Sarga 46

Verse 1

ततोद्यांपृथिवींचैववीक्षमाणावनौकसः ।ददृशुःसन्ततौबाणैर्भ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।।6.46.1।।

அப்போது வானரத் தலைவர்கள் வானத்தையும் பூமியையும் நோக்கிப் பார்த்தபோது, அம்புகளால் எங்கும் துளைக்கப்பட்ட இரு சகோதரர்கள் ராமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரை கண்டனர்.

Verse 2

वृष्टवेवोपरतेदेवेकृतकर्मणिराक्षसे ।आजगामाथतंदेशंससुग्रीवोविभीषणः ।।6.46.2।।

மழை பெய்த பின் மேகம் விலகுவது போல, ராக்ஷசன் தன் செயலை முடித்து விலகியதும்; சுக்ரீவனுடன் விபீஷணன் அந்நிலத்திற்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 3

नीलद्विविदमैन्दाश्चसुषेणःकुमुदाङ्गदा: ।तूर्णंहनुमतासार्धमन्वशोचन्तराघवौ ।।6.46.3।।

நீலன், த்விவிதன், மைந்தன், சுஷேணன், குமுதன், அங்கதன்—ஹனுமான் உடன் சேர்ந்து—இரு ராகவர்களைக் கண்டு உடனே துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 4

अचेष्टौमन्दनिश्श्वासौशोणितौघपरिप्लुतौ ।शरजालाचितौस्तब्दौशयानौशरतल्पयोः ।।6.46.4।।निःश्वसन्तौयथासर्पौनिश्चेष्टौमन्दविक्रमौ ।रुधिरस्राद्विग्धाङ्गौतापनीयाविवध्वजौ ।।6.46.5।।तौवीरशयनेवीरौशयानौमन्दचेष्टितौ ।यूथपैस्तै: परिवृतौबाष्पव्याकुललोचनैः ।।6.46.6।।राघवौपतितौदृष्टवाशरजालसमावृतौ ।बभूवुर्वेर्व्यथितास्सर्वेवानरास्सविभीषणाः ।।6.46.7।।

இருவரும் அசைவின்றி, மெல்லிய மூச்சுடன், இரத்தப் பெருக்கில் நனைந்து, அம்புகளின் வலையால் துளைக்கப்பட்டு, திகைத்து அம்புச் சயனத்தில் கிடந்தனர். பாம்புகள் போல மெதுவாக மூச்சுவிட்டு, வலிமையற்றும் அசைவற்றும் இருந்தனர்; இரத்தம் படிந்த அங்கங்களுடன், கீழே விழுந்த பொன்னிறக் கொடிகளைப் போலத் தோன்றினர். அந்த இரு வீரரும் வீரச் சயனத்தில் சிறிதளவே அசைந்து கிடந்தனர்; கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடைய யூதபதிகள் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தனர். அம்பு வலையால் மூடப்பட்டு வீழ்ந்திருந்த அந்த இரு ராகவர்களைப் பார்த்ததும், விபீஷணனுடன் கூடிய எல்லா வானர வீரர்களும் துயரமும் அச்சமும் கொண்டு நடுங்கினர்.

Verse 5

अचेष्टौमन्दनिश्श्वासौशोणितौघपरिप्लुतौ ।शरजालाचितौस्तब्दौशयानौशरतल्पयोः ।।6.46.4।।निःश्वसन्तौयथासर्पौनिश्चेष्टौमन्दविक्रमौ ।रुधिरस्राद्विग्धाङ्गौतापनीयाविवध्वजौ ।।6.46.5।।तौवीरशयनेवीरौशयानौमन्दचेष्टितौ ।यूथपैस्तै: परिवृतौबाष्पव्याकुललोचनैः ।।6.46.6।।राघवौपतितौदृष्टवाशरजालसमावृतौ ।बभूवुर्वेर्व्यथितास्सर्वेवानरास्सविभीषणाः ।।6.46.7।।

பாம்புகளைப் போல மெல்ல மூச்சுவிட்டு, அசைவின்றி வலிமை குன்றி, வழியும் இரத்தம் படிந்த அங்கங்களுடன் அந்த இருவரும் மங்கிய பொன்-கொடிகளைப் போலத் தோன்றினர்.

