Sarga 4

Verse 1

श्रुत्वा हनुमतो वाक्यं यथावदनुपूर्वशः ।ततोऽब्रवीन्महातेजा रामस्सत्यपराक्रमः ।।।।

ஹனுமானின் சொற்களை முறையாகவும் வரிசையாகவும் கேட்டபின், சத்தியத்தில் நிலைபெற்ற வீரத்தையுடைய மகாதேஜஸ்வி ஸ்ரீராமன் அப்போது உரைத்தான்।

Verse 2

यां निवेदयसे लङ्कां पुरीं भीमस्य रक्षसः ।क्षिप्रमेनां मथिष्यामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ।।।।

நீ கூறும் அந்த லங்கா—அந்தப் பயங்கர ராக்ஷசனின் நகரம்—அதை நான் விரைவில் நசுக்கிவிடுவேன். இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 3

अस्मिन् मुहूर्ते सुग्रीव प्रयाणमभिरोचये ।युक्तो मुहूर्तो विजयः प्राप्तो मध्यं दिवाकर ।।।।

சுக்ரீவா, இந்நேரமே புறப்படுதல் எனக்கு உகந்ததாகத் தோன்றுகிறது. வெற்றிக்கான நல்வேளை இது; ஏனெனில் திவாகரன் நடுவானில் வந்தடைந்தான்।

Verse 4

सीतां हृत्वा तु मे जातु क्वासौ यास्यति यास्यत: ।सीता श्रुत्वाभियानं मे अशामेष्यति जीविते ।जीवितान्तेऽ मृतं स्पृष्टवा पीत्वा विषमिवातुरः ।।।।

சீதையை அபகரித்தவன் எங்கே போவான், எங்கே தப்பிப்பான்—என்னிடமிருந்து அவன் ஒருபோதும் தப்ப முடியாது. சீதை என் படையெடுப்புச் செய்தியைக் கேட்டவுடன் வாழ்வில் மீண்டும் நம்பிக்கை பெறுவாள்—விஷம் குடித்து வாடியவன் உயிரின் எல்லையில் அமிர்தத்தைத் தொட்டவுடன் மீளெழுவது போல.

Verse 5

उत्तरा फल्गुनी ह्यद्य श्वस्तु हस्तेन योक्ष्यते ।अभिप्रायाम सुग्रीव सर्वानीकसमावृताः ।।।।

இன்று உத்தர பல்குனி நட்சத்திரம்; நாளை அது ஹஸ்த நட்சத்திரத்துடன் சேரும். சுக்ரீவா, படையின் எல்லாப் பிரிவுகளையும் ஒன்று சேர்த்து அணிவகுத்திடு; இந்த மங்கள நேரத்தில் புறப்படுவதே என் உறுதி.

Verse 6

निमित्तानि च पश्यामि यानि प्रादुर्भवन्ति च ।निहत्य रावणं सीतामानयिष्यामि जानकीम् ।।।।

எழுகின்ற நிமித்தங்களையெல்லாம் நான் காண்கிறேன். ராவணனை வதைத்து, ஜனகநந்தினி ஜானகி சீதையை நான் நிச்சயமாக மீட்டுக் கொண்டு வருவேன்.

Verse 7

उपरिष्टाद्धि नयनं स्फुरमाणमिदं मम ।विजयं समनुप्राप्तं शंसतीव मनोरथम् ।।।।

என் மேல்கண் இமை துடிப்பது, வெற்றி நெருங்கிவிட்டதெனச் சுட்டுகிறது; என் மன விருப்பம் நிறைவேறும் என அறிவிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 8

ततो वानरराजेन लक्ष्मणेन सुपूजितः ।उवाच रामो धर्मात्मा पुनरप्यर्धकोविदः ।।।।

அதன்பின் வானரராஜனாலும் இலக்குமணனாலும் நன்கு பூஜிக்கப்பட்ட, தர்மாத்மாவும் அரசநீதி-அர்த்தத்தில் நிபுணனுமான ஸ்ரீராமன் மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 9

अग्रे यातु बलस्यास्य नीलो मार्गमवेक्षितुम् ।वृतश्शतसहस्रेण वानराणां तरस्विनाम् ।।।।

இந்தப் படையின் முன்னணியில் பாதையை ஆராய நীলன் செல்லட்டும். அவன் வேகமும் வீரமும் உடைய வானரர்களின் ஒரு இலட்சம் படையால் சூழப்பட்டிருப்பான்.

Verse 10

फलमूलवता नील शीतकाननवारिणा ।पथा मधुमता चाशु सेनां सेनापते नय ।।।।

நீலா, சேனாபதியே! கனிகளும் கிழங்குகளும் நிறைந்த, குளிர்ந்த கானநீரும் இனிய தேனும் உள்ள பாதையில் சேனையை விரைவாக நடத்திச் செல்।

Verse 11

दूषयेयुर्दुरात्मनः पथि मूलफलोदकम् ।राक्षसाः परिरक्षेथास्तेभ्यस्त्वं नित्यमुद्यतः ।।।।

வழியிலே துராத்ம ராட்சசர்கள் கிழங்குகள், கனிகள், நீரை மாசுபடுத்தலாம்; ஆகையால் நீ எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து, நித்தமும் தயாராய் அவற்றை அவர்களிடமிருந்து காத்தருள்வாய்.

Verse 12

निम्नेषु वनदुर्गेषु वनेषु च वनौकसः ।अभिप्लुत्याभिपश्येयुः परेषां निहितं बलम् ।।।।

வனவாசிகளே! தாழ்வான இடங்களிலும், அணுக இயலாத வனக் கோட்டைகளிலும், காடுகளிலும் தேடுங்கள்; தாவி எழுந்தும் சுற்றிப் பார்த்தும், பகைவரின் மறைந்த படையையும் கண்டறியுங்கள்.

Verse 13

यच्च फल्गु बलं किञ्चित्त दत्रैवोपपद्यताम् ।एतद्धि कृत्यं घोरं नो विक्रमेण प्रयुज्यताम् ।।।।

யாருடைய வலிமை சிறிது குறைந்ததோ, அவர்கள் இங்கேயே துணைச் செயல்களில் அமரட்டும்; நமக்கு முன் உள்ள பணி மிகக் கடுமையானது—ஆகவே வீரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

Verse 14

सागरौघनिभं भीममग्रानीकं महाबलाः ।कपिसिंहाः प्रकर्षस्तु शतशोऽथ सहस्रशः ।।।।

கடலின் பெருக்கலைகள் போல் பொங்கும், பயங்கரமான முன்னணிப் படையுடன், மகாபலமுடைய சிங்கமெனும் வானரர்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் பேர்வேகத்துடன் முன்னேறினர்.

Verse 15

गजश्च गिरिसङ्काशो गवयश्च महाबलः ।गवाक्षश्चाग्रतो यातु गवां दृप्तइवर्षभ: ।।।।

மலைபோல் பெரிதான கஜன், மகாபலமுடைய கவயன், மேலும் கவாக்ஷன்—இவர்கள் முன்னணியில் செல்லட்டும்; மாடுகளின் கூட்டத்திற்கு முன் பெருமிதமுடன் காளை நடப்பதுபோல்.

Verse 16

यातु वानरवाहिन्या वानरः प्लवतां वरः ।पालयन्दक्षिणं पार्श्वमृषभो वानरर्षभः ।।।।

வானர சேனையின் வலப்புறத்தை ரிஷபன் காக்கட்டும்—அவன் தாவுவோரில் சிறந்தவன், வானரர்களில் காளைபோன்றவன்.

Verse 17

गन्धहस्तीव दुर्धर्षस्तरस्वी गन्धमादनः ।यातु वानरवाहिन्या स्सव्यं पार्श्वमधिष्ठितः ।।।।

மதயானைபோல் அணுகமுடியாத வல்லமை உடைய கந்தமாதனன் வானர சேனையின் இடப்புறத்தை ஏற்று நிலைகொள்ளட்டும்.

