Sarga 34

Verse 1

अथतांजातन्तापांतेनवाक्येनमोहिताम् ।सरमाह्लादयामासमहींघौरीमिवाम्भसा ।।।।

அப்போது அந்த வார்த்தைகளால் மனம் சாய்ந்து துயருற்ற சீதையை சரமா மகிழ்வித்தாள்; மழைநீர் வறண்ட நிலத்தைத் தணிப்பதுபோல்.

Verse 2

ततस्तस्याहितंसख्याश्चिकीर्षन्तीसखीवचः ।उवाचकालेकालज्ञास्मितपूर्वाभिभाषिणी ।।।।

அப்போது சீதையின் நலனை விரும்பிய தோழி சரமா, தக்க காலத்தை அறிந்து, முதலில் மெல்லிய புன்னகையுடன், இனிய நல்வாக்குகளை உரைத்தாள்।

Verse 3

उत्सहेयमहंगत्वात्वद्वाक्यमसितेक्षणे: ।निवेद्यकुशलंरामेप्रतिच्छन्नानिवर्तितुम् ।।।।

கருநயனே சீதையே! நான் ராமரிடம் சென்று உன் செய்தியையும் உன் நலவார்த்தையையும் அறிவித்து, இராவணன் அறியாமல் மறைந்து மீண்டும் திரும்ப வரத் துணிவேன்.

Verse 4

नहिमेक्रममाणायानिरालम्बेविहायसि ।समर्थोगतिमन्वेतुंपवनोगरुडोऽपिवा ।।।।

ஏனெனில் நான் ஆதாரமற்ற ஆகாயத்தில் நகரும் போது, என் வேகத்தைத் தொடர்ந்து வர காற்றுத் தேவனும் இயலார்; கருடனும் கூட இயலான்.

Verse 5

एवंब्रुवाणांतांसीतासरमांपुनरब्रवीत् ।मधुरंश्लक्क्षणयावाचापूर्वशोकाभिपन्नया ।।।।

சரமா இவ்வாறு கூறியபோது, முன்பு துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சீதை அவளிடம் மீண்டும் மென்மையான இனிய சொற்களால் பதிலளித்தாள்.

Verse 6

समर्थागगनंगन्तुमपिवात्वंरसातलम् ।अवगच्छाम्यकर्तव्यंकर्तव्यंतेमदन्तरे ।।।।

நீ வானில் செல்லவும் வல்லவள்; அல்லது ரசாதலத்திற்கும் செல்ல வல்லவள். என் பொருட்டு செய்யத் தகாததெனத் தோன்றினதையும் கடமையெனக் கொண்டு நீ நிறைவேற்றுவாய் என நான் அறிகிறேன்.

Verse 7

मत्प्रियंयदिकर्तव्यंयदिबुद्धि: स्थिरातव ।ज्ञातुमिच्छामितंगत्वाकिंकरोतीतिरावणः ।।।।

நீ உண்மையாகவே எனக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, உன் உறுதி நிலைத்திருந்தால், சென்று அறிந்து வா—இப்போது ராவணன் என்ன செய்கிறான் என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 8

सहिमायाबलःक्रूरोरावणश्शत्रुरावणः ।मांमोहयतिदुष्टात्मापीतामात्रेववारुणी ।।।।

அந்த ராவணன் மாயாபலத்தால் வலிமைமிக்கவன், கொடியவன், பகைவரை அழவைக்கும் ஒருவன்; அந்த துஷ்டாத்மா, குடித்தவுடனே மயக்கமூட்டும் மதுபானம் போல என்னை மயக்கி விடுகிறான்.

Verse 9

तर्जापयतिमांनित्यंभर्त्सापयतिचासकृत् ।राक्षसीभिस्सुघूराभिर्यामांरक्षन्तिनित्यशः ।।।।

என்னை எப்போதும் காவல் காக்கும் மிகக் கொடிய ராக்ஷசிப் பெண்களாலேயே அவன் தினந்தோறும் என்னை அச்சுறுத்தவும், மீண்டும் மீண்டும் இகழவும் செய்கிறான்.

