Sarga 64

Verse 1

तदुक्तमतिकायस्यबलिनोबाहुशालिनः ।कुम्भकर्णस्यवचनंश्रुत्वोवाचमहोदरः ।।।।

மிகப் பெருங்காயமும் வலிமையும் தோள்பலமும் உடைய கும்பகர்ணனின் சொற்களை கேட்ட மகோதரன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 2

कुम्भकर्णकुलेजातोधृष्टःप्राकृतदर्शनः ।अवलिप्तो न शक्नोषिकृत्यंसर्वत्रवेदितुम् ।।।।

கும்பகர்ணா! உயர்குலத்தில் பிறந்திருந்தும் நீ துணிச்சலுடன் திமிர்கொண்டவனும் மந்தபுத்தியுடையவனும் ஆவாய்; அகந்தையால் மயங்கி எந்நிலையிலும் செய்யவேண்டியதை அறிய இயலாதவன்.

Verse 3

कुम्भकर्णकुलेजातोधृष्टःप्राकृतदर्शनः ।अवलिप्तो न शक्नोषिकृत्यंसर्वत्रवेदितुम् ।।6.64.2।।

கும்பகர்ணனே! உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்திருந்தும் நீ திமிருடனும் கீழ்மையான மனப்பான்மையுடனும் உள்ளவன்; அகந்தையால் மயங்கிய நீ எந்த விஷயத்திலும் செய்யவேண்டியதை அறிய இயலாதவன்.

Verse 4

स्थानंवृद्धिं च हानि च देशकालविभागवित् ।आत्मनश्चपरेषां च बुध्यतेराक्षसर्षभः ।।।।

தேச-கால வேறுபாடுகளை அறிந்த அந்த ராக்ஷஸச் சிறந்தவன் (ராவணன்) தன்னதும் பகைவர்களதும் நிலை, வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி ஆகியவற்றை நன்கு உணர்கிறான்.

Verse 5

यत्तुशक्यंबलवताकर्तुंप्राकृतबुद्धिना ।अनुपासितवृद्धेनकःकुर्यात्तादृशंनरः ।।।।

முதியோரின் ஆலோசனையால் பயிற்சி பெறாத, சாதாரண அறிவுடைய வலிமைமிக்கவன் செய்யக்கூடியதை—அவ்விதமாகச் செய்ய எந்த விவேகி மனிதன் முயல்வான்?

Verse 6

यांस्तुधर्मार्थकामांस्त्वंब्रवीषिपृथगाश्रयान् ।अवबोद्धुंस्वभावेतान्नहिलक्षणमस्तितान् ।।।।

தர்மம், அர்த்தம், காமம்—இவற்றை நீ தனித்தனி ஆதாரங்களில் நிலைபெற்றவை என்கிறாய்; ஆனால் அவற்றின் உண்மை இயல்பில் அவற்றை முற்றிலும் பிரிக்கும் உறுதியான இலக்கணம் இல்லை.

Verse 7

कर्मचैवहिसर्वेषांकारणानांप्रयोजकम् ।श्रेयःपापीयसांचात्रफलंभवतिकर्मणाम् ।।।।

செயலே எல்லாக் காரணங்களையும் இயக்குகிறது; இங்கு செயல்களின் பலன் செயலின் தன்மைக்கேற்ப நன்மையாகவும் தீமையாகவும் அமைகிறது.

Verse 8

निश्श्रेयसफलावेवधर्मार्थावितरावपि ।अधर्मानर्थयोःप्राप्तिःफलं च प्रत्यवायिकम् ।।।।

தர்மமும் அர்த்தமும்—மற்ற புருஷார்த்தங்களும் கூட—யதாவிதமாகப் பின்பற்றப்பட்டால் நிஃஶ்ரேயஸாகிய நல்விளைவைத் தரும்; ஆனால் அதர்மமும் அனர்த்தமும் எதிர்மாறான, பிரத்யவாயம் உடைய, துயர்தரும் விளைவையே அளிக்கும்.

Verse 9

ऐहलौकिकपारक्यंकर्मपुम्भिर्निषेव्यते ।कर्माण्यपितुकल्यानिलभतेकाममास्थितः ।।।।

மக்கள் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் தரும் பலனை நாடி செயல்களில் ஈடுபடுவர்; ஆனால் ஆசையிலேயே நிலைத்தவன், செயல்களாலும் நன்மைபோல் தோன்றும் பயனையே பெறுவான்—தர்மமூலமான உயர்ந்த நலன் அல்ல.