Verse 18

यास्यामि बलमध्येऽहं बलौघमभिहर्षयन् ।अधिरुह्य हनूमन्त मैरावत मिवेश्वरः ।।।।

நான் படையின் நடுவே சென்று, அந்தப் பெரும்படையை உற்சாகப்படுத்துவேன்; ஹனுமான்மேல் ஏறி—தேவேந்திரன் ஐராவதத்தின் மேல் ஏறுவது போல।

Verse 19

अङ्गदेनैष संयातु लक्ष्मणश्चान्त कोपमः ।सार्वभौमेन भूतेशो द्रविणाधिपतिर्यथा ।।।।

அங்கதன் மீது ஏறி, அந்தகனைப் போலப் பயங்கரமான லக்ஷ்மணன் முன்னே செல்லட்டும்; செல்வத்தின் அதிபதி குபேரன் ‘சார்வபௌம’ யானையின் மேல் ஏறிச் செல்லுவது போல।

Verse 20

जाम्बवांश्च सुषेणश्च वेगदर्शी च वानरः ।ऋक्षराजो महासत्त्वः कुक्षिं रक्षन्तु ते त्रयः ।।।।

ஜாம்பவான், சுஷேணன், வானரன் வேகதர்ஶி—இம்மூவரும், மகாபலமிகு ரிக்ஷராஜனுடன் சேர்ந்து, உமது பக்கத்தையும் பின்புறத்தையும் காக்கட்டும்।

Verse 21

राघवस्य वचश्श्रुत्वा सुग्रीवो वाहिनीपतिः ।व्यादिदेश महावीर्यो वानरान्वानरर्षभ ः ।।।।

ராகவனின் சொற்களை கேட்டவுடன், சேனாதிபதி சுக்ரீவன்—வானரர்களில் சிறந்த அந்த மகாவீரன்—வானரர்களுக்கு ஆணை பிறப்பித்தான்।

Verse 22

ते वानरगणास्सर्वे समुत्पत्य युयुत्सवः ।गुहाभ्यश्शिखरेभ्यश्च अशु पुप्लुविरे तदा ।।।।

அப்போது போருக்கு ஆவலுற்ற அந்த வானரப் படையினர் அனைவரும் திடீரென எழுந்து தாவினர்; குகைகளிலிருந்தும் மலைச் சிகரங்களிலிருந்தும் விரைந்து பாய்ந்து முன்னே சென்றனர்।

Verse 23

ततो वानरराजेन लक्ष्मणेन च पूजितः ।जगाम रामोधर्मात्मा ससैन्यो दक्षिणां दिशम् ।। ।।

பின்னர் வானரராஜனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் போற்றப்பட்ட தர்மாத்மா ராமன், தன் சேனையுடன் தென் திசை நோக்கி புறப்பட்டான்।

Verse 24

शतैः शतसहस्रैश्च कोटिभिश्चायुतैरपि ।वारणाभैश्च हरिभिर्ययौ परिवृतस्तदा ।।।।

அப்போது யானைகளைப் போன்ற வலிமைமிக்க வானரர்கள் சூழ, அவர் முன்னே சென்றார்—நூறுகள், நூறு ஆயிரங்கள், கோடிகள், அயுதங்கள் என எண்ணிலடங்கா பெருந்தொகையாய்।

Verse 25

तं यान्तमनुयान्ती सा महती हरिवाहिनी ।दृप्ता: प्रमुदितास्सर्वे सुग्रीवेणाभिपालिताः ।।।।

அவர் முன்னே செல்ல, அந்த மாபெரும் வானரப் படை பின்னே பின்னே தொடர்ந்தது—சுக்ரீவனின் கட்டுப்பாட்டில் ஒழுங்குடன், அனைவரும் தைரியமும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 26

आप्लवन्तः प्लवन्तश्च गर्जन्तश्च प्लवङ्गमाः ।क्षेवळन्तो निनदन्तस्ते जग्मुर्वै दक्षिणां दिशम् ।।।।

தாவியும் பாய்ந்தும், கர்ஜித்தும் கூவியும் அந்த ப்லவங்கமர்கள் தென் திசை நோக்கி சென்றனர்—விளையாட்டுச் சுறுசுறுப்புடன் இருந்தாலும் போருக்கு ஆயத்தமாக।

Verse 27

भक्ष्यन्त स्सुगन्धीनि मधूनि च फलानि च ।उद्वहन्तो महावृक्षान् मञ्जरीपुञ्जधारिणः ।।।।

அவர்கள் செல்லச் செல்ல மணமிகு தேனையும் கனிகளையும் உண்டு, மலர்மஞ்சரிக் குவியல்கள் நிறைந்த பெரிய மரக்கிளைகளைச் சுமந்தபடி நடந்தனர்।

Verse 28

अन्योन्यं सहसा दृप्ता निर्वहान्ति क्षिपन्ति च ।पतन्तश्पोत्पत्नत्यन्ये पातयन्त्यपरे परान् ।।।।

மிகுந்த உற்சாகத்தில் அவர்கள் திடீரென ஒருவரை ஒருவர் தூக்கிச் சுமந்து, ஒருவரை ஒருவர் எறிந்தாடினர்; சிலர் விழ, சிலர் தாவி எழ, சிலர் ஆரவார விளையாட்டில் பிறரைத் தள்ளி வீழ்த்தினர்।

Verse 29

रावणो नो निहन्तव्यस्सर्वे च रजनीचराः ।इति गर्जन्ति हरयो राघवस्य समीपतः ।।।।

“இராவணனை—அனைத்து இரஜனீசரர்களோடும் சேர்த்து—நாமே வதம் செய்வோம்!” என்று ராகவனின் அருகில் வானர வீரர்கள் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தனர்.

Verse 30

पुरस्तादृषभो वीरो नील: कुमुद एव च ।पन्थानं शोधयन्तिस्म वानरैर्बहुभि स्सह ।।।।

முன்னணியில் வீரன் ருஷபன், நீலன், குமுதன்—பல வானரர்களுடன்—வழியை ஆராய்ந்து சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 31

मध्ये तु राजा सुग्रीवो रामो लक्ष्मण एव च ।बलभिर्बहुभि र्भीमैर्वृताश्शत्रुनिबर्हणाः ।।।।

நடுப்பகுதியில் அரசன் சுக்ரீவன், ராமன், லக்ஷ்மணன் சென்றனர்; பல பயங்கரமும் வலிமையும் கொண்ட வீரர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்—பகைவரை அழிப்போர்.

Verse 32

हरिश्शतवलिर्वीरः कोटीभिर्दशभिर्वृतः ।सर्वामेको ह्यावष्टभ्य ररक्ष हरिवाहिनीम् ।।।।

வீர வானரன் சதவலி பத்து கோடி படையால் சூழப்பட்டிருந்தும், ஒருவனாகவே நிலைநிறுத்தி முழு வானர சேனையையும் காத்தான்.

Verse 33

कोटीशतपरीवारः केसरी पनसो गजः ।अर्कश्चातिबल: पार्श्वमेकं तस्याभिरक्षति ।।।।

நூறு கோடி பின்தொடர்வோருடன் கேசரி, பனச, கஜ, மேலும் அதிபலனுடன் அர்க்கன்—அந்த சேனையின் ஒரு பக்கத்தை காவல் செய்தனர்.

Verse 34

सुषेणो जाम्बवांश्चैव ऋक्षैर्बहुभिरावृतौ ।सुग्रीवं पुरतः कृत्वा जघनं सम्ररक्षतुः ।।।।

சுஷேணனும் ஜாம்பவானும் பல கரடிக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, சுக்ரீவனை முன்னே வைத்துக் கொண்டு படையின் பின்புறத்தை முறையாகக் காத்தனர்.

Verse 35

तेषां सेनापतिर्वीरो नीलो वानरपुङ्गवः ।सम्पतन्पततां श्रेष्ठस्तद्बलं पर्यपालयात् ।।।।

அவர்களின் வீர சேனாதிபதி நீலன்—வானரர்களில் முதன்மை, தாவி இறங்குவோரில் சிறந்தவன்—படையெங்கும் சென்று அந்தப் படையை ஒழுங்காகக் கண்காணித்து நடத்தினான்.

Verse 36

दरीमुखः प्रजङ्घश्च रम्भोऽथ रभसः कपिः ।सर्वतश्च ययुर्वीरास्त्वरयन्तः प्लवङ्गमान् ।।।।

தாரீமுகன், பிரஜங்கன், ரம்பன், கபி ரபசன் ஆகிய வீர வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சென்று பிளவங்கங்களை விரைந்து முன்னேறத் தூண்டினர்.

