Sarga 54
वज्रदंष्ट्रवधः — The Slaying of Vajradaṃṣṭra (Angada’s Duel)
युद्धकाण्ड
சர்க்கம் 54-ல் அங்கதனுக்கும் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுக்கும் இடையே நடந்த கடும் போர் மற்றும் அரக்கனின் வதம் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. வானரப் படையின் தாக்குதலால் சினமுற்ற வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், அம்புமழை பொழிந்து போர்க்களத்தை ரத்தக் களறியாக்கினான். அச்சமுற்ற வானரங்கள் அங்கதனிடம் தஞ்சம் புகுந்தன. வாலியின் மைந்தனான அங்கதன் துணிவுடன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனை எதிர்த்தான். இருவருக்கும் இடையே மரங்கள், பாறைகள் மற்றும் கதாயுதங்களைக் கொண்டு கடும் போர் நடந்தது. இறுதியில், அங்கதன் சோர்வை வென்று, ஒரு கூர்மையான வாளால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் தலையைத் துண்டித்தான். தங்கள் தலைவன் வீழ்ந்ததைக் கண்ட அரக்கர்கள் பயந்து இலங்கையை நோக்கி ஓடினர்; வானரங்கள் அங்கதனைப் போற்றின.
Shlokas
Verse 1
बलस्यचविघातेनअङ्गदस्यजयेनच ।राक्षसःक्रोधमाविष्टोवज्रदंष्ट्रोमहाबलः ।।6.54.1।।
வாள்கள், சக்கரங்கள், கதைகள், கூர்மையான பரசுகள் ஆகிய பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்திய காலாட்கள் முன்னே நகர்ந்தனர்.
Verse 2
विष्पार्यचधनुर्घोरंशक्राशनिसमस्वनम् ।वानराणामनीकानिप्राकिरच्छरवृष्टिभिः ।।6.54.2।।
இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற இடிமுழக்க ஒலியுடைய பயங்கர வில்லை இழுத்து, அவன் அம்புமழையால் வானரப் படைவகைகளைச் சிதறடித்தான்.
Verse 3
राक्षसाश्चापिमुख्यास्तेरथेषुसमवस्थिताः ।नानाप्रहरणाश्शूराःप्रायुध्यन्तस्तदारणे ।।6.54.3।।
முக்கிய ராட்சசர்களும் ரதங்களில் நிலைபெற்று, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கிய வீரர்கள் அப்போது போர்க்களத்தில் இடையறாது போரிட்டனர்।
Verse 4
वानराणांचशूरायेतेसर्वेप्लवगर्षभाः ।आयुध्यन्तशिलाहस्तास्समवेतास्समन्ततः ।।6.54.4।।
வானரர்களின் அந்த வீரர்கள் அனைவரும்—பிளவகர்களில் சிறந்தோர்—எல்லாத் திசைகளிலும் கூடி, கைகளில் பாறைகளை ஏந்தி போரிட்டனர்.
Verse 5
तत्रायुधसहस्राणितस्मिन्नायोधनेभृशम् ।राक्षसाःकपिमुख्येषुपातयांचक्रिरेतदा ।।6.54.5।।
அந்தக் கடும் போர்க்களத்தில் ராட்சசர்கள் அப்போது வானரத் தலைவர்கள்மீது ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்களை எறிந்து பொழிந்தனர்.
Verse 6
वानराश्चापिरक्षस्सुगिरवृक्षान्महाशिलाः ।प्रवीराःपातयामासुर्मत्तमातङ्गसन्निभाः ।।6.54.6।।
மதம் கொண்ட யானைகளைப் போலக் கொந்தளித்த வானர வீரர்களும் ராட்சசர்கள்மீது மரங்கள், மலைப்பாறைகள், பெரும் கற்களை மழையெனப் பொழிந்தனர்.
Verse 7
शूराणांयुद्यमानानांसमरेष्न्विवर्तिनाम् ।तद्राक्षसगणानांचसुयुद्धंसमवर्तत ।।6.54.7।।
போர்க்களத்தில் பின்வாங்காத வீரர்களுக்கும் அரக்கர் கூட்டங்களுக்கும் இடையே கடும் போர் மூண்டது.