Verse 6

अचेष्टौमन्दनिश्श्वासौशोणितौघपरिप्लुतौ ।शरजालाचितौस्तब्दौशयानौशरतल्पयोः ।।6.46.4।।निःश्वसन्तौयथासर्पौनिश्चेष्टौमन्दविक्रमौ ।रुधिरस्राद्विग्धाङ्गौतापनीयाविवध्वजौ ।।6.46.5।।तौवीरशयनेवीरौशयानौमन्दचेष्टितौ ।यूथपैस्तै: परिवृतौबाष्पव्याकुललोचनैः ।।6.46.6।।राघवौपतितौदृष्टवाशरजालसमावृतौ ।बभूवुर्वेर्व्यथितास्सर्वेवानरास्सविभीषणाः ।।6.46.7।।

அந்த இரு வீரரும் வீரப் படுக்கையில் கிடந்து, அசைவுகள் மந்தமாய், கண்ணீர் மயங்கிய கண்களுடைய கூட்டத் தலைவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 7

अचेष्टौमन्दनिश्श्वासौशोणितौघपरिप्लुतौ ।शरजालाचितौस्तब्दौशयानौशरतल्पयोः ।।6.46.4।।निःश्वसन्तौयथासर्पौनिश्चेष्टौमन्दविक्रमौ ।रुधिरस्राद्विग्धाङ्गौतापनीयाविवध्वजौ ।।6.46.5।।तौवीरशयनेवीरौशयानौमन्दचेष्टितौ ।यूथपैस्तै: परिवृतौबाष्पव्याकुललोचनैः ।।6.46.6।।राघवौपतितौदृष्टवाशरजालसमावृतौ ।बभूवुर्वेर्व्यथितास्सर्वेवानरास्सविभीषणाः ।।6.46.7।।

இரு ராகவரும் வீழ்ந்து அம்புகளின் வலையால் மூடப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து, விபீஷணனுடன் கூடிய அனைத்து வானரப் படையும் மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தது.

Verse 8

अन्तरिक्षंनिरीक्षन्तोदिशस्सर्वाश्चवानराः ।नचैनंमाययाछन्नंददृशूरावणिःरणे ।।6.46.8।।

வானமும் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக் கண்காணித்த வானர வீரர்கள், போர்க்களத்தில் மாயையால் மறைந்திருந்த ராவணியை காண இயலவில்லை.

Verse 9

तंतुमायाप्रतिच्छन्नंमाययैवविभीषणः ।वीक्षमाणोददर्शाथभ्रातुःपुत्रमवस्थितम् ।।6.46.9।।

ஆனால் மாயையால் மறைக்கப்பட்ட அவனை, விபீஷணன் எதிர்மாயையால் தேடிக் கொண்டே, அப்போது தன் அண்ணனின் மகன் அங்கே நிற்பதை கண்டான்.

Verse 10

तमप्रतिकर्माणमप्रतिद्वन्द्वमाहवे ।ददर्शान्तर्हितंवीरंवरदानाद्विभीषणः ।।6.46.10।।तेजसायशसाचैवविक्रमेणचसम्युतम् ।

போரில் செயலைத் தடுக்க இயலாதவனும், ஒப்பற்ற எதிரியற்றவனுமான அந்த மறைந்த வீரன் இந்திரஜித்தை, வரதானத்தின் பலத்தால் விபீஷணன் கண்டான்; அவன் தேஜஸ், புகழ், வீரத்தால் நிறைந்தவன்.