Verse 10

तत्रक्लुप्तमिदंराज्ञाहृदिकार्यंमतं च नः ।शत्रौहिसाहसंयत्स्यात्किमिवात्रापनीयते ।।।।

அங்கே அரசன் இதை மனத்தில் முன்பே தீர்மானித்திருந்தான்; நாமும் அதனை ஏற்றோம்; ஆகவே அது நிறைவேறியது. பகைவர்மேல் செய்யும் துணிச்சலில் குற்றம் என்ன இருக்கிறது?

Verse 11

एकस्यैवाभियानेतुहेतुर्यःकथितस्त्वया ।तत्राप्यनुपपन्नंतेवक्ष्यामियदसाधु च ।।।।

நீ ஒருவனாகப் புறப்படுவதற்காக நீ கூறிய காரணம் அங்கேயும் பொருந்தாததும் முறையற்றதும் ஆகும்; ஏன் என்று நான் கூறுகிறேன்.

Verse 12

येनपूर्वंजनस्थानेबहवोऽतिबलाहताः ।राक्षसाराघवंतंत्वंकथमेकोजयिष्यसि ।।।।

முன்பு ஜனஸ்தானத்தில் பல மிகவலிமைமிக்க இராட்சசர்களை வதைத்த அந்த ராகவனை நீ ஒருவனாக எவ்வாறு வெல்வாய்?

Verse 13

येपुरानिर्जितास्तेनजनस्थानेमहौजसः ।राक्षसांस्तान्पुरेसर्वान्भीतानद्यापिपश्यसि ।।।।

ஜனஸ்தானத்தில் முன்பு அந்த மகாதேஜஸ்வியால் அடக்கப்பட்ட உயர்வீர ராட்சசர்களை—அவர்களையெல்லாம் இன்றும் நகரத்தில் அச்சத்துடன் நீ காண்கிறாய்.

Verse 14

तंसिंहमिवसङ्क्रुद्धंरामंदशरथात्मजम् ।सर्पंसुप्तमिवबुद्ध्यप्रबोधयितुमिच्छसि ।।।।

கோபித்த சிங்கம்போலும், உறங்கும் பாம்புபோலும் உள்ள தசரதன் புதல்வன் ராமனை நீ அறிந்தே எழுப்ப விரும்புகிறாயா?

Verse 15

ज्वलन्तंतेजसानित्यंक्रोधेन च दुरासदम् ।कस्तंमृत्युमिवासह्यमासादयितुमर्हति ।।।।

எப்போதும் தேஜஸால் எரிகின்றவனும், கோபத்தில் அணுக இயலாதவனும், மரணம்போல் தாங்கமுடியாதவனுமான அவனை அணுக யார் துணிவார்?

Verse 16

संशयस्थमिदंसर्वंशत्रोःप्रतिसमासने ।एकस्यगमनंतत्र न हिमेरोचतेभृशम् ।।।।

எதிரியை நேரில் எதிர்கொள்ளும் இந்நிலையில் இந்த முழுப் படையும் அபாயச் சந்தேகத்தில் உள்ளது; ஆகவே அங்கே நீ ஒருவனாகச் செல்வது எனக்கு மிகவும் விருப்பமில்லை.

Verse 17

हीनार्थस्तुसमृद्धार्थंकोरिपुंप्राकृतंयथा ।निश्चित्यजीवितत्यागेवशमानेतुमिच्छति ।।।।

வளமற்றவன் யார்—ஒரு சாதாரண மூடனைப்போல்—உயிர்த் தியாகத்தைத் தீர்மானித்து, வளமிகு பகைவனின் அடிமையாவதற்கு விரும்புவான்?

Verse 18

यस्यनास्तिमनुष्येषुसदृशोराक्षसोत्तम ।कथमाशंससेयोद्धुंतुल्येनेन्द्रविवस्वतोः ।।।।

ஏ ராட்சசோத்தமனே! மனிதர்களில் அவனுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை; இந்திரனுக்கும் விவஸ்வானுக்கும் (சூரியனுக்கும்) நிகரானவனுடன் போரிட எண்ணுவது நீ எவ்வாறு?