Verse 8
प्रभिन्नशिरसःकेचिछचिन्नैःपादैश्चबाहुभिः ।शस्स्रैरर्दितदेहाभ्यरुधिरेणसमुक्षिताः ।।6.54.8।।हरयोराक्षसाश्चैवशेरतेगांसमाश्रिताः ।कङ्कगृध्रवळैराढ्याश्चगोमायुगलसङ्कुलाः ।।6.54.9।।
சிலரது தலைகள் பிளந்தன, கைகளும் கால்களும் துண்டிக்கப்பட்டன; ஆயுதங்களால் சிதைந்து ரத்தத்தில் தோய்ந்த வானரங்களும் அரக்கர்களும் கழுகுகளும் நரிகளும் சூழ தரையில் கிடந்தனர்.
Verse 9
प्रभिन्नशिरसःकेचिछचिन्नैःपादैश्चबाहुभिः ।शस्स्रैरर्दितदेहाभ्यरुधिरेणसमुक्षिताः ।।6.54.8।।हरयोराक्षसाश्चैवशेरतेगांसमाश्रिताः ।कङ्कगृध्रवळैराढ्याश्चगोमायुगलसङ्कुलाः ।।6.54.9।।
சிலருடைய தலைகள் பிளந்திருந்தன; கால்களும் கைகளும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தன; ஆயுதங்களால் உடல் சிதைந்து, அவர்கள் இரத்தத்தில் நனைந்திருந்தனர்.
Verse 10
कबन्धानिसमुत्पेतुर्भीमाणांभीषणानिवै ।भुजपाणिशिरश्छिन्नकायाश्चभूतले ।।6.54.10।।वानराराक्षसाश्चापिनिपेतुस्तत्रवैरणे ।
அந்தப் போர்க்களத்தில் அச்சமூட்டும் தலைற்ற உடல்கள் எழுந்து துள்ளின—புஜங்கள், கைகள், தலைகள் துண்டிக்கப்பட்ட உடல்கள் தரையில் கிடந்தன; அப்போரில் வானரரும் ராக்ஷசரும் இருவரும் அங்கேயே வீழ்ந்தனர்।
Verse 11
ततोवानरसैन्येनहन्यमानंनिशाचरम् ।।6.54.11।।प्राभज्यतबलंसर्वंवज्रदंष्ट्रस्यपश्यतः ।
பின்னர் வானரசேனையின் தாக்குதலால் நிசாசரர்கள் வீழ்ந்தனர்; வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர்களின் முழுப் படையும் உடைந்து சிதறியது।
Verse 12
राक्षसान्भयवित्रस्तान्हन्यमानान् प्लवङ्गमैः ।।6.54.12।।दृष्टवासरोषताम्राक्षोवज्रदंष्ट्रःप्रतापवान् ।प्रविवेशधनुष्पाणिस्त्रासयन्हरिवाहिनीम् ।।6.54.13।।
வானரர்களால் வெட்டப்பட்டு அச்சத்தால் நடுங்கிய ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, வீரன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் கண்கள் கோபத்தால் செம்மையாயின; வில்லைக் கையில் ஏந்தி வானரப் படையினுள் புகுந்து ஹரிவாஹினியை அச்சுறுத்தினான்।
Verse 13
राक्षसान्भयवित्रस्तान्हन्यमानान् प्लवङ्गमैः ।।6.54.12।।दृष्टवासरोषताम्राक्षोवज्रदंष्ट्रःप्रतापवान् ।प्रविवेशधनुष्पाणिस्त्रासयन्हरिवाहिनीम् ।।6.54.13।।
வானரர்களால் வெட்டப்பட்டு அச்சத்தால் நடுங்கிய ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, வீரன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் கண்கள் கோபத்தால் செம்மையாயின; வில்லைக் கையில் ஏந்தி வானரப் படையினுள் புகுந்து ஹரிவாஹினியை அச்சுறுத்தினான்।
Verse 14
शरैर्विदारयामासकङ्कपत्रैरजिह्मगैः ।बिभेदवानरांस्तत्रसप्ताष्टौनवपञ्चच ।।6.54.14।।विव्याधपरमक्रुद्धोवज्रदंष्ट्रःप्रतापवान् ।
கழுகுப் பறகுகள் பொருந்திய வளைவில்லா துல்லிய அம்புகளால் அவன் கிழித்தெறிந்தான்; பேர்கோபத்தில் வீரன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் அங்கே வானரர்களை ஒரே நேரத்தில் ஏழு, எட்டு, ஒன்பது—அல்லது ஐந்து பேரையும் கூடத் துளைத்தான்।