Verse 37

एवं ते हरिशार्दूला गच्छन्तो बलदर्पिताः ।अपश्यंस्ते गिरिश्रेष्ठं सह्यं द्रुमालतायुतम् ।।।।सरांसि च सुपुल्लानि तटाकानि वनानि च ।।।।

இவ்வாறு தமது வலிமையின் பெருமிதத்துடன் முன்னேறிய அந்த ஹரிசார்தூல வானரர்கள், மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த மலைகளில் முதன்மையான சஹ்யத்தை கண்டனர்; மேலும் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளால் அழகுபெற்ற ஏரிகள், குளங்கள், காடுகளையும் பார்த்தனர்.

Verse 38

एवं ते हरिशार्दूला गच्छन्तो बलदर्पिताः ।अपश्यंस्ते गिरिश्रेष्ठं सह्यं द्रुमालतायुतम् ।।6.4.37।।सरांसि च सुपुल्लानि तटाकानि वनानि च ।।6.4.38।।

அதேபோல் தமது வலிமையின் பெருமிதத்துடன் சென்ற அந்த ஹரிசார்தூல வானரர்கள், மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த மலைகளில் முதன்மையான சஹ்யத்தை நோக்கினர்; மேலும் மலர்ந்த தாமரைகளால் அழகுபெற்ற ஏரிகள், குளங்கள், காடுகளையும் கண்டனர்.

Verse 39

रामस्य शासनं ज्ञात्वा भीमकोपस्य भीतवत् ।वर्जयन्नगराभ्याशां स्तथा जनपदानपि ।।।।सागरौघनिभं भीमं तद्वानरबलं महत् ।उत्ससर्प महाघोषं भीमघोषमिवार्णव: ।।।।

ராமனின் ஆணையை அறிந்து, அவரது பயங்கரக் கோபத்திற்குப் பயந்ததுபோல், அந்தப் பெரும் வானரப் படை நகரங்களின் அருகாமையையும் ஊர்களையும் விலக்கி முன்னே சென்றது. கடலின் பெருஞ்சுழல்போல் விரிந்த அந்தப் படை மகாகர்ஜனத்துடன் நகர்ந்தது—கர்ஜிக்கும் பேர்கடல்போல்.

Verse 40

रामस्य शासनं ज्ञात्वा भीमकोपस्य भीतवत् ।वर्जयन्नगराभ्याशां स्तथा जनपदानपि ।।6.4.39।।सागरौघनिभं भीमं तद्वानरबलं महत् ।उत्ससर्प महाघोषं भीमघोषमिवार्णव: ।।6.4.40।।

ராமனின் ஆணையை அறிந்து, அவரது பயங்கர அதிருப்திக்குப் பயந்ததுபோல், அந்தப் பெரும் வானரப் படை நகரங்களையும் ஊர்களையும் விலக்கி முன்னே சென்றது. கடலின் பெருக்கலைகள் போல விரிந்த அந்தப் படை இடியெனக் கர்ஜித்தபடி நகர்ந்தது—கர்ஜிக்கும் பேர்கடல்போல்.

Verse 41

तस्यदाशरथे: पार्श्वे शूरास्ते कपिकुङजराः ।तोर्णमापुप्लुवु स्सर्वे सदश्वा इव चोदिताः ।।।।

தாசரதியான ராமனின் அருகில் அந்த வீர கபி-முதல்வர்கள் அனைவரும் விரைந்து தாவி முன்னே சென்றனர்—நன்றாக ஓட்டப்பட்ட குதிரைகள் போல் தூண்டப்பட்டவர்களாய்.

Verse 42

कपिभ्यामुह्यमानौ तौ शुशुभाते नरर्षभौ ।महाद्भ्यामिव सम्स्पृष्टौ ग्रहाभ्यां चन्द्रभास्करौ ।।।।

இரு வானரர்கள் தூக்கிச் செல்ல, அந்த இரு நர-சிறந்தோர் பேரொளியுடன் விளங்கினர்—இரு மாபெரும் கிரகங்கள் தொட்டதால் சந்திரனும் சூரியனும் மேலும் பிரகாசிப்பதுபோல்.

Verse 43

ततो वानरराजेन लक्ष्मणेन सुपूजितः ।जगाम रामो धर्मात्मा ससैन्यो दक्षिणां दिशम् ।।।।

அப்போது வானரராஜனாலும் இலக்குமணனாலும் முறையாகப் போற்றப்பட்ட தர்மாத்மா ஸ்ரீராமன் தன் சேனையுடன் தென் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 44

तमङ्गदगतो रामं लक्ष्मणश्शुभया गिरा ।उवाच परिपूर्णार्थ: स्मृतिमान् प्रतिभानवान् ।।।।

அங்கதன் மீது ஏறியிருந்த, நல்ல நினைவாற்றலும் கூர்மையான அறிவும் உடைய, நோக்கம் நிறைவேற்றத் துடித்த இலக்குமணன் இனிய மங்கள வார்த்தைகளால் ஸ்ரீராமனைச் சொன்னான்।

Verse 45

हृतामवाप्य वैदेहीं क्षिप्रं हत्वा च रावणम् ।समृद्धार्थस्समृद्धार्थमयोध्यां प्रतियास्यसि ।।।।

கவரப்பட்ட வைதேஹியை மீட்டுப் பெற்று, ராவணனை விரைவில் வதைத்து, நோக்கம் நிறைவேற்றியவனாய் செல்வமிகு பயனுடன் அயோத்திக்குத் திரும்புவாய்।

Verse 46

महान्ति च निमित्तानि दिवि भूमौ च राघव ।शुभानि तव पश्यामि सर्वाण्येनार्थसिद्धये ।अनुवाति शिवो वायु स्सेवां मृदुहित स्सुखः ।।।।

ஓ ராகவா! வானிலும் பூமியிலும் உனக்குப் பெரும் மங்கள நிமித்தங்களை நான் காண்கிறேன்—இவை அனைத்தும் உன் நோக்கச் சித்திக்கே. மேலும் மங்களமான காற்றும் அனுகூலமாக வீசுகிறது; அது சேனைக்கு மென்மையானதும் நலமளிப்பதும் இன்பமளிப்பதும் ஆகும்।

Verse 47

पूर्णवल्गुस्वराश्चेमे प्रवदन्ति मृगद्विजाः ।प्रसन्नाश्च दिश स्सर्वा विमलश्च दिवाकरः ।।।।

இந்த மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த இனிய குரல்களில் ஒலிக்கின்றன; எல்லாத் திசைகளும் அமைதியுடன் மகிழ்கின்றன; சூரியனும் தூய ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறான்।

Verse 48

उशना च प्रसन्नार्चिरनु त्वां भार्गवो गतः ।।।।ब्रह्मराशिर्विशुद्धश्च शुद्दाश्च परमर्षयः ।अर्चिष्मन्तः प्रकाशन्ते ध्रुवं सर्वे प्रदक्षिणम् ।।।।

பார்கவனான உஷனா (சுக்கிரன்) அமைதியான ஒளியுடன் உம்மைத் தொடர்ந்து வருகின்றான்; மிகத் தூய பிரம்மராசியும் பரமத் தூய மகரிஷிகளும் கூட. தீப்பொறிபோல் ஒளிர்ந்து அவர்கள் அனைவரும் துருவ நட்சத்திரத்தை வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்து பிரகாசிக்கின்றனர்—இது உறுதியாக வெற்றியின் மங்களக் குறி.

Verse 49

उशना च प्रसन्नार्चिरनु त्वां भार्गवो गतः ।।6.4.48।।ब्रह्मराशिर्विशुद्धश्च शुद्दाश्च परमर्षयः ।अर्चिष्मन्तः प्रकाशन्ते ध्रुवं सर्वे प्रदक्षिणम् ।।6.4.49।।

இதுவே அதே மங்களமான விண்நிமித்தம்—பார்கவனான உஷனா (சுக்கிரன்) அமைதியான ஒளியுடன் உம்மைத் தொடர்ந்து ஒளிர்கிறான்; ஒளிமிக்க மகரிஷிகள் அனைவரும் துருவ நட்சத்திரத்தை வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்கிறார்கள். இது மங்கள வெற்றிக்கான உறுதியான உறுதிமொழி.

