Sarga 40
सुवेलारोहणं रावण-सुग्रीव-नियुद्धम् (Ascent of Suvela and the Ravana–Sugriva Duel)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் ஸ்ரீஇராமர் சுக்ரீவன் மற்றும் வானரர்களுடன் சுவேல மலை உச்சியை ஏறி, திரிகூட சிகரத்தில் அமைந்த லங்கையை நோக்கிப் பார்கிறார்; அது விஸ்வகர்மாவின் படைப்பு எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே உயர்ந்த கோபுரத்தின் மேல் நின்ற ராவணனை இராமர் காண்கிறார்—வெள்ளை சாமரங்களால் சேவிக்கப்படுபவன், வெற்றிச்சத்திரத்தால் ஒளிர்பவன், செந்நிற சந்தனப் பூச்சுடன், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், ஐராவதத்துடன் தொடர்புடைய காயச்சின்னங்களுடன் கூடியவன்—அரசச் சின்னங்களால் நிறைந்ததும், பயங்கர இலக்குமாகவும் தோன்றுகிறான். அதைக் கண்ட சுக்ரீவன் கட்டுப்படுத்திய கோபத்துடன் எழுந்து, ‘லோகநாதன்’ ஸ்ரீஇராமருக்குத் தன் நம்பிக்கையான சேவையை அறிவித்து ராவணனை நேரடியாகத் தாக்குகிறான். ராவணனின் கிரீடத்தைப் பிடித்து கீழே வீழ்த்தி, அரச மரியாதையைத் தாழ்த்தும் அடையாளமாக்குகிறான். பின்னர் அருகாமை மல்லயுத்தம் நிகழ்கிறது—வீழ்த்தல், எதிர்வீழ்த்தல், கட்டிப்பிடித்துப் பிடித்தல், வட்டமாகப் பாதநடைகள், ஏமாற்று அடி, பல ‘யுத்தமார்க்கங்கள்’ எனப் போர் நுணுக்கங்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன; வீரரசம் உச்சமடைகிறது. ராவணன் கொல்லும் பழிவாங்கலை மிரட்டியும் மாயையால் மேலாதிக்கம் பெற முயன்றும், சுக்ரீவன் அவன் யுக்தியை முன்கூட்டியே உணர்ந்து அவனைச் சோர்வடையச் செய்து விலகி, வானரர்களின் நடுவே திரும்பி இராமரிடம் சேர்கிறான். இதனால் இராமரின் போர்வெம்மைவும் கூட்டாளிகளின் மனோபலமும் பெருகி, சுவேல-லங்கை என்ற நிலவியல், சேவை-அடக்கம் என்ற நெறி, வீழ்ந்த கிரீடம் என்ற அரசச் சின்னம்—இவை அனைத்தும் அதிகாரப் போட்டியின் கதைக்கோவையாக இணைகின்றன।
Shlokas
Verse 1
ततोरामस्सुवेलाग्रंयोजनद्वयमण्डलम् ।अरुरोहससुग्रीवोहरियूधपसम्वृतः ।।।।
அதன்பின், வானரப் படைத்தலைவர்களால் சூழப்பட்டு சுக்ரீவனுடன், இரண்டு யோஜனை பரப்பளவுடைய சுவேலா மலைச்சிகரத்தை ஸ்ரீராமன் ஏறினான்।
Verse 2
स्थित्वामुहूर्तंतत्रैवदिशोदशविलोकयन् ।त्रिकूटशिखरेरम्येनिर्मितांविश्वकर्मणा ।।।।ददर्शलङ्कांसुन्यस्तांरम्यकाननशोभिताम् ।
அங்கே சிறிது நேரம் நின்று பத்து திசைகளையும் நோக்கி, ராமன் திரிகூடத்தின் அழகிய சிகரத்தில் விஸ்வகர்மனால் அமைக்கப்பட்ட, உறுதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு இனிய தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட லங்கையை கண்டான்॥
Verse 3
तस्यांगोपुरशृङ्गस्थंराक्षसेन्द्रंदुरासदम् ।।।।श्वेतचामरपर्यन्तंविजयच्छत्रशोभितम् ।रक्तचन्दनसंलिप्तंरत्नाभरणभूषितम् ।।।।नीलजीमूतसङ्काशंहेमसञ्छादिताम्बरम् ।ऐरावतविषाणाग्रैरुत्कृष्टकिणवक्षसम् ।।।।शशलोहितरागेणसंवीतंरक्तवाससा ।सन्ध्यातपेनसंवीतंमेघराशिमिवाम्बरे ।।।।