Verse 11

इन्द्रजित्त्वात्मनःकर्मतौशयानौसमीक्ष्यच ।।6.46.11।।उवाचपरमप्रीतोहर्षयन् सर्वनैरृतान् ।

தன் செயல் விளைவாக அந்த இரு வீரரும் வீழ்ந்து கிடப்பதைப் பார்த்த இந்திரஜித் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, எல்லா ராக்ஷசர்களையும் மகிழ்வித்து உரைத்தான்.

Verse 12

दूषणस्यचहन्तारौखरस्यचमहाबलौ ।।6.46.12।।सादितौमामकैर्बाणैर्भ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।

‘தூஷணனையும் கரனையும் வதைத்த அந்த மகாபலமுள்ள இரு சகோதரர்கள்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—இப்போது என் அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.’

Verse 13

नेमौमोक्षयितुंशक्यावेतस्मादिषुबन्धनात् ।।6.46.13।।सर्वैरपिसमागम्यसर्षिसङ्घैस्सुरासुरैः ।

ரிஷிகளின் கூட்டங்களோடு தேவர்கள், அசுரர்கள் உள்ளிட்ட அனைவரும் ஒன்றுகூடியாலும், இந்த இருவரையும் இவ்வேதஸ்மாதி அம்புப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க இயலாது.

Verse 14

यत्कृतेचिन्तयानस्यशोकार्तस्यपितुर्मम ।।6.46.14।।अस्पृष्टवाशयनंगात्रैस्त्रियामायातिशर्वरी ।त्स्नेयंयत्कृतेलङ्कानदीवर्षास्विवाकुला ।।6.46.15।।सोऽयंमूलहरोऽनर्थःसर्वेषांनिहतोमया ।

அவனாலேயே என் தந்தை துயரால் வாடி, சிந்தனையில் மூழ்கி, உடலால் படுக்கையைத் தொடாமலே இரவின் மூன்று யாமங்களையும் கழிக்கிறார். அவனாலேயே மழைக்கால நதிபோல் லங்கா முழுதும் கலக்கமடைந்தது; எல்லா அனர்த்தங்களின் மூலமான அவனையே நான் இப்போது வதைத்தேன்.

Verse 15

यत्कृतेचिन्तयानस्यशोकार्तस्यपितुर्मम ।।6.46.14।।अस्पृष्टवाशयनंगात्रैस्त्रियामायातिशर्वरी ।त्स्नेयंयत्कृतेलङ्कानदीवर्षास्विवाकुला ।।6.46.15।।सोऽयंमूलहरोऽनर्थःसर्वेषांनिहतोमया ।

அவனாலேயே என் தந்தை துயரால் வாடி, சிந்தனையில் மூழ்கி, உடலால் படுக்கையைத் தொடாமலே இரவின் மூன்று யாமங்களையும் கழிக்கிறார். அவனாலேயே மழைக்கால நதிபோல் லங்கா முழுதும் கலக்கமடைந்தது; எல்லா அனர்த்தங்களின் மூலமான அவனையே நான் இப்போது வதைத்தேன்.

Verse 16

रामस्यलक्ष्मणस्यैवसर्वेषांचवनौकसाम् ।विक्रमानिष्फलाःसर्वेयथाशरदितोयदाः ।।6.46.16।।

ராமன், லக்ஷ்மணன் மற்றும் எல்லா வனவாசி வானரர்களின் வீரமும் பயனற்றதாகிவிட்டது—சரத்கால மேகங்கள் மழை தராததுபோல்.