Verse 19

एवमुक्त्वातुसम्रब्दःकुम्भकर्णंमहोदरः ।उवाचरक्षसांमध्येरावणंलोकरावणम् ।।।।

இவ்வாறு கூறி, கலக்கமுற்ற மகோதரன் ராட்சசர்களின் நடுவில் கும்பகர்ணனைப் பற்றிக் ‘உலகத்தைத் துன்புறுத்தும்’ ராவணனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 20

लब्ध्वापुनस्त्वंवैदेहींकिमर्थंसम्प्रजल्पसि ।यदीच्छसितदासीतावशगातेभविष्यति ।।।।

வைதேகியைப் பெற்றபின்பும் நீ ஏன் இவ்வாறு வீணாகப் புலம்புகிறாய்? நீ விரும்பினால் சீதை உன் வசப்படுவாள்.

Verse 21

दृष्टःकश्चदुपायोमेसीतोपस्थानकारकः ।रुचितश्चेत्स्वयाबुध्याराक्षसेन्द्र तंशृणु ।।।।

ஏ ராட்சசேந்திரனே! சீதையை உன் முன்னிலையில் கொண்டு வரவும் (அல்லது உனக்குச் சம்மதமாக்கவும்) ஒரு வழியை நான் கண்டேன். அது உன் புத்திக்கு உகந்ததாக இருந்தால், அதைச் செவி மடுக்க.

Verse 22

अहंद्विजिह्वस्सम्ह्रादीकुम्भकर्णोवितर्दनः ।पञ्चरामवधायैतेनिर्यान्त्वित्यवघोषय ।।।।

இவ்வாறு அறிவி— “நான் த்விஜிஹ்வன், சம்ஹ்ராதி, கும்பகர்ணன், விதர்தனன்— இவ்வைந்து பேர் ராமனை வதைக்கப் புறப்படுவோம்” என்று।

Verse 23

ततोगत्वावयंयुद्धंदास्यामस्तस्ययत्नतः ।जेष्यामोयदितेशत्रून्नोपायैःकृत्यमस्तिनः ।।।।

பின்னர் நாம் புறப்பட்டு முழு முயற்சியுடன் அவனுடன் போர் செய்வோம். உன் பகைவர்களை நாம் வென்றால், வேறு தந்திர உபாயங்கள் எமக்கு வேண்டாம்।

Verse 24

अथजीवतिनश्शत्रुर्वयं च कृतसम्युगाः ।ततस्तदभिपत्स्यामोमनसायत्समीक्षितम् ।।।।

போர் செய்து முடித்தபின்பும் எங்கள் பகைவன் உயிரோடு இருந்தால், மனத்தில் முன்பே எண்ணியிருந்த அதே முடிவை நாம் அடைவோம்।

Verse 25

वयंयुद्धादिहेष्यामोरुधिरेणसमुक्षिताः ।विदार्यस्वतनुंबाणैरामनामाङ्कितैश्शितैः ।।।।

நாம் போர்க்களத்திலிருந்து இங்கே திரும்புவோம்— இரத்தத்தில் நனைந்து, ராமநாமம் பொறிக்கப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் உடல் கிழிக்கப்பட்டவர்களாய்।

Verse 26

भक्षितोराघवोऽस्माभिर्लक्ष्मणश्चेतिवादिनः ।तवपादौग्रहीष्यामस्त्वंनःकामंप्रपूरय ।।।।

“ராகவனையும் இலக்குவனையும் நாம் விழுங்கினோம்” என்று கூறி உன் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்வோம்; நீ எங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்று।

Verse 27

ततोऽवघोषयपुरेगजस्कन्धेनपार्थिव ।हतोरामस्सहभ्रात्राससैन्यइतिसर्वतः ।।।।

அதன்பின், அரசே! யானையின் முதுகில் ஏறிய தூதர்களால் நகரமெங்கும் அறிவிக்கச் செய்— “ராமன் தன் சகோதரனுடனும் படையுடனும் கொல்லப்பட்டான்” என்று.

Verse 28

प्रीतोनामततोभूत्वाभृत्यानांत्वमरिन्दम ।भोगांश्चपरिवारांश्चकामांश्चवसुदापय ।।।।

எதிர்களை அடக்கும் வீரனே! அப்போது மகிழ்ந்து பணியாளர்களுக்கும் பரிவாரத்தாருக்கும் இன்பப் பொருட்களையும் தானங்களையும் அளித்து, அவர்கள் விருப்பம்போல் செல்வத்தையும் வழங்கு.

Verse 29

ततोमाल्यानिवासांसिवीराणामनुलेपनम् ।पेयं च बहुयोधेभ्यस्स्वयं च मुदितःपिब ।।।।

பின்பு வீரர்களுக்கு மாலைகள், ஆடைகள், சந்தனாதி அனுலேபனங்களை வழங்கு; போர்வீரர்களுக்கு மிகுந்த பானம் கொடு; நீயும் மகிழ்ச்சியுடன் அருந்து.