ராமன் அரண்மனை வாயிலின் உச்சியில் நின்ற, அணுக இயலாத ராட்சசேந்திரனை கண்டான்—வெள்ளை சாமரங்கள் வீசப்பட, வெற்றிச்சத்திரம் நிழலளித்து அவன் விளங்கினான். செங்கந்தனச் சாந்தம் பூசப்பட்டு, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பொன் நெய்த ஆடை அணிந்து, கருநீல மேகக்கூட்டம் போலத் தோன்றினான். அவன் மார்பில் ஐராவதத்தின் தந்த முனைகளால் கீறப்பட்டதுபோல் உயர்ந்த காயமுறைகள்; செம்மதி ரத்திமம் போன்ற சிவப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டு, மாலைச் செம்மை ஒளியில் வானில் மிதக்கும் மேகத்தொகுதி போல ஒளிர்ந்தான்।
Verse 4
तस्यांगोपुरशृङ्गस्थंराक्षसेन्द्रंदुरासदम् ।।6.40.3।।श्वेतचामरपर्यन्तंविजयच्छत्रशोभितम् ।रक्तचन्दनसंलिप्तंरत्नाभरणभूषितम् ।।6.40.4।।नीलजीमूतसङ्काशंहेमसञ्छादिताम्बरम् ।ऐरावतविषाणाग्रैरुत्कृष्टकिणवक्षसम् ।।6.40.5।।शशलोहितरागेणसंवीतंरक्तवाससा ।सन्ध्यातपेनसंवीतंमेघराशिमिवाम्बरे ।।6.40.6।।
ராமன் அரண்மனை வாயிலின் உச்சியில் நின்ற, அணுக இயலாத ராட்சசேந்திரனை கண்டான்—வெள்ளை சாமரங்கள் வீசப்பட, வெற்றிச்சத்திரம் நிழலளித்து அவன் விளங்கினான். செங்கந்தனச் சாந்தம் பூசப்பட்டு, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பொன் நெய்த ஆடை அணிந்து, கருநீல மேகக்கூட்டம் போலத் தோன்றினான். அவன் மார்பில் ஐராவதத்தின் தந்த முனைகளால் கீறப்பட்டதுபோல் உயர்ந்த காயமுறைகள்; செம்மதி ரத்திமம் போன்ற சிவப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டு, மாலைச் செம்மை ஒளியில் வானில் மிதக்கும் மேகத்தொகுதி போல ஒளிர்ந்தான்।
Verse 5
तस्यांगोपुरशृङ्गस्थंराक्षसेन्द्रंदुरासदम् ।।6.40.3।।श्वेतचामरपर्यन्तंविजयच्छत्रशोभितम् ।रक्तचन्दनसंलिप्तंरत्नाभरणभूषितम् ।।6.40.4।।नीलजीमूतसङ्काशंहेमसञ्छादिताम्बरम् ।ऐरावतविषाणाग्रैरुत्कृष्टकिणवक्षसम् ।।6.40.5।।शशलोहितरागेणसंवीतंरक्तवाससा ।सन्ध्यातपेनसंवीतंमेघराशिमिवाम्बरे ।।6.40.6।।
ராமன் அரண்மனை வாயிலின் உச்சியில் நின்ற, அணுக இயலாத ராட்சசேந்திரனை கண்டான்—வெள்ளை சாமரங்கள் வீசப்பட, வெற்றிச்சத்திரம் நிழலளித்து அவன் விளங்கினான். செங்கந்தனச் சாந்தம் பூசப்பட்டு, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பொன் நெய்த ஆடை அணிந்து, கருநீல மேகக்கூட்டம் போலத் தோன்றினான். அவன் மார்பில் ஐராவதத்தின் தந்த முனைகளால் கீறப்பட்டதுபோல் உயர்ந்த காயமுறைகள்; செம்மதி ரத்திமம் போன்ற சிவப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டு, மாலைச் செம்மை ஒளியில் வானில் மிதக்கும் மேகத்தொகுதி போல ஒளிர்ந்தான்।
Verse 6
