
सुवेलारोहणम् (The Ascent of Suvela and the First Full View of Laṅkā)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் ஸ்ரீஇராமர் சுவேல மலைக்கு ஏறி, அங்கே இரவு தங்கி ராக்ஷஸர்களின் கோட்டநகரமான லங்கையை நோக்கிப் பார்வையிட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கிறார். சுக்ரீவனிடம் திட்டத்தை அறிவித்து, விபீஷணனை தர்மஞ்ஞன், மந்திரஞ்ஞன், விதிஞ்ஞன் என மதித்து உடன் வைத்துக் கொள்கிறார். சீதாபஹரணத்திற்கு உரிய பதிலடி கொடுப்பதும், ராவணனின் அதர்மத் திருப்பத்தை அடக்குவதும் தர்மசம்மதமான செயல் என அவர் நிறுவுகிறார். “ராக்ஷஸாதமன்” என்ற பெயர் கேட்கும் போது எழும் கோபமும் நீதியுடனான தர்மக் கோபமே; ஒரே ஒருவரின் தீச்செயல் முழுக் குலத்தையும் ஆபத்தில் ஆழ்த்தலாம் என்ற அரசியல்-நெறி எச்சரிக்கையையும் கூறுகிறார். பின்னர் ஒழுங்கான ஏற்றம் நிகழ்கிறது—வில் அம்புகளுடன் லக்ஷ்மணன் பின்தொடர்கிறான்; சுக்ரீவன் அமைச்சர்களுடன், விபீஷணனும் உடன் செல்கிறார். ஹனுமான், அங்கதன், நீலன், மைந்தன், த்விவிதன், ஜாம்பவான், சுஷேணன், ரிஷபன் முதலிய வானர யூதபதிகள் நூற்றுக்கணக்கான வானரர்களுடன் காற்றின் வேகத்தில் மலை ஏறுகின்றனர். சுவேலச் சிகரத்திலிருந்து லங்கை வானில் தொங்குவது போலத் தோன்றுகிறது—ஒளிரும் வாயில்கள், மதில்கள், கரிய ராக்ஷஸ வரிசைகள் இன்னொரு உயிருள்ள கோட்டையாக நிற்கின்றன. போர்க்காவலுடன் வானர சேனை இராமர் முன்னிலையில் பலவித முழக்கங்களை எழுப்புகிறது; சூரியன் மறைந்த பின் நிலவொளி இரவில் இராமர் சுவேலக் கரையில் ஓய்வெடுக்கிறார், விபீஷணன் விதிப்படி மரியாதை செலுத்த, லக்ஷ்மணனும் யூதபதிகளும் உடன் இருக்க—போருக்கு முன் கண்காணிப்பு, கூட்டணி, தர்மநோக்கம் ஆகியவற்றில் நிலைத்த அமைதியான இடைவெளியுடன் சர்கம் நிறைவடைகிறது।
Verse 1
सतुकृत्वासुवेलस्यमतिमारोहणंप्रति ।लक्ष्मणानुगतोरामःसुग्रीवमिदमब्रवीत् ।।।।विभीषणंचधर्मज्ञमनुरक्तंनिशाचरम् ।मन्त्रज्ञंचविधिज्ञंचश्लक्क्ष्णयापरयागिरा ।।।।
சுவேல மலை ஏறத் தீர்மானித்து, இலக்குமணனுடன் இருந்த ஸ்ரீராமன் சுக்ரீவனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்; மேலும் தர்மஞானி, ஆழ்ந்த பற்றுடையவன், பிறப்பால் ராக்ஷசனாயினும் மந்திரமும் முறையும் அறிந்த விபீஷணனிடமும் மென்மையும் மரியாதையும் நிறைந்த வாக்கால் பேசினான்.