Verse 17

एवमुक्त्वातुतान् सर्वान्राक्षसान्परिपार्श्वतः ।।6.46.17।।यूथपानपितान्सर्वांस्ताडयामासरावणिः ।

இவ்வாறு கூறி, தன்னைச் சுற்றி கூடியிருந்த ராக்ஷசர்களை நோக்கி, ராவணி (இந்திரஜித்) அவர்களுடைய படைத்தலைவர்களையும் தாக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 18

नीलंनवभिराहत्यमैन्दंचद्विविदंतथा ।।6.46.18।।त्रिभिस्त्रिभिरमित्रघ्नस्ततापप्रवरेषुभिः ।

பகைநாசகன் ராவணி (இந்திரஜித்) நீலனை ஒன்பது அம்புகளால் தாக்கி, மைந்தன் மற்றும் த்விவிதனையும் தலா மூன்று சிறந்த அம்புகளால் குத்தினான்.

Verse 19

जाम्बवन्तंमहेष्वासोविद् ध्वाबाणेनवक्षसि ।।6.46.19।।हनूमतोवेगवतोविससर्जशरान्दश ।

மகாதனுர்தரன் இந்திரஜித் ஜாம்பவானை மார்பில் ஒரு அம்பால் குத்தி, பின்னர் வேகமிகு ஹனுமான்மேல் பத்து அம்புகளை ஏவினான்.

Verse 20

गवाक्षंशरभंचैवद्वावप्यमिततेजसौ ।।6.46.20।।द्वाभ्यांद्वाभ्यांमहावेगोविव्याधयुधिरावणिः ।

அப்போது போரில் மிகவேகமுடைய ராவணியின் மகன், அளவற்ற தேஜஸுடைய கவாக்ஷன் மற்றும் சரபன் ஆகிய இருவரையும் தலா இரண்டு அம்புகளால் குத்தினான்.

Verse 21

गोलाङ्गूलेश्वरंचैववालिपुत्रमथाङ्गदम् ।।6.46.21।।विव्याधबहुभिर्बाणैस्त्वरमाणोऽथरावणिः ।

பின்னர் விரைந்து செயல்பட்ட ராவணியின் மகன், கோலாங்கூலர்களின் தலைவனும் வாலியின் புதல்வனுமான அங்கதனை பல அம்புகளால் குத்தினான்.

Verse 22

तान्वानरवरान्भित्त्वाशरैरग्निशिखोपमैः ।।6.46.22।।ननादबलवांस्तत्रमहासत्त्वस्सरावणिः ।

அக்னிச் சுடர்போன்ற அம்புகளால் அந்தச் சிறந்த வானரர்களைத் துளைத்துத் தள்ளி, அங்கே வலிமைமிக்க மகாசத்துவனான ராவணி பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்.

Verse 23

तानर्धयित्वाबाणौघैस्त्रासयित्वाचवानरान् ।।6.46.23।।प्रजहासमहाबाहुर्वचनंचेदमब्रवीत् ।

அம்புக் குவியலால் அவர்களைத் தாக்கி, வானரர்களை அச்சுறுத்தி, மகாபாகுவானவன் சிரித்தபடியே இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 24

शरशब्देनघोरेणमयाबद्धौचमूमुखे ।।6.46.24।।सहितौभ्रातरवेतौनिशामयतराक्षसाः ।

ஓ ராட்சசர்களே! என் கொடிய அம்பொலியின் வலிமையால் கட்டுண்டு, படையின் முன்னணியில் ஒன்றாகக் கிடக்கும் இந்த இரு சகோதரர்களையும் பாருங்கள்.

Verse 25

एवमुक्तास्तुतेसर्वेराक्षसाःकूटयोधिनः ।।6.46.25।।परंविस्मयामाजग्मुःकर्मणातेनहर्षिताः ।

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சூழ்ச்சிப் போரில் வல்ல அந்த ராட்சசர்கள் அனைவரும் அந்தச் செயலில் மகிழ்ந்து பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 26

विनेदुश्चमहानादान् सर्वेतेजलदोपमाः ।।6.46.26।।हतोरामइतिज्ञात्वारावणिंसमपूजयन् ।

மேகங்களைப் போன்ற அவர்கள் அனைவரும் பேரொலியுடன் முழங்கினர்; ‘ராமன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று எண்ணி, ராவணியை மரியாதையுடன் போற்றி வணங்கினர்.