तस्यांगोपुरशृङ्गस्थंराक्षसेन्द्रंदुरासदम् ।।6.40.3।।श्वेतचामरपर्यन्तंविजयच्छत्रशोभितम् ।रक्तचन्दनसंलिप्तंरत्नाभरणभूषितम् ।।6.40.4।।नीलजीमूतसङ्काशंहेमसञ्छादिताम्बरम् ।ऐरावतविषाणाग्रैरुत्कृष्टकिणवक्षसम् ।।6.40.5।।शशलोहितरागेणसंवीतंरक्तवाससा ।सन्ध्यातपेनसंवीतंमेघराशिमिवाम्बरे ।।6.40.6।।
ராமன் அரண்மனை வாயிலின் உச்சியில் நின்ற, அணுக இயலாத ராட்சசேந்திரனை கண்டான்—வெள்ளை சாமரங்கள் வீசப்பட, வெற்றிச்சத்திரம் நிழலளித்து அவன் விளங்கினான். செங்கந்தனச் சாந்தம் பூசப்பட்டு, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பொன் நெய்த ஆடை அணிந்து, கருநீல மேகக்கூட்டம் போலத் தோன்றினான். அவன் மார்பில் ஐராவதத்தின் தந்த முனைகளால் கீறப்பட்டதுபோல் உயர்ந்த காயமுறைகள்; செம்மதி ரத்திமம் போன்ற சிவப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டு, மாலைச் செம்மை ஒளியில் வானில் மிதக்கும் மேகத்தொகுதி போல ஒளிர்ந்தான்।
Verse 7
पश्यतांवानरेन्द्राणांराघवस्यापिपश्यतः ।दर्शनाद्राक्षसेन्द्रस्यसुग्रीवस्सहसोत्थितः ।।।।
வானரத் தலைவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ராகவனும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—ராட்சசேந்திரனை கண்ட மாத்திரத்தில் சுக்ரீவன் திடீரென எழுந்தான்।
Verse 8
क्रोधवेगेनसंयुक्तस्सत्त्वेनचबलेनच ।अचलाग्रादथोत्थायपुप्लुवेगोपुरस्थले ।।।।
அவன் கோபத்தின் வேகத்தால் உந்தப்பட்டவனாய், மேலும் தைரியமும் வலிமையும் உடையவனாய், மலை உச்சியிலிருந்து எழுந்து அரண்மனை வாயில் மேடையில் பாய்ந்தான்।
Verse 9
स्थित्वामुहूर्तंसम्प्रेक्ष्यनिर्भयेनान्तरात्मना ।तृणीकृत्यचतद्रक्षस्सोऽब्रवीत्परुषंवचः ।।।।
ஒருகணம் நின்று, அஞ்சாத உள்ளத்துடன் அவனை நன்கு நோக்கி, அந்த இராட்சசனைப் புல்லெனத் துச்சமாகக் கருதி, அவன் கடுமையான சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 10
लोकनाथस्यरामस्यसखादासोऽस्मिराक्षस ।नमयामोक्ष्यसेऽद्यत्वंपार्थिवेन्द्रस्यतेजसा ।।।।
“ஓ ராக்ஷஸா! உலகநாதன் ஸ்ரீராமனுக்கு நான் நண்பனும் அடியனும். அந்த அரசரசனின் வீரத்தால் இன்று நீ என்னிடமிருந்து தப்பமாட்டாய்!” என்று சுக்ரீவன் கூறினான்।
Verse 11
इत्युक्त्वासहसोत्पत्यपुप्लुवेतस्यचोपरि ।आकृष्यमुकुटंचित्रंपातयित्वाऽपतद्भुवि ।।।।
இவ்வாறு சொல்லி சுக்ரீவன் உடனே தாவி எழுந்து அவன் மேல் பாய்ந்தான்; அவனுடைய அந்த அழகிய மணிமகுடத்தைப் பிடித்து இழுத்து கீழே வீசி, அது தரையில் விழுமாறு செய்தான்।
Verse 12
समीक्ष्यतूर्णमायान्तमबभाषेनिशाचरः ।सुग्रीवस्त्वपरोक्षम् मेहीनग्रीवोभविष्यसि ।।।।
சுக்ரீவன் விரைந்து தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, நிசாசராதிபதி இராவணன் கூறினான்— “சுக்ரீவா! நீ இப்போது என் கண்முன் நிற்கிறாய்; இன்று நீ கழுத்தற்றவனாக ஆகுவாய்.”