Verse 50

त्रिशङ्कुर्विमलो भाति राजर्षिस्सपुरोहितः ।पितामहाः पुरोऽस्माकमिक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।।।।

திரிசங்கு ராஜரிஷி தன் புரோகிதருடன் தூய ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறார். மகாத்மையான இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பிதாமகனான அந்த முன்னோர் எங்கள் முன் மங்களக் குறியாய் தோன்றுகிறார்.

Verse 51

विमले च प्रकाशेते विशाखे निरुपप्लुवे ।नक्षत्र वरमस्माकमिक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।।।।

விசாக நட்சத்திரம் தூய்மையுடன், எந்தத் தடையும் இன்றி பிரகாசிக்கிறது. இது மகாத்மையான இக்ஷ்வாகு குலத்திற்குரிய சிறந்த நட்சத்திரம் எனப் போற்றப்படுகிறது—மிக மங்களமானது.

Verse 52

नैरृतं नैरृतानां च नक्षत्रमभिपीड्यते ।मूलो मूलवता स्पृष्टो धूप्यते धूमकेतुना ।।।।

நைர்ருதர்களுடன் தொடர்புடைய நைர்ருத நட்சத்திரம் மிகுந்த துன்புறுகிறது. மூல நட்சத்திரம் மூலவதியின் தொடுதலாலும், தூமகேதுவின் தாக்கத்தாலும் மேலும் ஒடுக்கப்படுகிறது॥

Verse 53

सर्वं चैतद्विनाशाय राक्षसानामुप स्थितम् ।काले कालगृहीतानां नक्षत्र ग्रहपीडितम् ।।।।

இவை அனைத்தும் இராட்சசர்களின் அழிவிற்காகவே தோன்றிய அறிகுறிகள். காலத்தால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள், நியதிக்காலத்தில் நட்சத்திர-கிரகப் பீடையால் நசுக்கப்படுவர்॥

Verse 54

प्रसन्ना स्सुरसाश्चापो वनानि फलवन्ति च ।प्रवान्त्यभ्य नाधिकं गन्धान्यथर्तुकुसुमा द्रुमाः ।।।।

நீர்கள் தெளிவும் இனிமையும் உடையவை; காடுகள் கனிகளால் நிறைந்துள்ளன. மணமிக்க காற்றுகள் கடுமையாக வீசவில்லை; மரங்கள் காலமல்லாத போதும் மலர்ந்ததுபோல் நிற்கின்றன—இவை நல்வரங்கள்॥

Verse 55

व्यूढानि कपिसैन्यानि प्रकाशन्तेऽधिकं प्रभो ।।।।देवानामिव सैन्यानि सङ्ग्रामे तारकामये। एवमार्य ।समीक्ष्यैतान्प्रीतो भवितुमर्हसि ।।।।

அரசே! ஒழுங்காக அணிவகுத்த வானர சேனைகள் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்குகின்றன—தாரகமயப் போரில் தேவர்களின் சேனைபோல். ஆரியரே! இவ்வமைப்பைக் கண்டு நீங்கள் மகிழ்வது தக்கது॥

Verse 56

व्यूढानि कपिसैन्यानि प्रकाशन्तेऽधिकं प्रभो ।।6.4.55।।देवानामिव सैन्यानि सङ्ग्रामे तारकामये। एवमार्य ।समीक्ष्यैतान्प्रीतो भवितुमर्हसि ।।6.4.56।।

அரசே! ஒழுங்காக அணிவகுத்த வானர சேனைகள் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் தோன்றுகின்றன—புகழ்பெற்ற தாரக வதப் போரில் தேவர்களின் சேனைபோல். ஆரியரே! இவற்றைக் கண்டு நீங்கள் மகிழ வேண்டும்॥

Verse 57

इति भ्रातरमाश्वास्य हृष्ट स्सौमित्रिरब्रवीत् ।अथावृत्य महीं कृत्स्नां जगाम महती चमू: ।।।।ऋक्षवानरशर्दूलैर्न खदंष्ट्रायुधैर्वुता ।

இவ்வாறு அண்ணனை ஆறுதல் கூறி மகிழ்ந்த சௌமித்ரி உரைத்தான். பின்னர் மாபெரும் சேனை முழு பூமியையும் மூடிக்கொண்டு முன்னே சென்றது—நகம், பல் ஆகியவையே ஆயுதமாயுள்ள புலி போன்ற கரடிகளும் வானர வீரர்களும் சூழ்ந்து.

Verse 58

काराग्रैश्चरणाग्रैश्च वानरै रुत्थितं रजः ।भीममन्तर्दधे लोकं निवार्य सवितुः प्रभाम् ।।।।पर्वतवनाकाशां दक्षिणां हरिवाहिनी ।छादयन्ती ययौ भीमा द्यामिवाम्बुदसन्ततिः ।।।।

வானரர்களின் கைமுனைகளாலும் கால்முனைகளாலும் எழுந்த தூசி அச்சமூட்டியது; அது சூரிய ஒளியை மறைத்து உலகை மூடியது. மலை, காடு, வானம் அனைத்தையும் மறைத்தபடி தெற்குத் திசையின் அந்தப் பயங்கர வானரப் படை முன்னே சென்றது—வானில் மேகத் தொடர்ச்சி பரவியதுபோல்.

Verse 59

काराग्रैश्चरणाग्रैश्च वानरै रुत्थितं रजः ।भीममन्तर्दधे लोकं निवार्य सवितुः प्रभाम् ।।6.4.58।। पर्वतवनाकाशां दक्षिणां हरिवाहिनी ।छादयन्ती ययौ भीमा द्यामिवाम्बुदसन्ततिः ।।6.4.59।।

வானரர்களின் கைமுனை, கால்முனையால் எழுந்த தூசி பயங்கரமாய் சூரிய ஒளியைத் தடுத்து உலகமெங்கும் பரவியது. மலை, காடு, வானம் அனைத்தையும் மூடிக்கொண்டு தெற்கின் அந்த வலிமைமிகு வானரப் படை முன்னேறியது—வானில் மேகங்கள் இடைவிடாது பரவியதுபோல்.

Verse 60

उत्तरन्त्यां च सेनायां स्सततं बहुयोजनम् ।नदीस्रोतांसि सर्वाणि सस्यन्दुर्विपरीतवत् ।।।।

சேனை இடைவிடாது பல யோஜனங்கள் வரை கடந்து சென்றபோது, எல்லா நதிகளின் ஓட்டங்களும் எதிர்மாறாகக் கலங்கியபடி பெருக்கெனப் பாய்ந்தன.

Verse 61

सरांसि विमलाम्भांसि द्रुमाकीर्णांश्च पर्वता ।समान् भूमिप्रदेशांश्च वनानि फलवन्ति च ।मध्येन च समन्ताच्च तिर्यक्चाथश्च समाऽविशत् ।।।।

அவர்கள் தூய நீருடைய ஏரிகளையும், மரங்கள் நிறைந்த மலைகளையும், சமமான நிலப்பகுதிகளையும், கனிகள் நிறைந்த வனங்களையும் கடந்து—நடுவாகவும், சுற்றிலும், சாய்வாகவும், கீழாகவும்—எல்லா வழிகளிலும் முன்னே சென்றனர்।

Verse 62

समावृत्य महीं कृत्स्नां जगाम महती चमूः ।तेहृष्टवदना स्सर्वे जग्मुर्मारुतरंहसः ।।।।

மாபெரும் சேனை முழு நிலத்தையும் மூடிக்கொண்டு முன்னே சென்றது. அனைவரும் மகிழ்முகத்துடன், காற்றின் வேகம்போல் விரைந்து நடந்தனர்।

Verse 63

हरयो राघवस्यार्थे समारोपितविक्रमाः ।।।।हर्षंवीर्य बलोद्रेकान्दर्शयन्तः परस्परम् ।यौवनोत्सेकजान्दर्पाद्विविधांश्चक्रुरध्वनि ।।।।

ராகவனின் காரியத்திற்காக வானர வீரர்கள் பராக்கிரமம் ஏந்தி முன்னே சென்றனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் மகிழ்ச்சி, வீரியம், பொங்கும் வலிமை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி, வழியிலே இளமை உற்சாகத்தால் எழும் பெருமிதத்துடன் பலவகை உற்சாகச் செய்கைகளைச் செய்தனர்।

Verse 64

हरयो राघवस्यार्थे समारोपितविक्रमाः ।।6.4.63।।हर्षंवीर्य बलोद्रेकान्दर्शयन्तः परस्परम् ।यौवनोत्सेकजान्दर्पाद्विविधांश्चक्रुरध्वनि ।।6.4.64।।