Verse 2
सतुकृत्वासुवेलस्यमतिमारोहणंप्रति ।लक्ष्मणानुगतोरामःसुग्रीवमिदमब्रवीत् ।।6.38.1।।विभीषणंचधर्मज्ञमनुरक्तंनिशाचरम् ।मन्त्रज्ञंचविधिज्ञंचश्लक्क्ष्णयापरयागिरा ।।6.38.2।।
பின்னர் ஸ்ரீராமன், தர்மத்தை அறிந்தும் தம்மிடம் பக்தியுடன் இணைந்தும் இருந்த இரவுலகன் விபீஷணனை—ஆலோசனையும் முறையும் அறிந்தவனை—மிக மென்மையான, உயர்ந்த சொற்களால் உரைத்தான்.
Verse 3
सुवेलंसाधुशैलेन्द्रमिमंधातुशतैश्चितम् ।अध्यारोहामहेसर्वेवत्स्यामोऽत्रनिशामिमाम् ।।।।
நூறு நூறு கனிமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தச் சிறந்த மலைராஜன் சுவேலத்தை நாம் அனைவரும் ஏறி, இன்றிரவு இங்கேயே தங்குவோம்.
Verse 4
लङ्कांचालोकयिष्यामोनिलयंतस्यरक्षसः ।येनमेमरणान्तायहृताभार्यादुरात्मना ।।।।येनधर्मोनविज्ञातोनतद्वृत्तंनकुलंतथा ।राक्षस्यानीचयाबुद् ध्यायेनतद्गर्हितंकृतम् ।।।।
மேலும் நாம் லங்கையையும் காண்போம்—அந்த ராக்ஷசனின் இருப்பிடத்தை—அந்த துராத்மன் என்னை மரணத்திற்கே இட்டுச் செல்லுமாறு என் மனைவியை அபகரித்தான். அவனுக்கு தர்மமும் அறியாது, நல்வழக்கமும் அறியாது, குலமரியாதையும் இல்லை; கீழ்மையான ராக்ஷச புத்தியால் அந்த நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்தவன் அவனே.
Verse 5
लङ्कांचालोकयिष्यामोनिलयंतस्यरक्षसः ।येनमेमरणान्तायहृताभार्यादुरात्मना ।।6.38.4।।येनधर्मोनविज्ञातोनतद्वृत्तंनकुलंतथा ।राक्षस्यानीचयाबुद् ध्यायेनतद्गर्हितंकृतम् ।।6.38.5।।
நாம் லங்கையையும் காண்போம்—அந்த ராக்ஷசனின் வாசஸ்தலத்தை—அந்த தீயமனம் என்னை மரணத்திற்கே இட்டுச் செல்லுமாறு என் மனைவியை அபகரித்தான். அவன் தர்மத்தையும் அறியான், ஒழுக்கநெறியையும் அறியான், குலமரியாதையும் அறியான்; கீழ்மையான ராக்ஷச புத்தியால் அந்த அவமானகரமான செயலைச் செய்தவன் அவனே.
Verse 6
तस्मिन्मेवर्ततेरोषःकीर्तितेराक्षसाधमे ।यस्यापराधाननीचस्यवधंद्रक्ष्यामिरक्षसाम् ।।।।
அந்த ராட்சசாதமன் பெயர் கூறப்பட்டாலே என் கோபம் பொங்குகிறது; அந்த நீசனின் குற்றங்களால் ராட்சசர்களின் வதத்தை நான் நேரில் காண்பேன்।
Verse 7
एकोहिकुरुतेपापंकालपाशवशंगतः ।नीचेनात्मापचारेणकुलंतेनविनश्यति ।।।।
உண்மையில் ஒருவனே பாவம் செய்து காலன் பாசத்திற்குள் அகப்படுகிறான்; அந்த நீசனின் தன் துர்நடத்தையால் அவன் குலமெல்லாம் அழிகிறது।
Verse 8
एवंसम्मन्त्रयन्नेवसक्रोधोरावणंप्रति ।रामःसुवेलमासाद्यचित्रसानुमुपारुहत् ।।।।