Verse 13
इत्युक्त्वोत्थायतंक्षिप्रंबाहुभ्यामाक्षिपत्तले ।कन्तुवत्तंसमुत्थायबाहुभ्यामाक्षिपद्धरि ।।।।
இவ்வாறு சொல்லி அவன் எழுந்து, தன் இரு புயங்களால் அவனை விரைவில் தரையில் வீழ்த்தினான். ஆனால் வானரன் பந்துபோல் துள்ளி எழுந்து, தன் இரு புயங்களால் அவனையும் மறுமுறையாக வீழ்த்தினான்.
Verse 14
परस्परंस्वेदविदग्धगात्रौपरस्परंशोणितदिग्धदेहौ ।परस्परंलशिष्टनिरुद्धचेष्टौपरस्परंशाल्मलिकिंशुकौयधा ।।।।मुष्टिप्रहारैश्चतलप्रहारैररत्निघातैश्चकराग्रघातैः ।तौचक्रतुर्युद्धमसह्यरूपंमहाबलौराक्षसवानरेन्द्रौ ।।।।
அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இறுகப் பற்றிக் கொண்டனர்—வியர்வையால் சுட்ட உறுப்புகள், இரத்தம் பூசப்பட்ட உடல்கள்; அணைப்புபோன்ற கட்டுப்பாட்டால் சிறிது நேரம் அசைவு தடுக்கப்பட்டது—செம்மையான சால்மலி, கிஞ்சுக மரங்கள் ஒன்றோடொன்று சாய்ந்ததுபோல். பின்னர் அந்த மகாபலமிக்க இராட்சச அரசனும் வானர அரசனும் குத்துகள், திறந்த உள்ளங்கைக் அடிகள், முன்கை/மணிக்கட்டு தாக்குகள், விரல் நுனித் தழுவல்-வெட்டுத் தாக்குகள் ஆகியவற்றால் சகிக்க முடியாத கொடிய போரினை நிகழ்த்தினர்.
Verse 15
परस्परंस्वेदविदग्धगात्रौपरस्परंशोणितदिग्धदेहौ ।परस्परंलशिष्टनिरुद्धचेष्टौपरस्परंशाल्मलिकिंशुकौयधा ।।6.40.14।।मुष्टिप्रहारैश्चतलप्रहारैररत्निघातैश्चकराग्रघातैः ।तौचक्रतुर्युद्धमसह्यरूपंमहाबलौराक्षसवानरेन्द्रौ ।।6.40.15।।
கோபுர மேடையின் நடுவில் அந்த இருவரும் கடும் வேகத்துடன் நீண்ட நேரம் மல்லயுத்தம் செய்தனர். மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் தூக்கி எறிந்து, உடலை வளைத்து, காலடிகளை மாற்றிக் கொண்டபோதும், அந்த மேடையிலேயே நிலைத்து நின்றனர்.
Verse 16
कृत्वानियुद्धंभृशमुग्रवेगौकालंचिर, गोपुरवेदिमध्ये ।उत्क्षिप्यचोत्क्षिप्यविनम्यदेहौपादक्रमाद्गोपुरवेदिलग्नौ ।।।।
கோபுர மேடையின் நடுவில் அந்த இருவரும் கடும் வேகத்துடன் நீண்ட நேரம் மல்லயுத்தம் செய்தனர். மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் தூக்கி எறிந்து, உடலை வளைத்து, காலடிகளை மாற்றிக் கொண்டபோதும், அந்த மேடையிலேயே நிலைத்து நின்றனர்.
Verse 17
अन्योन्यमाविध्यवेदिलग्नौतौपेततुस्सालनिखातमध्ये ।उत्पेततुर्भूतलमस्पृशन्तौस्थित्वामुहूर्तंत्वभिनिश्श्वसन्तौ ।।।।
மேடையைப் பற்றிக் கொண்டபடியே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இழுத்து முறுக்கி, மதிலும் அகழியும் இடையிலுள்ள இடைவெளிக்குள் விழுந்தனர். சிறிது நேரம் நெருக்கமாக நின்று கனமாக மூச்செடுத்தனர்; பின்னர் தரையைத் தொடாமலேயே மீண்டும் துள்ளி மேலே எழுந்தனர்.