ராகவனின் நோக்கத்திற்காக வானரப் போர்வீரர்கள் பராக்கிரமம் நிறைந்து முன்னே சென்றனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் ஆனந்தம், வீரத்தன்மை, பெருகும் வலிமை ஆகியவற்றை காட்டிக்கொண்டு, வழியிலே இளமை உற்சாகத்தால் எழும் பெருமிதத்தில் பலவகை சுறுசுறுப்பான வெளிப்பாடுகளைச் செய்தனர்।

Verse 65

तत्र केचिद्द्रुतं जग्मुरुत्पेतुश्च तथापरे ।केचित्किलकिलां चक्रुर्वानरा वनगोचराः ।।।।

அங்கே வனத்தில் உலாவும் வானரர்களில் சிலர் விரைந்து முன்னே சென்றனர்; சிலர் செல்லும் போதே தாவினர்; இன்னும் சிலர் தங்கள் இயல்புக்கேற்ற ‘கிலகிலா’ எனும் கூச்சல்களை எழுப்பினர்।

Verse 66

प्रास्पोटयंश्च पुच्छानि सन्निजग्मु: पदान्यपि ।भुजावनिक्षिप्य शैलांश्च द्रुमानन्ये बभञ्जिरे ।।।।

சில வானரர்கள் தங்கள் வால்களை நிலத்தில் அறைந்து, சிலர் கால்களைத் தட்டினர்; மற்றவர்கள் தோள்பலம் செலுத்தி பாறைகளை நொறுக்கி, மரங்களை முறித்தனர்.

Verse 67

आरोहन्तश्च शृङ्गाणि गिरीणां गिरिगोचराः ।महानादान्प्रमुञ्चन्ति क्ष्वेळ्वामन्ये प्रचक्रिरे ।।।।

மலைகளில் உலாவும் சில வானரர்கள் மலைச் சிகரங்களை ஏறி பேரொலிகளை எழுப்பினர்; மற்றவர்கள் கர்ஜித்து வட்டமிட்டு சுழன்றனர்.

Verse 68

ऊरुवेगैश्च ममृदुर्लताजालान्यनेकशः ।जृम्भमाणाश्च विक्रान्ता विचिक्रीडुश्शिलाद्रुमै ः ।।।।

சில வானரர்கள் தங்கள் தொடைவேகத்தால் பல கொடிவலைகளை நசுக்கி கிழித்தனர்; வீரர்கள் கொட்டாவி விடித்தபடியே கற்களையும் மரங்களையும் சுழற்றி விளையாடினர்.

Verse 69

शतश्शतसहस्रैश्च कोटिभिश्च सहस्रशः ।वानराणां सुघोराणां श्रीमत्परिवृता मही ।।।।

நூறுகளாக, நூறாயிரங்களாக, எண்ணற்ற கோடிகளாகிய மிகப் பயங்கர வானரர்களால் பூமி எங்கும் செழுமையுடன் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 70

सा स्म याति दिवारात्रं महती हरिवाहिनी ।प्रहृष्टमुदितास्सेना सुग्रीवेणाभिपालिताः ।।।।वानरास्त्वरितं यान्ति सर्वे युद्धाभिनन्दिनः ।प्रमोक्षयिषव स्सीतां मुहूर्तं क्वापि नावसन् ।।।।

சுக்ரீவனால் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் வானரப் படை பகலும் இரவும் இடையறாது முன்னேறியது. மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் நிறைந்த, போரைக் கொண்டாடும் வானரர்கள் அனைவரும் சீதையை விடுவிக்கத் துடித்து, எங்கும் ஒரு கணம்கூட தங்கவில்லை॥

Verse 71

सा स्म याति दिवारात्रं महती हरिवाहिनी ।प्रहृष्टमुदितास्सेना सुग्रीवेणाभिपालिताः ।।6.4.70।।वानरास्त्वरितं यान्ति सर्वे युद्धाभिनन्दिनः ।प्रमोक्षयिषव स्सीतां मुहूर्तं क्वापि नावसन् ।।6.4.71।।

சுக்ரீவனின் பாதுகாப்பில் அந்த மாபெரும் வானரப் படை பகலும் இரவும் மகிழ்வுடன் முன்னேறியது. வரவிருக்கும் போரில் களிப்புற்றும், சீதையை மீட்பதில் முழுமையாக ஈடுபட்டும் இருந்த வானரர்கள் எங்கும் ஒரு கணம்கூட இடைநிறுத்தவில்லை॥

Verse 72

ततः पादपसम्भाधं नानामृगसमायुताम ।सह्यपर्वतमासेदुर्मलयञ्च महीधरम् ।।।।

அதன்பின் மரங்கள் அடர்ந்தும் பலவகை வனவிலங்குகள் நிறைந்தும் இருந்த சஹ்ய மலைக்கும், மலய எனும் மாபெரும் மலைக்கும் அவர்கள் சென்றடைந்தனர்॥

Verse 73

काननानि विचित्राणि नदी: प्रस्रवणानि च ।पश्यन्ननि ययौ रामस्सह्यस्य मलयस्य च ।।।।

சஹ்யமும் மலயமும் சார்ந்த வியத்தகு காடுகள், நதிகள், ஊற்றுகள் ஆகியவற்றைக் கண்டு கொண்டே ஸ்ரீராமர் தொடர்ந்து முன்னேறினார்॥

Verse 74

वकुळान्स्तिलकांश्चूतानसोकान् सिन्धुवारकान् ।करवीरांश्च तिनिशान् भजन्ति स्म प्लवङ्गगमाः ।।।।

தாவித் தாவிச் செல்லும் வானரர்கள் வகுளம், திலகம், மாமரம், அசோகம், சிந்துவாரம், கரவீரம், தினிசம் ஆகிய மரங்களைப் பக்தியுடன் அணுகி மதித்தனர்॥

Verse 75

अङ्कोलांश्च करञ्चांश्च प्लक्षन्यग्रोधतिन्दुकान् ।जम्बुकामलकान्नापान्भजन्ति स्म प्लवङ्गमाः ।।।।

வானரர்கள் அங்கோல, கரஞ்ச, ப்லக்ஷ, ந்யக்ரோத, திந்துக, ஜம்பு, ஆமலக, நீப மரங்களை நாடி, மகிழ்ந்து அவற்றை அனுபவித்தனர்.

Verse 76

प्रस्तरेषु च रम्येषु विविधाः काननद्रुमाः ।वायुवेगप्रचलिताः पुष्पैरवकिरन्ति तान् ।।।।

அழகிய பாறைச் சரிவுகளில் நின்ற பலவகை வனமரங்கள் காற்றின் வேகத்தால் அசைந்து, அவர்கள்மேல் மலர்களைச் சிதறவிட்டன.

Verse 77

मारुतस्सुखसंस्पर्शो वाति चन्दनशीतलः ।षटपदैरनुकूजद्भिर्वनेषु मधुगन्धिषु ।।।।

இனிய தொடுதலுடன் சந்தனம்போல் குளிர்ந்த தென்றல், தேன் மணம் நிறைந்த காடுகளில் வீச, தேனீக்களின் மெல்லிய முரசொலி உடனே ஒலித்தது.

Verse 78

अधिकं शैलराजस्तु धातुभिस्सुविभूषितः ।धातुभ्यःप्रसृतो रेणुर्वायुवेग विघट्टितः ।सुमहद्वानरानीकं छादयामास सर्वतः ।।।।

தாதுக்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலைமன்னன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினான். காற்றின் வேகமும் காலடித் தட்டலும் தூண்ட, தாதுத் தூசி எழுந்து நாலாபுறமும் பெரும் வானரப் படையை மூடிவிட்டது.