Verse 15
त्रस्ताःसर्वेहरिगणाःशरैःसङ्कृत्तकन्दरा:।। 6.54.15।।अङ्गदंसम्प्रधावन्तिप्रजापतिमिवप्रजाः ।
அம்புகளால் கிழிக்கப்பட்ட உடலுறுப்புகளுடன் அச்சமுற்ற எல்லா ஹரிகணங்களும் அடைக்கலத்திற்காக அங்கதனை நோக்கி ஓடினர்—பிரஜைகள் பிரஜாபதியை நாடுவது போல।
Verse 16
ततोहरिगणान् भग्नान् दृष्टवावालिसुतस्तदा ।।6.54.16।।क्रोधेनवज्रदंष्ट्रंतमुदीक्षन्तमुदैक्षत ।
அப்போது சிதைந்த வானர அணிகளைப் பார்த்த வாலியின் மகன் அங்கதன் கோபம் கொண்டு, அவர்களை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனை எதிர்நோக்கி நின்றான்.
Verse 17
वज्रदंष्ट्रोऽङ्गदश्चोभौसङ्गतौहरिराक्षसौ ।।6.54.17।।चेरतुःपरमक्रुद्धौहरिमत्तगजाविव ।
ராக்ஷசன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனும் வானரன் அங்கதனும் இருவரும் நேருக்கு நேர் மோதினர்; இருவரும் பேர்கோபத்தில் சிங்கமும் மதம் கொண்ட யானையும் போலச் சுழன்று போரிட்டனர்.
Verse 18
ततश्शतसहस्रेणहरिपुत्रंमहाबलः ।।6.54.18।।जघानमर्मदेशेषुमातङ्गमिवतोमरैः ।
அப்போது அந்த மகாபலவன், நூறாயிரம் முறை மீண்டும் மீண்டும் வானரகுமாரனை மర్మஸ்தானங்களில், ஈட்டிகளால் மதங்க யானையைத் துளைப்பதுபோல், கடுமையாகத் தாக்கினான்।
Verse 19
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गोवालिसूनुर्महाबलः ।।6.54.19।।चिक्षेपवज्रदंष्ट्रायवृक्षंभीमपराक्रमः ।
இரத்தத்தில் நனைந்த முழு உடலுடன், வாலியின் மகன் அங்கதன்—மகாபலமும் பயங்கரப் பராக்கிரமமும் உடையவன்—வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனை நோக்கி ஒரு மரத்தை எறிந்தான்।
Verse 20
दृष्टापतन्तंतंवृक्षमसम्भ्रान्तश्चराक्षसः ।।6.54.20।।चिच्छेदबहुधासोऽपिमथितःप्रादतद्भुवि ।
தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வரும் அந்த மரத்தைப் பார்த்தும் ராக்ஷசன் அசம்ப்ராந்தனாய் இருந்தான்; அதை பல துண்டுகளாக வெட்டி, சிதைந்தது நிலத்தில் விழுந்தது।
Verse 21
तंदृष्टवावज्रदंष्ट्रस्यविक्रमंप्लवगर्षभ ।।6.54.21।।प्रगृह्यविपुलंशैलंचिक्षेपचननादच ।
வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் வீரத்தைப் பார்த்த வானரர்களில் சிறந்த அங்கதன், ஒரு பெரும் பாறையைப் பற்றியெடுத்து எறிந்து, உரத்த முழக்கம் செய்தான்।
Verse 22
समापतन्तंदृष्टवासरथादाप्लुत्यवीर्यवान् ।।6.54.22।।गदापाणिरसम्भ्रान्तःपृथिव्यांसमतिष्ठत ।
அது தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட அந்த வீரன், தேரிலிருந்து தாவி இறங்கி, கதை கையில் கொண்டு, அசம்ப்ராந்தனாய் நிலத்தில் உறுதியாக நின்றான்।
Verse 23
साङ्गदेनगदाक्षिप्तागत्वातुरणमूर्धनि ।।6.54.23।।सचक्रकूबरंसाश्वंप्रममाथरथंतदा ।