Verse 27

निष्पन्दौतुतदादृष्टवाभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।।6.46.27।।वसुधायांनिरुच्छवासौहतावित्यन्वमन्यत ।

அப்போது பூமியில் ராமன், லக்ஷ்மணன் என்ற இரு சகோதரரும் அசைவின்றி, மூச்சற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டு, அவன் “இவர்கள் இருவரும் கொல்லப்பட்டனர்” என்று தீர்மானித்தான்.

Verse 28

हर्षेणतुसमाविष्टइन्द्रजित्समितिञ्जयः ।।6.46.28।।प्रविवेशपुरींलङ्कांहर्षयन् सर्वनैर्वृतान् ।

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த போர்வெற்றி பெற்ற இந்திரஜித், எல்லா ராக்ஷசர்களையும் மகிழ்வித்தவாறு லங்காபுரிக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 29

रामलक्ष्मणयोर्दृष्टवाशरीरेसायकैश्चिते ।।6.46.29।।सर्वाणिचाङ्गोपाङ्गानिसुग्रीवंभयमाविशत् ।

ராமன், லக்ஷ்மணன் உடல்கள் அம்புகளால் நிரம்பி, அவர்களின் எல்லா அங்கங்களும் காயமடைந்ததைப் பார்த்து, சுக்ரீவனை பயம் சூழ்ந்தது.

Verse 30

रामलक्ष्मणयोर्दृष्टवाशरीरेसायकैश्चिते ।।6.46.29।।सर्वाणिचाङ्गोपाङ्गानिसुग्रीवंभयमाविशत् ।

ராமன், லக்ஷ்மணன் உடல்கள் அம்புகளால் நிரம்பி, அவர்களின் எல்லா அங்கங்களும் காயமடைந்ததைப் பார்த்து, சுக்ரீவனை பயம் சூழ்ந்தது.

Verse 31

रामलक्ष्मणयोर्दृष्टवाशरीरेसायकैश्चिते ।।6.46.29।।सर्वाणिचाङ्गोपाङ्गानिसुग्रीवंभयमाविशत् ।

ராமன், லக்ஷ்மணன் உடல்கள் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, அங்கம் அங்கமாகக் காயமுற்றதைப் பார்த்த சுக்ரீவனைப் பெரும் அச்சம் ஆட்கொண்டது.

Verse 32

रामलक्ष्मणयोर्दृष्टवाशरीरेसायकैश्चिते ।।6.46.29।।सर्वाणिचाङ्गोपाङ्गानिसुग्रीवंभयमाविशत् ।

அம்புகளால் மூடப்பட்ட ராமன்-லக்ஷ்மணன் உடல்களையும், எல்லா அங்கங்களிலுள்ள காயங்களையும் கண்ட சுக்ரீவனின் உள்ளத்தில் அச்சம் எழுந்தது.

Verse 33

पर्यवस्थापयात्मानमनाथंमांचवानर ।।6.46.33।।सत्यधर्माभिरक्तानांनास्तिमृत्युकृतंभयम् ।

வானரனே, உன்னை நீயே அமைதிப்படுத்து; இந்நேரம் ஆதரவற்ற எனையும் நிலைநிறுத்து. சத்தியமும் தர்மமும் பற்றியவர்களுக்கு மரணத்தால் உண்டாகும் அச்சம் நிலைபெறாது.

Verse 34

एवमुक्त्वाततस्तस्यजलक्लन्नेनपाणिना ।।6.46.34।।सुग्रीवस्यशुभेनेत्रेप्रममार्जविभीषणः ।

இவ்வாறு கூறி, விபீஷணன் நீரால் நனைந்த கையால் சுக்ரீவனின் அழகிய கண்களை மென்மையாகத் துடைத்தான்.