Verse 79

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः ।केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।।।माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।।।मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा ।धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।।।हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।।।प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।।।

மலைச்சரிவுகளின் இனிய இடங்களில் எங்கும் மலர்ந்த கேதகி, சிந்துவார, மனம்கவரும் வசந்தக் கொடிகள்; மணம் நிறைந்த மாதவி; மலர்ந்த குந்தக் குலைகள் மற்றும் குல்மங்கள்; சிரிபில்வ, மதூக; வஞ்சுல, பிரியக; சுபூர்ஜக, திலக, மலர்ந்த நாகமரங்கள்; சூத (மாமரம்), பாடலி, கோவிதார; முசுலிந்த, அர்ஜுன; சிம்ஷுபா, குடஜ; தவ, சால்மலி; செம்மை குரவக; ஹிந்தால, திநிச; சூர்ணக, நீபக; நீல அசோக, வரண, அங்கோல, பத்மக—இவ்வாறு பல மரங்களும் கொடிகளும் முழுமலர்ச்சியுடன் விளங்கின. தாவித் தாவி ஓடிய வானரர்கள் அந்த முழுக் காடையும் எங்கும் கலகலப்பாகக் குலையச் செய்தனர்.

Verse 80

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः । केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।6.4.79।। माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।6.4.80।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।6.4.81।। मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा । धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।6.4.82।। हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।6.4.83।। प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।6.4.84।।

அங்கே மணம் நிறைந்த மாதவி கொடிகள் இருந்தன; குந்தமும் குல்மமும் மலர்ந்திருந்தன. சிரிபில்வம், மதூகமும், வஞ்சுலமும், பிரியகமும் எங்கும் மலர்ந்து விளங்கின।

Verse 81

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः । केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।6.4.79।। माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।6.4.80।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।6.4.81।। मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा । धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।6.4.82।। हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।6.4.83।। प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।6.4.84।।

அந்த அழகிய மலைச்சரிவுகளில் சுபூர்ஜகமும் திலகமும், நாகமரங்களும் மலர்ந்திருந்தன; மாமரங்கள், பாடலா மரங்கள், கோவிதாரங்களும் அனைத்தும் பூத்திருந்தன।

Verse 82

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः । केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।6.4.79।। माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।6.4.80।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।6.4.81।। मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा । धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।6.4.82।। हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।6.4.83।। प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।6.4.84।।

அங்கே முசுலிந்தமும் அர்ஜுனமும், மேலும் ஶிம்ஶுபாவும் குடஜமும் இருந்தன; தவமும் சால்மலியும், சிவந்த மலர்களுடைய குரவகங்களும் மலர்ந்திருந்தன।

Verse 83

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः । केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।6.4.79।। माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।6.4.80।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।6.4.81।। मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा । धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।6.4.82।। हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।6.4.83।। प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।6.4.84।।

அங்கே ஹிந்தாலமும் தினிசமும், மேலும் சூர்ணகமும் நீபமும் இருந்தன; நீலாஶோகம், வரணம், அங்கோலம், பத்மகம் ஆகிய மரங்களும் அழகுற விளங்கின।

Verse 84

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सर्वत सम्प्र पुष्पिताः । केतकस्सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च मनोरमाः ।।6.4.79।। माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च पुष्पिताः ।चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला प्रियकास्तथा ।।6.4.80।।सुफूर्जकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ।चूताः पाटलयकाश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः ।।6.4.81।। मुचुलिन्दार्जुनाश्चैव शिंशुपाः कुटजास्तथा । धवा श्शाल्मलयश्चैव रक्ता: कुरवकास्तथा ।।6.4.82।। हिन्तालास्तिनिशाश्चैव चूर्णका नीपकास्तथा ।नीलाशोकाश्च वरणा अङ्कोलाः पद्मकास्तथा ।।6.4.83।। प्लवमानै: प्लवंगैस्तु सर्वे पर्याकुलीकृतां ।।6.4.84।।

தாவித் தாவிச் சென்ற வானரர்கள் எல்லா இடங்களையும் எங்கும் ஆனந்தக் கலகலப்பால் நிரப்பி உயிர்ப்புடன் ஆக்கினர்.

Verse 85

वाप्यस्तस्मिन् गिरौ शिता: पल्वलानि तथैव च ।चक्रवाकानुचरिताः कारण्डवनिषेविताः ।।।।प्लवैः क्रौञ्चेश्च सङ्कीर्णा वराहमृग सेविताः ।ऋक्षैस्तरक्षुभिस्सिम्हैश्शार्दूलैश्च भयावहैः ।।।।व्यालैश्च बहुभिर्भीमै स्सेव्यमाना स्समन्ततः ।पद्मैस्सौगन्दिकैः पुल्लैः कुमुदैश्चोत्पलैस्तथा ।।।।वारिजैर्विविधैः पुष्पै रम्यास्तत्र जलाशयाः ।

அந்த மலையில் குளிர்ந்த வாவிகள், குளங்களும் இருந்தன; அங்கே சக்கரவாகப் பறவைகள் உலாவி, காரண்டவ நீர்ப்பறவைகள் அடிக்கடி வந்து தங்கின.

Verse 86

वाप्यस्तस्मिन् गिरौ शिता: पल्वलानि तथैव च ।चक्रवाकानुचरिताः कारण्डवनिषेविताः ।।6.4.85।।प्लवैः क्रौञ्चेश्च सङ्कीर्णा वराहमृग सेविताः ।ऋक्षैस्तरक्षुभिस्सिम्हैश्शार्दूलैश्च भयावहैः ।।6.4.86।।व्यालैश्च बहुभिर्भीमै स्सेव्यमाना स्समन्ततः ।पद्मैस्सौगन्दिकैः पुल्लैः कुमुदैश्चोत्पलैस्तथा ।।6.4.87।।वारिजैर्विविधैः पुष्पै रम्यास्तत्र जलाशयाः ।

அவை நீர்ப்பறவைகளாலும் க்ரௌஞ்சப் பறவைகளாலும் நிறைந்திருந்தன; காட்டுப்பன்றிகளும் மான்களும் அங்கு உலாவின; மேலும் கரடிகள், களரிப்புலிகள், சிங்கங்கள், அச்சமூட்டும் புலிகளும் அங்கு வாழ்ந்தன.

Verse 87

वाप्यस्तस्मिन् गिरौ शिता: पल्वलानि तथैव च ।चक्रवाकानुचरिताः कारण्डवनिषेविताः ।।6.4.85।।प्लवैः क्रौञ्चेश्च सङ्कीर्णा वराहमृग सेविताः ।ऋक्षैस्तरक्षुभिस्सिम्हैश्शार्दूलैश्च भयावहैः ।।6.4.86।।व्यालैश्च बहुभिर्भीमै स्सेव्यमाना स्समन्ततः ।पद्मैस्सौगन्दिकैः पुल्लैः कुमुदैश्चोत्पलैस्तथा ।।6.4.87।।वारिजैर्विविधैः पुष्पै रम्यास्तत्र जलाशयाः ।

எங்கும் பல அச்சமூட்டும் விலங்குகள் அவற்றைச் சூழ்ந்து வாழ்ந்தன; மேலும் மலர்ந்த மணமிகு தாமரைகள், சௌகந்திக மலர்கள், குமுதங்கள், நீல உற்பலங்களால் அவை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

Verse 88

तस्य सानुषु कूजन्ति नानाद्विजगणास्तथा ।।।।स्नात्वा पीत्वोदकान्यत्र जले क्रीडन्ति वानराः ।अन्योन्यं प्लावयन्ति स्म शैलमारुह्य वानराः ।।।।

அதன் சரிவுகளில் பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களும் இனிய குரலில் கீச்சிட்டு ஒலித்தன.

Verse 89

तस्य सानुषु कूजन्ति नानाद्विजगणास्तथा ।।6.4.88।। स्नात्वा पीत्वोदकान्यत्र जले क्रीडन्ति वानराः ।अन्योन्यं प्लावयन्ति स्म शैलमारुह्य वानराः ।।6.4.89।।

அங்கே வானரர்கள் நீராடி நீர் அருந்தி குளங்களில் விளையாடினர். பாறைகளில் ஏறி விளையாட்டாக ஒருவர்மேல் ஒருவர் நீரைச் சிதறடித்து நனைத்தனர்.

Verse 90

फलान्य मृतगन्धीनि मूलानि कुसुमानि च ।बभञ्जुर्वास्तत्र पादपानं मदोत्कटाः ।।।।

அங்கே மகிழ்ச்சியால் மயங்கிய வானரர்கள் மரங்களில் ஏறி அவற்றை முறித்தனர். அமுத மணம் கொண்ட கனிகளோடு வேர்களையும் மலர்களையும் உண்டனர்.