அங்கதன் எறிந்த கதா போரின் முன்னணிக்குப் பாய்ந்து சென்று, சக்கரங்கள், தண்டு (கூபரம்), குதிரைகள் உடனான அந்த ரதத்தை அப்பொழுதே நொறுக்கி அழித்தது।
Verse 24
ततोऽन्यच्छिखरंगृह्यविपुलंद्रुमभूषितम् ।।6.54.24।।वज्रदंष्ट्रस्यशिरसिपातयामाससाऽङ्गदः ।
பின்னர் அங்கதன் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இன்னொரு பெரும் சிகரத்தைப் பிடித்து, வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் தலையின் மீது வீழ்த்தினான்।
Verse 25
अभवच्छोणितोद्गारीवज्रदंष्ट्रस्समूर्छितः ।।6.54.25।।मुहूर्तमभवन्मूढोगदामालिङ् ग्यनिश्श्वसन् ।
வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் இரத்தம் உமிழ்ந்து மயங்கி விழுந்தான்; சிறிதுநேரம் கதாவை அணைத்தபடி, கனத்த மூச்சுடன் உணர்விழந்து கிடந்தான்।
Verse 26
संलब्दसंज्ञोगदयावालिपुत्रमवस्थितम् ।।6.54.26।।जघानपरमक्रुद्धोवक्षोदेशेनिशाचरः ।
உணர்வு மீண்டதும் அந்த நிசாசரன் பேர்கோபத்துடன், உறுதியாக நின்ற வாலிபுத்திரனின் மார்பில் கதாவால் தாக்கினான்।
Verse 27
गदांत्यक्त्वाततस्तत्रमुष्टियुद्धमवर्तत ।।6.54.27।।अन्योन्यंजघ्नतुस्तत्रतावुभौहरिराक्षसौ ।
அப்போது அங்கே கதாவை விட்டு, இருவரும் முஷ்டிப் போரில் இறங்கினர்; அந்த வானரனும் ராட்சசனும் ஒருவரை ஒருவர் குத்துகளால் மாறிமாறி தாக்கினர்।
Verse 28
रुधिरोद्गारिणौतौतुप्रहारैर्जनितश्रमौ ।।6.54.28।।बभूवतुस्सुविक्रान्तावङ्गारकबुधाविव ।
அடிகளால் களைத்தும் இரத்தம் உமிழ்ந்தும் இருந்தபோதிலும், அந்த இரு மகாவீரரும் அசையாது நின்றனர்—போரில் அங்காரகனும் புதனும் எதிரெதிராக நிற்பதுபோல்।
Verse 29
ततःपरमतेजस्वीअङ्गदःप्लवगर्षभः ।।6.54.29।।उत्पाट्यवृक्षंस्थितवान् बहुपुष्पफलाञ्चितम् ।
அப்போது பேரொளி கொண்ட வானரர்களின் சிறந்தவன் அங்கதன், பல மலரும் கனியும் நிறைந்த மரத்தைப் பிடுங்கி, போருக்கு ஆயத்தமாக நின்றான்।
Verse 30
जग्राहचार्षभंचर्मखडगंचविपुलंशुभम् ।।6.54.30।।किङ्किणाजालसञ्छन्नंचर्मणाचपरिष्कृतम् ।
அவன் பெரிதும் மங்களமும் ஒளிவிடும் வாளையும், காளைத் தோலால் செய்யப்பட்ட கேடயத்தையும் எடுத்தான்; அது சிறு மணிகளின் வலையால் மூடப்பட்டு, நன்கு தோல் வேலைப்பாடால் அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது।
Verse 31
चित्रांश्चरुचिरान्मार्गांश्चेरतुःकपिराक्षसौ ।।6.54.31।।जघ्नतुश्चतदान्योन्यंनिर्दयंजयकाङ् क्षिणौ ।
வெற்றியை நாடிய கபியும் ராட்சசனும் வித்தியாசமான அழகிய நுட்பச் சலனங்களுடன் நகர்ந்து, அப்போது ஒருவரையொருவர் இரக்கமின்றி தாக்கினர்।
Verse 32
व्रणैस्सास्त्रैरशोभेतांपुष्पिताविवकिंशुकौ ।।6.54.32।।युध्यमानौपरिश्रान्तौजानुभ्यामवनींगतौ ।
காயங்களிலிருந்து வழிந்த இரத்தத்தால் அவர்கள் இருவரும் மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போலத் தோன்றினர். போராடிப் போராடி களைத்த அவர்கள் முழங்கால்களுடன் பூமியில் சாய்ந்தனர்.