இவ்வாறு ஆலோசித்தவாறே, ராவணனை நோக்கி கோபம் கொண்ட ராமன் சுவேல மலைக்கு வந்து, அதன் அழகிய சரிவுகளில் ஏறினான்।
Verse 9
पृष्ठतोलक्ष्मणश्चैवमन्वगच्छत्समाहितः ।सशरंचापमुद्यम्यसुमहद्विक्रमेरतः ।।।।अन्वारोहत्सुग्रीवस्सामात्यस्सविभीषणः ।
பின்புறம் அமைதியுடன் லக்ஷ்மணனும் தொடர்ந்து வந்தான்; அம்புகளுடன் வில்லை உயர்த்தி மாபெரும் வீரத்திற்குத் தயாராய். சுக்ரீவனும் தன் அமைச்சர்களுடனும் விபீஷணனுடனும் அவர்களைத் தொடர்ந்து ஏறினான்।
Verse 10
हनुमानङ्गदोनीलोमैन्दोद्विविदएवच ।।।।गजोगवाक्षोगवयश्शरभोगन्धमादनः ।पनसःकुमुदश्चैवहरोरम्भश्चयूथपः ।।।।जाम्बवांश्चसुषेणश्चऋषभश्चमहामतिः ।दुर्मुखश्चमहातेजास्तथाशतवलिःकपिः ।।।।एतेचान्येचबहवोवानराशशीघ्रगामिनः ।तेवायुवेगप्रवणास्तंगिरिगिरिचारिणः ।।।।अध्यारोहन्तशतशस्सुवेलंयत्रराघवः ।
ஹனுமான், அங்கதன், நீலன், மைந்தன், த்விவிதன்; கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன்; பணசன், குமுதன், ஹரன், ரம்பன்—இவர்கள் யூதபதிகள்; ஜாம்பவான், சுஷேணன், மகாமதி ருஷபன்; மகாதேஜஸுடைய துர்முகன், சதவலி கபி—இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பல வேகமிகு வானரர்கள், காற்றின் வேகத்துக்கு ஒத்துச் செல்லும் பழக்கமுடையவர்களாய், மலைமலைகளில் உலாவுபவர்களாய், நூற்றுக்கணக்காக சுவேல மலையை ஏறி, ராகவனிருந்த இடத்தை அடைந்தனர்.
Verse 11
हनुमानङ्गदोनीलोमैन्दोद्विविदएवच ।।6.38.10।।गजोगवाक्षोगवयश्शरभोगन्धमादनः ।पनसःकुमुदश्चैवहरोरम्भश्चयूथपः ।।6.38.11।।जाम्बवांश्चसुषेणश्चऋषभश्चमहामतिः ।दुर्मुखश्चमहातेजास्तथाशतवलिःकपिः ।।6.38.12।।एतेचान्येचबहवोवानराशशीघ्रगामिनः ।तेवायुवेगप्रवणास्तंगिरिगिरिचारिणः ।।6.38.13।।अध्यारोहन्तशतशस्सुवेलंयत्रराघवः ।
கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன்; பணசன், குமுதன், ஹரன், ரம்பன்—இவர்களும் வானர சேனையின் யூதபதிகளே.
Verse 12
हनुमानङ्गदोनीलोमैन्दोद्विविदएवच ।।6.38.10।।गजोगवाक्षोगवयश्शरभोगन्धमादनः ।पनसःकुमुदश्चैवहरोरम्भश्चयूथपः ।।6.38.11।।जाम्बवांश्चसुषेणश्चऋषभश्चमहामतिः ।दुर्मुखश्चमहातेजास्तथाशतवलिःकपिः ।।6.38.12।।एतेचान्येचबहवोवानराशशीघ्रगामिनः ।तेवायुवेगप्रवणास्तंगिरिगिरिचारिणः ।।6.38.13।।अध्यारोहन्तशतशस्सुवेलंयत्रराघवः ।
ஜாம்பவான், சுஷேணன், மகாமதி ருஷபன்; மகாதேஜஸுடைய துர்முகன், மேலும் கபி சதவலி—இவர்களும் தலைவர்களுள் இருந்தனர்.