Verse 35

ततस्सलिलमादायविद्ययापरिजप्यच ।।6.46.35।।सुग्रीवनेत्रेधर्मात्मासममार्जविभीषणः ।

பின்னர் தர்மாத்மாவான விபீஷணன் நீரை எடுத்துக் கொண்டு மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, சுக்ரீவனின் கண்களை மீண்டும் நன்றாகத் துடைத்தான்.

Verse 36

विमृज्यवदनंतस्यकपिराजस्यधीमतः ।।6.46.36।।अब्रवीत्कालसम्प्राप्तसम्भ्रान्तमिदंवचः ।

அந்த ஞானமிகு கபிராஜனின் முகத்தைத் துடைத்தபின், அந்தக் கணத்திற்கு ஏற்ற காலோசிதமும் அவசரமுமான இவ்வசனங்களை அவர் உரைத்தார்.

Verse 37

नकालःकपिराजेन्द्रवैक्लब्यमवलम्बितुम् ।।6.46.37।।अतिस्नेहोऽप्यकालेऽस्मिन्मरणायोपकल्पते ।

கபிராஜேந்திரா! இப்போது மனத்தளர்ச்சி கொள்ளும் காலமல்ல; இவ்வகாலத்தில் மிகுதியான பாசம்கூட மரணத்திற்குக் காரணமாகிறது.

Verse 38

तस्मादुत्सृज्यवैक्लब्यंसर्वकार्यविनाशनम् ।।6.46.38।।हितंरामपुरोगणांसैन्यानानुचिन्त्यताम् ।

ஆகையால் எல்லா முயற்சிகளையும் அழிக்கும் மனத்தளர்ச்சியைத் துறந்து, ராமனை முன்னிறுத்தி படைகளின் நலன் எது எனச் சிந்தியுங்கள்.

Verse 39

अथवारक्ष्यतांरामोयावत्संज्ञाविपर्ययः ।।6.46.39।।लब्धसंज्ञौहिकाकुत्स्थौभयंनौव्यपनेष्यतः ।

அல்லது இந்த மயக்கம் நீங்கும் வரை ராமனைப் பாதுகாப்போம்; ஏனெனில் உணர்வு திரும்பியதும் அந்த இரு காகுத்ஸ்தரும் நம் அச்சத்தை அகற்றுவார்கள்.

Verse 40

नैतत्किञ्चनरामस्यनचरामोमुमूर्षति ।।6.46.40।।नह्येनंहास्यतेलक्ष्मीद्दुर्लभायागतायुषाम् ।

இது ராமரைப் பற்றி மனம் தளர வேண்டிய காரணமல்ல; ராமருக்கு மரணம் நிச்சயமுமல்ல. ஆயுள் சுருங்கியவர்களுக்கு அரிதாகக் கிடைக்கும் திருமகளும் ராமரை விட்டு விலகமாட்டாள்.

Verse 41

तस्मादाश्वासयात्मानंबलंचाश्वासयस्वकम् ।।6.46.41।।यावत्कार्याणिसर्वाणिपुनःसंस्थापयाम्यहम् ।

ஆகையால் நீ உன்னைத் திடப்படுத்திக் கொள்; உன் படையையும் ஆறுதல் படுத்து. நான் நம் தேவையான செயல்கள் அனைத்தையும் மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தும் வரை.

Verse 42

एतेहिफुल्लनयनास्त्रासादागतसाध्वसाः ।।6.46.42।।कर्णेकर्णेप्रकथिताहरयोहरिसत्तम ।

வானரத் தலைவரே! அச்சத்தால் கண்கள் விரிந்தும், திகிலால் நடுங்கியும் உள்ள இவ்வானரர்கள் காதோடு காது கிசுகிசுக்கின்றனர்.