Verse 18
आलिङ् ग्यचालिङ् ग्यचबाहुयोक्स्रैस्संयोजयामासतुराहवेतौ ।सम्रम्भशिक्षाबलसम्प्रयुक्तौसंचेरतुस्सम्प्रतियुद्धमार्गैः ।।।।
போர்க்களத்தில் அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்து, தோள்பலத்தால் மார்பை மார்போடு அழுத்தி மீண்டும் மீண்டும் மோதினர். கோபம், பயிற்சி, வலிமை ஆகியவற்றால் ஊக்கமுற்று, நெருங்கிய போரின் பல வித முறைகளில் அவர்கள் இயங்கினர்॥
Verse 19
शार्दूरसिंहाविवजातदर्पौगजेन्द्रपोताविवसम्प्रयुक्तौ ।संहत्यचापीड्यचतावुरोभ्यांनिपेततुर्वैयुगपद्धरण्याम् ।।।।
அவர்கள் இருவரும் அகந்தையால் எழுந்த புலி-சிங்கம் போலவும், ஒன்றோடு ஒன்று மோதிய இளம் யானை அரசர்கள் போலவும் இருந்தனர். மார்போடு மார்பை அழுத்தி, இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தரையில் விழுந்தனர்॥
Verse 20
उद्यम्यचान्योन्यमधिक्षिपन्तौसञ्चक्रमातेबहुयुद्धमार्गे: ।व्यायामशिक्षाबलसम्प्रयुक्तौक्लमंनतौजग्मतुराशुवीरौ ।।।।
ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக் கொண்டு, பரஸ்பரம் இகழ்ந்து சவால் விடுத்தபடி, அந்த இரு வீரரும் பல போர்முறைகளில் நகர்ந்தனர். உடற்பயிற்சி, பயிற்றுவிப்பு, வலிமை ஆகியவற்றால் உறுதியடைந்ததால் அவர்கள் விரைவில் களைப்படையவில்லை॥
Verse 21
बाहूत्तमैर्वारणवारणाभैर्निवारयन्तौवरवारणाभौ ।चिरेणकालेनतुसम्प्रयुक्तौसञ्चेरतुर्मण्डलमार्गमाशु ।।।।
மிகச் சிறந்த புஜபலமுடைய அந்த இருவரும், உயர்ந்த யானைகள் போல, ஒருவரை ஒருவர் தடுத்து நிறுத்தி கட்டுப்படுத்தினர். நீண்ட நேரம் போரில் இணைந்திருந்து, அவர்கள் விரைவாக வட்டமாய் சுழலும் பாதையில் சுற்றினர்.
Verse 22
तौपरस्परमासाद्ययत्तावन्योन्यसूदने ।मार्जाराविवभक्ष्यार्थेऽवितस्थातेमुहुर्मुहुः ।।।।
ஒருவரை ஒருவர் அணுகி, எதிரியை அழிக்கத் துடித்த அந்த இருவரும், மீண்டும் மீண்டும் முன்னும் பின்னும் பாய்ந்தனர்—உணவுக்காக இரு பூனைகள் இரையைச் சுற்றி அலைவதுபோல்.
Verse 23
मण्डलानिविचित्राणिस्थानानिविविधानिच ।मूत्रकाणिचित्राणिगतप्रत्यागतानिच ।।।।तिरच्शीनगतान्येवतथावक्रगतानिच ।परिमोक्षंप्रहाराणांवर्जनंपरिधावनम् ।।।।अभिद्रवणमाप्लावमावस्थानंसविग्रहम् ।परावृत्तमपावृत्तमपद्रुतमवप्लुतम् ।।।।उपन्यस्तपमन्यस्तंयुद्धमार्गविशारदौ ।तौसञ्चेचेरतुरन्योन्यंवानरेन्द्रश्चरावणः ।।।।
போர்முறைகளில் தேர்ந்த வானரேந்திரனும் ராவணனும் வியத்தகு வட்டச் சுழற்சிகளையும் பலவகை நிலைப்பாடுகளையும் பலவித இயக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தினர்—முன்னேறலும் பின்னேறலும், குறுக்காகவும் வளைவாகவும் நகர்தல்; அடிகளை விடுதலும் தவிர்த்தலும்; சுற்றிச் சுழன்று ஓடுதல்; பாய்ந்து தாக்குதலும் தாவுதலும்; கட்டுப்பட்ட நிலைத்தன்மையுடன் நிற்றல்; திரும்பி விலகலும் மீண்டும் திரும்பலும்; பின்னடங்கி திடீரென பக்கமாகத் தாவலும்; பிடியை அமைத்தலும் அவிழ்த்தலும்—இவ்வாறு இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் எதிராகச் சுழன்றாடினர்.