Verse 30

ततोऽस्मिन् बहुलीभूतेकौलीनेसर्वतोगते ।भक्षितस्ससुहृद्रामोराक्षसैरितिविश्रुते ।।।।प्रविश्याश्वास्यचापित्वंसीतांरहसिसान्त्वय ।धनधान्यैश्चकामैश्चरत्नैश्चानांप्रलोभय ।।।।

பின்பு “ராமன் தன் நண்பர்களுடனும் ராட்சசர்களால் விழுங்கப்பட்டான்” என்ற செய்தி உயர்குலத்தாரிடமும் எங்கும் பரவி புகழ்பெற்றபோது, நீ உள்ளே சென்று தனிமையில் சீதையை ஆறுதல் கூறி நம்பிக்கை அளி; பின்னர் செல்வம், தானியம், இன்பங்கள், ரத்தினங்கள் ஆகியவற்றால் அவளை மயக்க முயல்.

Verse 31

ततोऽस्मिन् बहुलीभूतेकौलीनेसर्वतोगते ।भक्षितस्ससुहृद्रामोराक्षसैरितिविश्रुते ।।6.64.30।।प्रविश्याश्वास्यचापित्वंसीतांरहसिसान्त्वय ।धनधान्यैश्चकामैश्चरत्नैश्चानांप्रलोभय ।।6.64.31।।

நீ உள்ளே சென்று தனிமையில் சீதையை ஆறுதல் கூறி, அவளுக்கு நம்பிக்கையூட்டி தைரியம் அளி; பின்னர் செல்வம், தானியம், இன்பங்கள், ரத்தினங்கள் ஆகியவற்றால் அவளை மயக்கி உன் வசப்படுத்து।

Verse 32

अनयोपधयाराजन् भयशोकानुबन्धया ।अकामात्वद्वशंसीतानष्टनाथाभविष्यति ।।।।

அரசே! பயமும் துயரமும் இணைந்த இந்த உபாயத்தால், சீதை—விருப்பமில்லையெனினும்—தன் நாதன் அழிந்தான் என்று எண்ணி உன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வருவாள்।

Verse 33

ञ्जनीयम्हिभर्तारंविनष्टमवगम्यसा ।नैराश्यात् स्त्रीलघुत्वाच्चत्वद्वशंप्रतिपत्स्यते ।।।।

மனம்கவரும் தன் கணவன் அழிந்தான் என்று அறிந்து, அவள் நம்பிக்கையிழப்பாலும் பெண்களுக்குரியதாகச் சொல்லப்படும் நிலையற்ற தன்மையாலும் உன் வசப்படுவாள்।

Verse 34

सापुरासुखसम्वृद्धासुखार्हादुःखकर्शिता ।त्वय्यधीनंसुखंज्ञात्वासर्वथोगमिष्यति ।।।।

முன்பு இன்பத்தில் வளர்ந்து இன்பத்திற்குரியவளாக இருந்த அவள், இப்போது துயரால் சோர்ந்திருக்கிறாள்; தன் மகிழ்ச்சி உன்னையே சார்ந்தது என்று அறிந்து, எல்லாவிதத்திலும் உன்னிடம் வந்து சேர்வாள்।

Verse 35

एतत्सुनीतंममदर्शनेनरामंहिदृष्टवैभवेदनर्धः ।इहैवतेसेत्स्यतिमोत्सुकोभूर्महानयुद्धेनसुखस्यलाभः ।।।।

என் பார்வையில் இதுவே மிகச் சிறந்த நெறி—ராமனை கண்டவுடனே பேராபத்து நேரலாம்; ஆகவே போருக்கு அவசரப்படாதே. இங்கேயே, போரின்றி, உனக்கு மிகப் பெரிய நலமும் இன்பமும் கிடைக்கும்।

Verse 36

अदृष्टसैन्योह्यनवाप्तसंशयोरिपूनयुद्धेनजयन् जनाधिप ।यशश्चपुण्यं च महन्महीपतेश्रशियं च कीर्तिं च चिरं ।।।।

ஓ ஜனாதிபா! படை சேதமின்றி, அச்சமும் ஐயமும் இன்றிப், போர் இன்றியே பகைவரை வெல்லும் மாபெரும் மன்னன்—அந்த மஹீபதி பெரும் யசமும் புண்ணியமும் பெற்று, நீடித்த செல்வமும் கீர்த்தியும் அடைகிறான்.