Verse 43

मांतुदृष्टवाप्रधावन्तमनीकंसम्प्रहर्षितुम् ।।6.46.43।।त्यजस्तुहरयस्त्रासंभुक्तपूर्वामिवस्रजम् ।

ஆனால் படையணியை உற்சாகப்படுத்த நான் விரைந்து செல்லும் என்னைக் கண்டு வானரர்கள் தங்கள் அச்சத்தை, முன்பு அணிந்து பின் எறிந்த மாலையைப் போல, தள்ளிவிடட்டும்.

Verse 44

समाश्वास्यतुसुग्रीवंराक्षसेन्द्रोविभीषणः ।।6.46.44।।विद्रुतंवानरानीकंतत्समाश्वासयत्पुनः ।

சுக்ரீவனை ஆறுதல் படுத்திய பின், ராக்ஷசர்களில் தலைவனான விபீஷணன், அச்சத்தால் சிதறத் தொடங்கிய அந்த வானரப் படையையும் மீண்டும் தைரியப்படுத்தினான்.

Verse 45

इन्द्रजित्तुमहामायःसर्वसैन्यसमावृतः ।।6.46.45।।विवेशनगरींलङ्कांपितरंचाभ्युपागमत् ।

மகாமாயாவி இந்திரஜித் தன் முழுப் படையால் சூழப்பட்டவனாய் லங்கா நகரில் நுழைந்து தன் தந்தையிடமும் சென்றான்.

Verse 46

तत्ररावणमासाद्यअभिवाद्यकृताञ्जलिः ।।6.46.46।।आचचक्षेप्रियंपित्रेनिहतौरामलक्ष्मणौ ।

அங்கே ராவணனை அணுகி கைகூப்பி வணங்கி, தந்தைக்கு இனிய செய்தியை அறிவித்தான்—“ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வீழ்த்தப்பட்டனர்.”

Verse 47

उत्पपातततोहृष्टःपुत्रंचपरिषस्वजे ।।6.46.47।।रावणोरक्षसांमध्येश्रुत्वाशत्रूनिपातितौ ।

எதிரிகள் வீழ்ந்தனர் எனக் கேட்ட ராவணன், ராக்ஷசர்களின் நடுவே மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து தன் மகனைத் தழுவினான்.

Verse 48

उपाघ्रायचतंमूद् र्नेनंपप्रच्छप्रीतमानसः ।।6.46.48।।पृच्छतेचयथावृत्तंपित्रेतस्मैसर्वंन्यवेदयत् ।यथातौशरबन्धेननिश्चेष्टौनिष्प्रभौकृतौ ।।6.46.49।।

மனமகிழ்ந்து அவன் தலையில் முத்தமிட்டு, பின்னர் மேலும் விவரம் கேட்டு விசாரித்தான்.

Verse 49

उपाघ्रायचतंमूद् र्नेनंपप्रच्छप्रीतमानसः ।।6.46.48।।पृच्छतेचयथावृत्तंपित्रेतस्मैसर्वंन्यवेदयत् ।यथातौशरबन्धेननिश्चेष्टौनिष्प्रभौकृतौ ।।6.46.49।।

தந்தை நடந்ததனை முழுதும் கேட்டபோது, அவன் அனைத்தையும் விரிவாகச் சொன்னான்—அம்புகளின் வலையில் கட்டப்பட்டதால் அவர்கள் இருவரும் அசையாது, ஒளி மங்கியவர்களாக ஆன விதத்தை.

Verse 50

सहर्षवेगानुगतान्तरात्माश्रुत्वावचस्तस्यमहारथस्य ।जहौज्वरंदाशरथेःसमुत्थितंप्रहृष्यवाचाऽभिननन्दपुत्रम् ।।6.46.50।।

அந்த மகாரதனின் சொற்களை கேட்டதும் தாசரதியின் உள்ளம் பேரானந்த வேகத்தால் நிறைந்தது. அச்சத்தால் எழுந்த காய்ச்சல் நீங்கி, மகிழ்ந்து இனிய மொழியால் தன் புதல்வனைப் பாராட்டி வாழ்த்தினான்।