Verse 24
मण्डलानिविचित्राणिस्थानानिविविधानिच ।मूत्रकाणिचित्राणिगतप्रत्यागतानिच ।।6.40.23।।तिरच्शीनगतान्येवतथावक्रगतानिच ।परिमोक्षंप्रहाराणांवर्जनंपरिधावनम् ।।6.40.24।।अभिद्रवणमाप्लावमावस्थानंसविग्रहम् ।परावृत्तमपावृत्तमपद्रुतमवप्लुतम् ।।6.40.25।।उपन्यस्तपमन्यस्तंयुद्धमार्गविशारदौ ।तौसञ्चेचेरतुरन्योन्यंवानरेन्द्रश्चरावणः ।।6.40.26।।
அந்த இடைவெளியில் ராக்ஷசன் தன் மாயாபலத்தைச் செயல்படுத்த முனைந்தான். அதை உணர்ந்த வானராதிபன்—வெற்றித் தோற்றத்துடன், களைப்பை வென்றவனாய்—வானில் தாவினான். ராவணன் அங்கேயே நின்றான்; கபிராஜனால் ஏமாற்றப்பட்டவன்போல்.
Verse 25
मण्डलानिविचित्राणिस्थानानिविविधानिच ।मूत्रकाणिचित्राणिगतप्रत्यागतानिच ।।6.40.23।।तिरच्शीनगतान्येवतथावक्रगतानिच ।परिमोक्षंप्रहाराणांवर्जनंपरिधावनम् ।।6.40.24।।अभिद्रवणमाप्लावमावस्थानंसविग्रहम् ।परावृत्तमपावृत्तमपद्रुतमवप्लुतम् ।।6.40.25।।उपन्यस्तपमन्यस्तंयुद्धमार्गविशारदौ ।तौसञ्चेचेरतुरन्योन्यंवानरेन्द्रश्चरावणः ।।6.40.26।।
அவர்கள் போர்நடைகளை வெளிப்படுத்தினர்—பாய்ந்து தாக்குதல், தாவுதல், கட்டுப்பட்ட உறுதியுடன் நிலைத்திருத்தல்; திரும்பி விலகுதல், மீண்டும் திரும்புதல், பின்னடங்கி திடீரென விலகிச் செல்லுதல்—இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்ச முயன்றனர்.
Verse 26
मण्डलानिविचित्राणिस्थानानिविविधानिच ।मूत्रकाणिचित्राणिगतप्रत्यागतानिच ।।6.40.23।।तिरच्शीनगतान्येवतथावक्रगतानिच ।परिमोक्षंप्रहाराणांवर्जनंपरिधावनम् ।।6.40.24।।अभिद्रवणमाप्लावमावस्थानंसविग्रहम् ।परावृत्तमपावृत्तमपद्रुतमवप्लुतम् ।।6.40.25।।उपन्यस्तपमन्यस्तंयुद्धमार्गविशारदौ ।तौसञ्चेचेरतुरन्योन्यंवानरेन्द्रश्चरावणः ।।6.40.26।।
போர்முறைகளில் தேர்ந்த வானரேந்திரனும் ராவணனும் ஒருவரை ஒருவர் சுற்றி அதிசய வட்ட வடிவங்களில் சுழன்றனர். ‘கோமூத்திரகம்’ எனப்படும் சுருள் வளைவு போல முன்னே சென்று பின்னே வந்து, குறுக்காகவும் கோணமாகவும் நகர்ந்து; தாக்கியும் தவிர்த்தும், துரத்தியும் தடுத்து நிறுத்தியும்; பாய்ந்து, தாவி, அசையாமல் நிலைத்து; திரும்பி விலகி மீண்டும் திரும்பி வந்து; சில வேளையில் தாக்கக் கை நீட்டி, சில வேளையில் கை இழுத்துக்கொண்டு—ஒருவருக்கொருவர் எதிராக தம் போர்திறனை வெளிப்படுத்தினர்।
Verse 27
एतस्मिन्नन्तरेरक्षोमायाबलमथात्मनः ।आरब्धुमुपसंपेदेज्ञात्वातंवानराधिपः ।।।।उत्पपाततदाकाशंजितकाशीजितक्लमः ।रावणःस्थितएवात्रहरिराजेववञ्चितः ।।।।
அந்த இடைவெளியில் ராக்ஷசன் தன் மாயாபலத்தைச் செயல்படுத்த முனைந்தான். அதை உணர்ந்த வானராதிபன்—வெற்றித் தோற்றத்துடன், களைப்பை வென்றவனாய்—வானில் தாவினான். ராவணன் அங்கேயே நின்றான்; கபிராஜனால் ஏமாற்றப்பட்டவன்போல்.