Verse 13
हनुमानङ्गदोनीलोमैन्दोद्विविदएवच ।।6.38.10।।गजोगवाक्षोगवयश्शरभोगन्धमादनः ।पनसःकुमुदश्चैवहरोरम्भश्चयूथपः ।।6.38.11।।जाम्बवांश्चसुषेणश्चऋषभश्चमहामतिः ।दुर्मुखश्चमहातेजास्तथाशतवलिःकपिः ।।6.38.12।।एतेचान्येचबहवोवानराशशीघ्रगामिनः ।तेवायुवेगप्रवणास्तंगिरिगिरिचारिणः ।।6.38.13।।अध्यारोहन्तशतशस्सुवेलंयत्रराघवः ।
இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பல வானரர்கள் மிக வேகமாகச் செல்லுபவர்கள்; காற்றின் வேகத்துக்கு ஒத்துப் பாய்வோர், மலைமலைகளில் உலாவோர்.
Verse 14
तेत्वदीर्घेणकालेनगिरिमारुह्यसर्वतः ।।।।ददृशुशशिखरेतस्यविषक्तामिवखेपुरीम् ।
அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மலையை ஏறி, சிறிது நேரத்திலேயே அதன் சிகரத்தில் அந்த நகரத்தை கண்டனர்—வானத்தோடு ஒட்டிக் கொண்டதுபோல் தோன்றியது।
Verse 15
तांशुभांप्रवरद्वारांप्राकारपरिशोभिताम् ।।।।लङ्कांराक्षससम्पूर्णांददृशुर्हरियूथपाः ।
வானர யூதபதிகள் அந்தச் சிறப்புமிக்க லங்கையை கண்டனர்—மேன்மையான வாயில்களுடன், மதில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாய், ஆனால் எங்கும் ராக்ஷசர்களால் நிரம்பியதாய்।
Verse 16
प्राकारवरसंस्थैश्चतथानीलैश्चराक्षसैः ।।।।ददृशुस्तेहरिश्रेष्ठाःप्राकारमपरंकृतम् ।
அந்தச் சிறந்த வானரர்கள், மேன்மையான மதில்களின்மேல் நிற்கும் கருமை ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, அது இன்னொரு மதிலே அமைந்ததுபோல் தோன்றுவதைப் பார்த்தனர்।
Verse 17
तेदृष्टवावानराःसर्वेराक्षसान् युद्धकाङ् क्षिणः ।।।।मुमुचुर्विविधान्नादांतत्ररामस्यपश्यतः ।
ராக்ஷசர்களைக் கண்டதும் போர்க்காமம் கொண்ட எல்லா வானரர்களும், ராமன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், அங்கே பலவகை போர்முழக்கங்களை எழுப்பினர்।
Verse 18
ततोऽस्तमगमत्पूर्यःसन्ध्ययाप्रतिरञ्जितः ।।।।पूर्णचन्द्रप्रदीप्ताचक्षपासमभिवर्तते ।
அப்போது மாலைச் செம்மையால் நிறமடைந்த சூரியன் அஸ்தமித்தான்; பூர்ணசந்திரன் ஒளியால் பிரகாசித்த இரவு முன்னே வந்தது।
Verse 19
ततस्सरामोहरिवाहिनीपतिर्विभीषणेनप्रतिनन्द्यसत्कृतः ।सलक्ष्मणोयूथपयूथसम्वृतस्सुवेलपृष्ठेन्यवसद्यथासुखम् ।।।।
அதன்பின் வானர சேனையின் தலைவன் ஸ்ரீராமன், விபீஷணனால் அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டு முறையாகப் போற்றப்பட்டவனாய், லக்ஷ்மணனுடன் யூதபதிகளின் குழுக்களால் சூழப்பட்டு, சுவேல மலைப்புறத்தில் தன் விருப்பம்போல் இன்புறத் தங்கினான்.
Rāma articulates a dharma-grounded justification for war: the abduction of Sītā is framed as a moral rupture warranting corrective action, while his wrath is presented as principled and directed toward restoring order rather than mere vengeance.
The chapter teaches collective accountability in political ethics: “one person’s wrongdoing can destroy a lineage,” underscoring how adharmic conduct by a leader or member can endanger an entire community and invite lawful retribution.
Suvela mountain functions as a reconnaissance vantage point; Laṅkā is depicted as sky-clinging and heavily fortified with splendid gates and prākāras, while ranks of rākṣasas appear like an additional living boundary—an architectural-cum-military portrait of the city.