Verse 33
निमेषान्तरमात्रेणअङ्गदःकपिकुञ्जरः ।।6.54.33।।उदतिष्ठतदीप्ताक्षोदण्डाहतइवोरगः ।
கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே வானரர்களின் யானை போன்ற அங்கதன், தீப்பொலியும் கண்களுடன், தண்டால் அடிபட்ட பாம்புபோல் திடீரென எழுந்தான்.
Verse 34
निर्मलेनसुधौतेनखड्डेनास्यमहच्छिरः ।।6.54.34।।जघानवज्रदंष्ट्रस्यवालिसूमर्महाबलः ।
அப்போது மகாபலியான வாலி மைந்தன் அங்கதன், களங்கமற்ற கூர்மையான வாளால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் பெரிய தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான்.
Verse 35
रुधिरोक्षितगात्रस्यबभूवपतितंद्विधा ।।6.54.35।।सरोषपरिवृत्ताक्षंशुभंखडगहतंशिरः ।
ரத்தத்தில் நனைந்த உடலில் இருந்து, வாளால் வெட்டப்பட்ட அந்த அழகிய தலை, சினத்தால் சுழலும் கண்களுடன் கீழே விழுந்தது.
Verse 36
वज्रदंष्ट्रंहतंदृष्टवाराक्षसाभयमोहिताः ।।6.54.36।।त्रस्ताह्यभ्यद्रवन् लङ्कांवध्यमानाःप्लवङ्गमैः ।विषण्णवदना: दीनाह्रियाकिञ्चिदवाङ्मुखाः ।।6.54.37।।
வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட அரக்கர்கள் பயத்தில் உறைந்து, வானரங்களால் தாக்கப்பட்டு, வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து சோகத்துடன் லங்கையை நோக்கி ஓடினர்.
Verse 37
वज्रदंष्ट्रंहतंदृष्टवाराक्षसाभयमोहिताः ।।6.54.36।।त्रस्ताह्यभ्यद्रवन् लङ्कांवध्यमानाःप्लवङ्गमैः ।विषण्णवदना: दीनाह्रियाकिञ्चिदवाङ्मुखाः ।।6.54.37।।
போர்க்களத்தில் பின்வாங்காத வீரர்களுக்கும் அரக்கர் கூட்டங்களுக்கும் இடையே கடும் போர் மூண்டது.
Verse 38
निहत्यतंवज्रधरप्रतापःसवालिसूनुःकपिसैन्यमध्ये ।जगामहर्षंमहितोमहाबलःसहस्रनेत्रस्त्रिदशैरिवावृतः ।।6.54.38।।
வஜ்ராயுதத்தை ஏந்திய இந்திரனைப் போன்ற வலிமை கொண்ட வாலி மைந்தன் (அங்கதன்) அவனைக் கொன்று, தேவர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல வானரப் படைக்கு நடுவே போற்றப்பட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Aṅgada’s assumption of protective leadership when the Vānara ranks panic under Vajradaṃṣṭra’s arrow-assault; he converts fear into organized resistance by personally engaging the threat and ending it decisively.
Dharma in conflict is shown as responsibility toward the vulnerable: courage is not mere aggression but the disciplined willingness to absorb risk for collective stability, restoring morale and order without prolonging needless harm.
Laṅkā functions as the strategic horizon of retreat and defense; culturally, the chapter highlights battlefield norms—chariots, bows, mace, sword-and-shield, and improvised weapons (trees, hill-peaks)—as a catalog of kṣātra material culture.