Verse 28
एतस्मिन्नन्तरेरक्षोमायाबलमथात्मनः ।आरब्धुमुपसंपेदेज्ञात्वातंवानराधिपः ।।6.40.27।।उत्पपाततदाकाशंजितकाशीजितक्लमः ।रावणःस्थितएवात्रहरिराजेववञ्चितः ।।6.40.28।।
அந்நேரத்தில் அந்த ராட்சசன் ராவணன் தன் மாயாபலத்தின் வலிமையை வெளிப்படுத்தத் துணிந்தான். ஆனால் அவன் நோக்கத்தை அறிந்த வானராதிபதி—வெற்றியின் ஒளி முகத்தில், சோர்வின்றி—உடனே ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான். ராவணன் மட்டும் அங்கேயே நின்றான்; வானரராஜனால் ஏமாற்றப்பட்டவன் போல।
Verse 29
अथहरिवरनाथःप्राप्यसङ्ग्रामकीर्तिंनिशिचरपतिमाजौयोजयित्वाश्रमेण ।गगनमतिविशालंलङ्घयित्वार्कसूनुर्हरिगणमध्येरामपार्श्वंजगाम ।।।।
அப்போது வானரத் தலைவர்களுக்குத் தலைவனான சூரியபுத்திரன் சுக்ரீவன், போர்க் கீர்த்தி பெற்று, சமரில் நிசாசரபதியைச் சோர்வுறச் செய்து; மிகப் பெரும் ஆகாயத்தைத் தாண்டி, வானரப் படையின் நடுவே நின்ற ஸ்ரீராமரின் அருகே சென்றடைந்தான்.
Verse 30
इतिससवितृसूनुस्तत्रतत्कर्मकृत्वापवनगतिरनीकंप्राविशत्ससम्प्रहृष्टः ।रघुवरनृपसूनोद्वर्धयन्युद्धहर्षंतरुमृगगणमुख्यैःपूज्यमानोहरीन्द्रः ।।।।
இவ்வாறு சவித்ரிபுத்திரன் சுக்ரீவன்—காற்றின் வேகமுடையவன்—அக்காரியத்தை நிறைவேற்றி மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வானரப் படையில் புகுந்தான். ரகுவம்ச அரசகுமாரன் ஸ்ரீராமரின் போர்மகிழ்ச்சியை வளர்த்தவனாக, மரவாசி வானரக் கூட்டத்தின் தலைவர்களால் அந்த ஹரீந்திரன் போற்றப்பட்டான்.
Frequently Asked Questions
Sugrīva’s action tests allied dharma: he must balance personal fury against disciplined service. He initiates combat to challenge Rāvaṇa’s arrogance and signal allegiance to Rāma, yet disengages after exhausting the enemy rather than pursuing uncontrolled escalation, aligning valor with strategic restraint.
The dialogue frames legitimate power as moral and relational: Sugrīva defines his identity through seva to a dharmic ruler (“lokanātha” Rāma), while the fallen diadem dramatizes that sovereignty without righteousness can be publicly unseated, even before final defeat.
Key landmarks include Suvelā (the observation peak), Laṅkā on Trikūṭa (city-topography and fortification), and the gopura (towered battlement). Cultural markers of kingship—cāmara, victory parasol, crown, sandal paste, and ornamentation—function as visual metadata for royal presence and contested legitimacy.