்கணமணிந்த வீரன் அங்கதன் உரைத்தபோது, ஓடிக்கொண்டிருந்த வானரர்கள் வீரரால் நிந்திக்கத்தக்க சொற்களால் அவனுக்குப் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 30

कृतंनःकदनंघोरंकुम्भकर्णेनरक्षसा ।न स्थानकालोगच्छामोदयितंजीवितंहिनः ।।।।

ராக்ஷசன் கும்பகர்ணன் எம்மேல் கொடிய அழிவைச் செய்தான். இது நின்றிருக்கும் நேரமல்ல—செல்வோம்; உயிர் எமக்கு மிகவும் பிரியம்.

Verse 31

एतावदुक्त्वावचनंसर्वेतेभेजिरेदिशः ।भीमंभीमाक्षमायान्तंदृष्टवावानरयूथपाः ।।।।

அவ்வளவே சொல்லி, அந்த வானரத் தலைவர்கள் திசைதிசையாகச் சிதறினர்; ஏனெனில் பயங்கரமும் பயங்கரக் கண்களும் உடையவன் முன்னேறி வருவதை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 32

द्रवमाणस्तुतेवीराअङ्गदेनवलीमुखाः ।सान्त्वैश्चैहनुमानैश्चततस्सर्वेनिवर्तिताः ।।।।

அந்த வீர வானரர்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோதும், அங்கதன்—அனுமனுடன் சேர்ந்து—ஆறுதலும் காரணமுள்ள எடுத்துக்காட்டுகளும் கூறி அவர்களையெல்லாம் மீண்டும் திருப்பி நிறுத்தினான்.

Verse 33

प्रहर्षमुपनीताश्चवालिपुत्रेणधीमता ।आज्ञाप्रतीक्षास्तस्थुश्चसर्वेवानरयूथपाः ।।।।

வாலியின் புத்திரனாகிய அறிவுடைய அங்கதன் உற்சாகம் அளித்ததால், எல்லா வானர யூதபதிகளும் ஆணையை எதிர்நோக்கி போருக்கு ஆயத்தமாக நின்றனர்.

Verse 34

ऋषभशरभमैन्दधूम्रनीलाःकुमुदसुषेणगवाक्षरम्भताराः ।द्विविदपनसवायुपुत्रमुख्यास्त्वरिततराभिमुखंरणं ।।।।

ரிஷபன், சரபன், மைந்தன், தூம்ரன், நீலன்; குமுதன், சுஷேணன், கவாக்ஷன், ரம்பை, தாரை—இவர்களுடன் த்விவிதன், பனசன், வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் முதலியோர் தலைமையில்—மிக விரைவாகப் போர்க்களத்தை நோக்கி முன்னேறினர்.

Frequently Asked Questions

The dilemma is battlefield flight versus steadfast duty: the Vānara troops abandon formation under fear of Kumbhakarṇa, and Aṅgada confronts the dharmic cost of retreat—loss of honor, social ridicule, and betrayal of collective responsibility.

Aṅgada teaches that courage is a moral discipline: preserve dignity by returning to rightful action, accept death in dharma-yuddha as meaningful (fame or higher attainment), and treat fear as a condition to be mastered through reasoned exhortation and communal resolve.

Laṅkā’s प्राकार (defensive boundary) and the समुद्र/सागर (ocean crossed by the Vānara host) frame the episode, while caves, mountains, and trees function as flight-shelters that map the troops’ dispersal and subsequent reassembly.