Verse 91

द्रोणमात्रप्रमाणानि लम्बमानानि वानराः ।ययुः पिबन्त हृष्टास्ते मधूनि मधुपिङ्गलाः ।।।।

த்ரோண அளவுக்கு பெரியதாகத் தொங்கிய கூண்டுகளிலிருந்து, தேன்-பிங்கலக் கண்கள் கொண்ட வானரர்கள் மகிழ்ந்து தேன் அருந்தியபடியே முன்னே சென்றனர்.

Verse 92

पादपानवभञ्जन्तो विकर्षन्त स्तथा लताः ।विधमन्तो गिरिवरान्प्रययुः प्लवगर्षभाः ।।।।

சிறந்த ப்லவகர்கள் முன்னே சென்றனர்—மரங்களை முறித்தும், கொடிகளை இழுத்துக் கிழித்தும், செல்லும் வழியில் உயர்ந்த மலைகளையும் தாக்கி அதிரச் செய்தும்.

Verse 93

वृक्षेभ्योऽन्ये तु कपयो नदन्तो मधुदर्पिताः ।अन्ये वृक्षान्प्रपद्यन्ते प्रपिबन्त्यपि चापरे ।।।।

மரங்களிலிருந்து விலகி சில குரங்குகள் தேன் மதத்தால் மயங்கி முழங்கியபடி அலைந்தன. சிலர் மரங்களை நாடி ஏறினர்; இன்னும் சிலர் மீண்டும் மீண்டும் தேன் அருந்தி துள்ளினர்॥

Verse 94

बभूव वसुधा तैस्तु सम्पूर्णा हरियूथपै: ।यथा कलमकेदारैः पक्वैरिव वसुन्दरा ।।।।

அந்த வானரப் படைத்தலைவர்களால் பூமி முழுவதும் நிரம்பியது; பழுத்த கலம நெல் வயல்கள் அடர்த்தியாகப் பரவியதுபோல் நிலம் தோன்றியது॥

Verse 95

महेन्द्रमथ सम्प्राप्य रामो राजीवलोचनः ।अध्यारोहन्महाबाहुश्शिखरं द्रुमभूषितम् ।।।।

அப்போது தாமரைநேத்திரன், பெருந்தோளன் ஸ்ரீராமன் மகேந்திர மலைக்கு வந்து, மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிகரத்தை ஏறினான்॥

Verse 96

ततश्शिखरमारुह्य रामो दशरथात्मजः ।कूर्ममीनसमाकीर्णमपश्यत्सलिलाकुलम् ।।।।

பின்னர் சிகரத்தை ஏறிய தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன், ஆமைகளும் மீன்களும் நிறைந்த, அலைகளால் கலங்கும் கடலைக் கண்டான்॥

Verse 97

ते सह्यं समतिक्रम्य मलयं च महागिरिम् ।आसेदुरानुपूर्व्येण समुद्रं भमनिस्स्वनम् ।।।।

அவர்கள் சஹ்ய மலையைத் தாண்டி, பின்னர் மகா மலயமலையையும் வரிசையாகக் கடந்து, பயங்கர முழக்கமுடைய கடலை அடைந்தனர்॥

Verse 98

अवरुह्य जगामाशु वेलावनमनुत्तमम् ।रामो रमयतां श्रेष्ट स्ससुग्रीव स्सलक्ष्मणः ।।।।

இறங்கி, மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்த ஸ்ரீராமன், சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் உடன், விரைவாகக் கடற்கரையின் அந்த ஒப்பற்ற வேலாவனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 99

अथ धौतोपलतलां तोयौघै स्सहसोत्थितैः ।वेलामासाद्य विपुलान्रामो वचनमब्रवीत् ।।।।

பின்னர், திடீரென எழுந்த அலைநீரோட்டங்கள் கழுவி மெருகூட்டிய கல்லடித்தளமுடைய அந்த விரிந்த கரையை அடைந்து, ஸ்ரீராமன் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 100

एते वयमनुप्राप्ता स्सुग्रीव वरुणालयम् ।इहेदानीं विचिन्ता साया नः पूर्वसमुत्थिता ।।।।

ஹே சுக்ரீவா! வருணனின் ஆலயமான கடலை நாம் அடைந்தோம். இப்போது இங்கேயே முன்பு மனத்தில் எழுந்த திட்டத்தின் வழிமுறையை ஆலோசிப்போம்.

Verse 101

अतः परमतीरोऽयं सागर स्सरितां पतिः ।न चायमनुपायेन शक्यस्तरितुमर्णवः ।।।।

இதற்கு அப்பால் மறுகரை உள்ளது—இந்தக் கடல் நதிகளின் தலைவன். உரிய வழியின்றி இந்த அర్ణவத்தைத் தாண்ட இயலாது.

Verse 102

तदिहैव निवेशोऽस्तु मन्त्रः प्रस्तूयतामिह ।यथेदं वानरबलं परं पारमवाप्नुयात् ।।।।

ஆகையால் இங்கேயே முகாம் அமைக்கட்டும்; இங்கேயே ஆலோசனை தொடங்கட்டும்—இந்த வானரப் படை மறுகரையை அடையுமாறு.

Verse 103

इतीव स महाबाहुस्सीताहरणकर्शितः ।रामस्सागरमासाद्य वासमाज्ञापयत्तदा ।।।।

இவ்வாறு கூறி, சீதை அபகரிப்பால் துயருற்ற மகாபாகு ராமன் கடலை அடைந்து, அப்போது படை அங்கேயே தங்குமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 104

सर्वा स्सेना निवेश्यन्तां वेलायां हरिपुङ्गव ।सम्प्राप्तो मन्त्रकालो नस्सागरस्येह लङ्घने ।।।।

ஹே ஹரிப்புங்கவா! கடற்கரையில் முழுப் படையையும் முகாமிடச் செய். இங்கே கடலைத் தாண்டுவது குறித்து ஆலோசிக்கும் நேரம் வந்துள்ளது.

Verse 105

स्वां स्वां सेनां समुत्सृज्य मा च कश्चित्कुतो व्रजेत् ।गच्छन्तु वानराश्शूराज्ञेयं छन्नं भयं च नः ।।।।

யாரும் தம் தம் படைப்பிரிவை விட்டுவிட்டு எங்கும் செல்ல வேண்டாம். வீர வானரர்கள் காவல் காக்கட்டும்; நமக்குத் தெரியாமல் மறைந்த அபாயம் இருக்கலாம் என்பதை உணருங்கள்.

Verse 106

रामस्य वचनं श्रुत्वा सुग्रीव स्सहलक्ष्मणः ।सेनां निवेशयततीरे सागरस्य द्रुमायुते ।।।।

ராமனின் சொல்லைக் கேட்ட சுக்ரீவன், இலக்குமணனுடன் சேர்ந்து, மரங்கள் நிறைந்த கடற்கரையில் படையை முகாமிடச் செய்தான்.

Verse 107

विरराज समीपस्थं सागरस्य तु तद्बलम् ।मधुपाण्डुजल श्रशीमान् द्वितीय इव सागरः ।।।।

கடலருகே தங்கிய அந்தப் படை, தேன் நிறம் கலந்த மஞ்சள்-வெண்மை நீரொளியுடன், ஒளிமிக்க இரண்டாம் கடல் போலப் பிரகாசித்தது.

Verse 108

वेलावनमुपागम्य ततस्ते हरिपुङ्गवाः ।निविष्टाश्च परं पारं काङ्क्षमाणा महोदधेः ।।।।

கரையோர வனத்தை அடைந்த அந்தச் சிறந்த வானரர்கள் அங்கே தங்கினர்; மகாசமுத்திரத்தின் அப்பால் உள்ள கரையை அடைய ஆவலுற்றனர்.

Verse 109

तेषां निविशमानानां सैन्यसन्नाहनिस्स्वनः ।अन्तर्धाय महानादमर्णवस्य प्रशुश्रुवे ।।।।

அவர்கள் தங்கத் தொடங்கியபோது படையின் ஆயத்தக் கோலாகலம் எழுந்து, கடலின் பேரொலியையும் மூழ்கடித்தது போலக் கேட்டது.

Verse 110

सा वानराणां ध्वजिनी सुग्रीवेणाभिपालिता ।त्रिधा निविष्टा महती रामस्यार्थपराऽभवत् ।।।।

சுக்ரீவன் காத்த அந்த மாபெரும் வானரப் படை மூன்று பிரிவுகளாக முகாமிட்டுத், ராமனின் நோக்கை நிறைவேற்றுவதிலேயே ஒருமுகமாயிருந்தது.