Verse 10

उद्विग्नाशङ्किताचास्मिनस्वस्थंचमनोमम ।तद्भयाच्चाहमुद्विग्नाअशोकवनिकांगता ।।।।

நான் கலங்கியும் ஐயமுற்றும் உள்ளேன்; என் மனம் அமைதியற்றது. அவனுடைய அச்சத்தாலே நான் பதறி அசோக வனிகைக்கு வந்தேன்॥

Verse 11

यदिनामकथातस्यनिश्चितंवापियद्भवेत् ।निवेदयेथास्सर्वंतत्परोमेस्यादमनुग्रहः ।।।।

அவன் எதை உறுதியாகத் தீர்மானித்தானோ, அல்லது உண்மையில் எத்தீர்மானம் நிலைபெற்றதோ—அதையெல்லாம் எனக்குத் தெரிவி; அதுவே என்மேல் நீ செய்யும் மிகப் பெரிய அருள் ஆகும்॥

Verse 12

सात्वेवंब्रुवतींसीतांसरमावल्गुभाषिणी ।उवाचवदनंतस्यास्स्पृशन्तीबाष्पविक्लबम् ।।।।

சீதா இவ்வாறு கூறியபோது, இனிய மொழியுடைய சரமா, கண்ணீரால் கலங்கிய அவள் முகத்தை அன்புடன் தொட்டு பதிலுரைத்தாள்॥

Verse 13

एषतेयद्यभिप्रायस्तदागच्छामिजानकी: ।गृह्यशत्रोरभिप्रायमुपावृत्तांचपश्यमाम् ।।।।

ஜானகி, இதுவே உன் விருப்பமெனில் நான் செல்கிறேன். பகைவரின் நோக்கத்தை அறிந்து, நான் திரும்பி வருவதை நீ காண்பாய்॥

Verse 14

एवमुक्त्वाततोगत्वासमीपंतस्यरक्षसः ।शुश्रावकथितंतस्यरावणस्यसमन्त्रिणः ।।।।

இவ்வாறு சொல்லி அவள் அங்கிருந்து சென்று அந்த இராட்சசனின் அருகில் நின்று, அமைச்சர்களுடன் ராவணன் கூறியவற்றை ஒட்டுக் கேட்டாள்॥

Verse 15

साश्रुत्वानिश्चयंतस्यनिश्चयज्ञादुरात्मनः ।पुनरेवागमत्क्षिप्रमशोकवनिकांशुभाम् ।।।।

அந்த துராத்மனின் தீர்மானத்தைச் செவிமடுத்து உறுதியாக அறிந்தவள், உடனே மீண்டும் அந்தப் புனிதமான, அழகிய அசோக வனிகைக்குத் திரும்பினாள்।

Verse 16

साप्रविष्टाततस्तत्रददर्शजनकात्मजाम् ।प्रतीक्षमाणांस्वामेवभ्रष्टपद्मामिवश्रियम् ।।।।

அங்கே நுழைந்தவள் ஜனகாத்மஜையைக் கண்டாள்—தன் ஸ்வாமியையே எதிர்நோக்கி இருந்தவள், தாமரை ஆசனத்திலிருந்து விலகிய ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) போலத் தோன்றினாள்।

Verse 17

तांतुसीतापुनःप्राप्तांसरमांवल्गुभाषिणीम् ।परिष्वज्यचसुस्निग्धंददौचस्वयमासनम् ।।।।

இனிய மொழி பேசும் சரமா மீண்டும் வந்ததைக் கண்ட சீதை மிக மகிழ்ந்தாள். அவளை அன்புடன் அணைத்து, தானே மரியாதையுடன் ஆசனம் அளித்தாள்।

Verse 18

इहासीनासुखंसर्वमाख्याहिममतत्त्वतः ।क्रूरस्यनिश्चयंतस्यरावणस्यदुरात्मनः ।।।।

இங்கே நிம்மதியாக அமர்ந்து, உண்மையாய் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்—அந்தக் கொடிய துராத்மன் ராவணன் என்ன தீர்மானம் செய்துள்ளான்?

Verse 19

एवमुक्तातुसरमासीतयावेपमानया ।कथितंसर्वमाचष्टेरावणस्यसमन्त्रिणः ।।6.33.19।।

நடுக்கமுற்ற சீதை இவ்வாறு கேட்டபோது, சரமா ராவணன் தன் அமைச்சர்களுடன் செய்த ஆலோசனையின் முழு விவரத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 20

जनन्याराक्षसेन्द्रोवैत्वन्मोक्षार्थंबृहद्वचः ।अविद्धेनचवैदेहिमन्त्रिवृद्धेनबोधितः ।।6.33.20।।

ஓ வைதேஹி! உன்னை விடுவிக்க வேண்டும் என்று ராக்ஷசேந்திரனை அவன் தாயும் முதிய அமைச்சர் அவித்தனும் நீண்டவாறு பலவார்த்தைகளால் வலியுறுத்தி அறிவுறுத்தினர்।

Verse 21

दीयतामभिसत्कृत्यमनुजेन्द्रायमैथिली ।निदर्शनंतेपर्याप्तंजनस्थानेयदद्भुतम् ।।।।

மைதிலியை உரிய மரியாதையுடன் மனிதரின் அரசனிடம் ஒப்படையுங்கள். ஜனஸ்தானத்தில் நிகழ்ந்த அந்த அதிசயச் செயல், அவரைத் தூண்டினால் என்ன விளைவு வரும் என்பதற்குப் போதுமான சான்று।

Verse 22

लङ्घनंचसमुद्रस्यदर्शनंचहनूमतः ।वधंचरक्षसांयुद्धेकःकुर्यान्मानुषोभुवि ।।।।

ஹனுமான் கடலைத் தாண்டியது, சீதையைத் தரிசித்தது, போரில் ராக்ஷசர்களை வதைத்தது—இவற்றை பூமியில் எந்த மனிதன் செய்ய முடியும்?

Verse 23

एवंसमन्त्रिवृद्धैश्चाविद्धेनबहुभाषितः ।नत्वामुत्पनिहतेमोक्तुमर्थमर्थपरोयथा ।।।।

இவ்வாறு முதிய அமைச்சர்களும் அவித்தனும் நீண்டவாறு அறிவுறுத்தினாலும், சேமித்த செல்வத்தில் பற்றுள்ள கஞ்சனைப் போல, அவன் இன்னும் உன்னை விடுவிக்க மனமில்லை।

Verse 24

नोत्सहत्यमृतोमोक्तुंयुद्धेत्वामितिमैथिली: ।सामात्यस्यनृशंसस्यनिश्चयोह्येषवर्तते ।।।।

மைத்திலியே! போரில் மரணம் அடையாமல் அவன் உன்னை விடுவிக்க ஒப்பமாட்டான்; அமரனாக இருந்தாலும் கூட. அமைச்சர்களுடன் கூடிய அந்தக் கொடியவனின் உறுதியான தீர்மானம் இதுவே.

Verse 25

तदेषासुस्थिराबुद्धिर्मृत्युलोभादुपस्थिता ।भयान्नशक्तस्त्वांमोक्तुमनिरस्तस्संयुगे ।।।।रक्षसानांचसर्वेषामात्मनश्चवधेनहि ।

மரண ஆசையால் எழுந்த அவனுடைய இந்த அசையாத எண்ணம் இப்போது உறுதியாக நிலைத்துள்ளது. பயத்தால், போரில் அவன் முறியடிக்கப்படாதவரை உன்னை விடுவிக்க இயலாது; ஏனெனில் வதத்தினால் எல்லா இராட்சசர்களுக்கும் அவனுக்கும் அழிவு உண்டாகிறது.

Verse 26

निहत्यरावणंसङ् ख्येसर्वथानिशितैश्शरैः ।।।।प्रतिनेष्यतिरामस्त्वामयोध्यामसितेक्षणे: ।

கூர்மையான அம்புகளால் போர்க்களத்தில் எல்லாவிதமாகவும் ராவணனை வதைத்து, ஹே கருநயனே, ராமன் உன்னை அயோத்திக்குத் திரும்ப அழைத்துச் செல்வான்.

Verse 27

एतस्मिन्नन्तरेशब्दोभेरीशङ्खसमाकुलः ।।।।श्रुतोवानरसैन्यानांकम्पयन् धरणीतलम् ।

அந்நேரத்தில் வானரசேனையிலிருந்து பேரி-சங்கு ஒலிகள் கலந்த பேரொலி எழுந்தது; அது பூமித்தளத்தையே நடுங்கச் செய்வதுபோல் கேட்டது।

Verse 28

श्रुत्वातुतद्वानरसैन्यशब्दंलङ्कागताराक्षसराजभृत्याः ।नष्टौजसोदैन्यरीतचेष्टाःश्रेयोनपश्यन्तिनृपस्यदोषैः ।।।।

அந்த வானரசேனையின் ஒலியைக் கேட்ட லங்கையில் இருந்த ராக்ஷசராஜனின் பணியாளர்கள் வீரமிழந்தனர்; துயரத்தில் மூழ்கி, தங்கள் அரசனின் குற்றங்களால் எந்த நல்வழியும் காணவில்லை।