Verse 111

सा महार्णवमासाद्य हृष्टा वानरवाहिनी ।वायुवेगसमाधूतं पश्यमाना महार्णवम् ।।।।

மாபெரும் கடலை அடைந்த வானரப் படை மகிழ்ந்து, காற்றின் வேகத்தால் கலங்கிக் கொந்தளித்த அந்த விரிந்த கடலை நோக்கிக் களித்தது.

Verse 112

दूरपारमसम्बाधं रक्षोगणनिषेवितम् ।पश्यन्तो वरुणावासं निषेदुर्हरियूथपाः ।।।।

தூரப் பாற்கரை கொண்ட, இடையறாத விரிவுடைய, ராட்சசக் கூட்டங்கள் உலாவும் வருணனின் வாசஸ்தலமான கடலைக் கண்டு வானரத் தலைவர்கள் ஆலோசிக்க அமர்ந்தனர்.

Verse 113

चण्डनक्रग्राहं घोरं क्षपादौ दिवसक्ष्ये ।हसन्तमिव फेनौघैर्नृत्यन्तमिव चोर्मिभिः ।।।।

பகல் முடிந்து இரவு தொடங்கும் வேளையில், கொடிய முதலைகளும் கிராஹங்களும் நிறைந்த அந்தப் பயங்கரப் பெருங்கடல் நுரைத் திரள்களால் சிரிப்பதுபோலும், அலைகளால் நடனமாடுவதுபோலும் தோன்றியது.

Verse 114

चन्द्रोदये समुद्भूतं प्रतिचन्द्रसमाकुलम् ।चण्डानिलमहाग्राहैः कीर्णं तिमितिमिङ्गिलैः ।।।।

நிலா உதயமான வேளையில் கடல் பெருகி எழுந்தது; எண்ணற்ற நிலாப் பிரதிபலிப்புகளால் அது நிரம்பியது. கொடிய காற்றால் தள்ளப்பட்ட மகாகிராஹங்களும் திமிதிமிங்கிலப் பேரரக்க மீன்களும் பரவி, கடல் எங்கும் நிறைந்தது॥

Verse 115

दीप्तभोगैरिवाकीर्णं भुजङ्गैर्वरुणालयम् ।अवगाढं महासत्त्वैर्नानाशैलसमाकुलम् ।सुदुर्गं दुर्गमार्गं तमगाध मसुरालयम् ।।।।

வருணனின் அந்த வாசஸ்தலம், தீப்பொறிபோல் ஒளிரும் சுருள்களையுடைய பாம்புகள் பரவியதுபோல் தோன்றியது. பேருயிர்கள் ஆழத்தில் மூழ்கி நிற்க, பலவகை நீர்மூழ்கிய மலைகளால் நிரம்பி; மிகத் துர்கமம், கடக்க அரிதான வழியுடையது, அளவிட முடியாத ஆழம்—பயங்கர அசுரலோகம்போல்॥

Verse 116

मकरैर्नागभोगैश्च विगाढा वातलोलिताः ।उत्पेतुश्च निपेतुश्च प्रवृद्धा जलराशयः ।।।।

மகரங்களும் நாகச் சுருள்களும் நிறைந்த நீர்த்தொகுதிகள், காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு பெருகி; மீண்டும் மீண்டும் மேலெழுந்தும் கீழ்வீழ்ந்தும் கொண்டிருந்தன॥

Verse 117

अग्निचूर्णमिवाविद्धं भास्वराम्बुमहोरगम् ।सुरारिविषयं घोरं पाताळविषमं सदा ।।।।

கடல் தீப்பொறிகளால் குத்தப்பட்டதுபோல் தோன்றியது; அதன் ஒளிரும் நீர் பேர்பாம்புகளால் நிரம்பியது. அது மிகப் பயங்கரம்—தேவர்களின் பகைவர்களின் உலகம்போல், என்றும் பாதாளத்தின் அசமத்தன்மையை ஒத்ததுபோல்॥

Verse 118

सागरं चाम्बरप्रख्यमम्बरं सागरोपमम् ।सागरं चाम्बरं चेति निर्विशेष मदृश्यत ।।।।

கடல் வானைப் போலவும், வானம் கடலைப் போலவும் தோன்றியது. ‘இது கடல், இது ஆகாயம்’ என்ற வேறுபாடு எதுவும் தெரியாமல், இரண்டும் ஒன்றுபோல் காணப்பட்டது॥

Verse 119

सम्पृक्तं नभसाप्यम्भस्सम्पृक्तं च नभोऽम्भसा ।तादृग्रूपेच दृश्यते तारारत्नसमाकुले ।।।।

நீர் ஆகாயத்தோடு கலந்ததுபோலும், ஆகாயமும் நீரோடு கலந்ததுபோலும் தோன்றியது; அந்த ஒரே வடிவத் தோற்றத்தில் இரண்டும் புலப்பட்டன—மேலே நட்சத்திரக் கூட்டம், கீழே மணிபோல் மின்னல்.

Verse 120

समुत्पतितमेघस्य वीचिमालाकुलस्य च ।विशेषो न द्वयोरासीत्सागरस्याम्बरस्य च ।।।।

மேலே எழும் மேகங்களும் மாலையெனக் குவியும் அலைகளும் நிறைந்ததால் கடலும் வானமும்—இரண்டிற்கும் வேறுபாடு தெரியவில்லை.

Verse 121

अन्योन्यैराहता स्सक्ता स्सस्वनुर्भीमनिस्स्वनाः ।ऊर्मयस्सिन्धुराजस्य महाभेर्य इवाहवे ।।।।

கடலரசனின் அலைகள் ஒன்றோடொன்று மோதிப் பற்றிக்கொண்டு அச்சமூட்டும் முழக்கம் எழுப்பின—போர்க்களத்தில் மகாபேரிகள் ஒலிப்பதுபோல்.

Verse 122

रत्नौघ जलसन्नादं विषक्तमिव वायुना ।उत्पतन्तमिव क्रुद्धं यादोगणसमाकुलम् ।।।।ददृशुस्ते महोत्साह वाताहतजलाशयम् ।अनिलोद्धूतमाकाशे प्रवल्गन्त ममिवोर्मिभिः ।।।।

அந்த மகோற்சாக வீரர்கள் கடலைக் கண்டனர்—ரத்தினக் குவியல்களின் மீது நீரின் முழக்கம், காற்றால் அழுத்தப்பட்டதுபோல்; கோபமுற்றதுபோல் மேலெழுந்து பொங்குவது, நீர்வாழ் கூட்டங்களால் நிரம்பியது; புயலால் அடிக்கப்பட்ட நீர்நிலம், அதன் அலைகள் அனிலனால் வானில் எறியப்பட்டதுபோல் தாவித் தாவி எழுந்தன।

Verse 123

रत्नौघ जलसन्नादं विषक्तमिव वायुना ।उत्पतन्तमिव क्रुद्धं यादोगणसमाकुलम् ।।6.4.122।।ददृशुस्ते महोत्साह वाताहतजलाशयम् ।अनिलोद्धूतमाकाशे प्रवल्गन्त ममिवोर्मिभिः ।।6.4.123।।

அந்த மகோற்சாக வானரர்கள் கடலைக் கண்டனர்—ரத்தினக் குவியல்களின் இடையே முழங்கும் ஓசையுடன், காற்றால் தூண்டப்பட்டதுபோல்; கோபித்ததுபோல் பொங்கி எழுந்து, நீர்வாழ் உயிர்களால் நிரம்பியது. புயல்காற்றால் அடிபட்ட அந்த நீர்நிலம், அலைகளை ஆகாயத்திற்கே எறிந்து, சினத்தால் துள்ளுவதுபோல் தோன்றியது।

Verse 124

ततो विस्मयमापन्ना हरयो ददृशुर्हरयस्तदा ।भ्रान्तोर्मिजालसन्नादं प्रलोलमिव सागरम् ।।।।

அப்போது வானரர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து கடலைக் கண்டனர்—சுழலும் அலைவலையின் முழக்கத்தால் நிறைந்தது; அமைதியின்றி கடுமையாகக் கலங்கியது, துயருற்றதுபோல் துடித்தது।