Sarga 32

Verse 1

सासीतातच्छिरोदृष्टवातच्चकार्मुकमुत्तमम् ।सुग्रीवप्रतिसंपर्गमाख्यातंचहनूमता ।।6.32.1।।नयनेमुखवर्णंचभर्तुस्तत्सदृशंमुखम् ।केशान् केशान्तदेशंचतंचचूडामणिंशुभम् ।।6.32.2।।एतैस्सर्वेरभिज्ञानैरभिज्ञायसुदुःखिता ।निजगर्हेचकैकेयींक्रोशन्तीकुररीयथा ।।6.32.3।।

சீதா அந்தத் தலைவும் அந்தச் சிறந்த வில்லையும் கண்டாள்; ஹனுமான் கூறிய ராமனின் சுக்ரீவனுடன் ஏற்பட்ட நட்பையும் நினைத்தாள். பின்னர் கண்கள், முகத்தின் நிறம், கணவனை ஒத்த முகம், முடி மற்றும் அதன் சுருள் முனைகள், மேலும் மங்களமான சூடாமணியையும் பார்த்தாள். இவ்வெல்லா அடையாளங்களாலும் உறுதியாக அறிந்து அவள் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள்; குரரீப் பறவைபோல் அலறி அழுதவளாய் கைகேயியை கடுமையாகப் பழித்தாள்।

Verse 2

सासीतातच्छिरोदृष्टवातच्चकार्मुकमुत्तमम् ।सुग्रीवप्रतिसंपर्गमाख्यातंचहनूमता ।।6.32.1।।नयनेमुखवर्णंचभर्तुस्तत्सदृशंमुखम् ।केशान् केशान्तदेशंचतंचचूडामणिंशुभम् ।।6.32.2।।एतैस्सर्वेरभिज्ञानैरभिज्ञायसुदुःखिता ।निजगर्हेचकैकेयींक्रोशन्तीकुररीयथा ।।6.32.3।।

சீதா அந்தத் தலைவும் அந்தச் சிறந்த வில்லையும் கண்டாள்; ஹனுமான் கூறிய ராமனின் சுக்ரீவனுடன் ஏற்பட்ட நட்பையும் நினைத்தாள். பின்னர் கண்கள், முகத்தின் நிறம், கணவனை ஒத்த முகம், முடி மற்றும் அதன் சுருள் முனைகள், மேலும் மங்களமான சூடாமணியையும் பார்த்தாள். இவ்வெல்லா அடையாளங்களாலும் உறுதியாக அறிந்து அவள் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள்; குரரீப் பறவைபோல் அலறி அழுதவளாய் கைகேயியை கடுமையாகப் பழித்தாள்।

Verse 3

सासीतातच्छिरोदृष्टवातच्चकार्मुकमुत्तमम् ।सुग्रीवप्रतिसंपर्गमाख्यातंचहनूमता ।।6.32.1।।नयनेमुखवर्णंचभर्तुस्तत्सदृशंमुखम् ।केशान् केशान्तदेशंचतंचचूडामणिंशुभम् ।।6.32.2।।एतैस्सर्वेरभिज्ञानैरभिज्ञायसुदुःखिता ।निजगर्हेचकैकेयींक्रोशन्तीकुररीयथा ।।6.32.3।।

சீதா அந்தத் தலைவும் அந்தச் சிறந்த வில்லையும் கண்டாள்; ஹனுமான் கூறிய ராமனின் சுக்ரீவனுடன் ஏற்பட்ட நட்பையும் நினைத்தாள். பின்னர் கண்கள், முகத்தின் நிறம், கணவனை ஒத்த முகம், முடி மற்றும் அதன் சுருள் முனைகள், மேலும் மங்களமான சூடாமணியையும் பார்த்தாள். இவ்வெல்லா அடையாளங்களாலும் உறுதியாக அறிந்து அவள் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள்; குரரீப் பறவைபோல் அலறி அழுதவளாய் கைகேயியை கடுமையாகப் பழித்தாள்।

Verse 4

सकामाभवकैकेयीहतोऽयंकुलनन्दनः ।कुलमुत्सादितंसर्वंत्वयाकलहशीलया ।।6.32.4।।

கைகேயீ, இப்போது திருப்தியடைவாயாக—இந்தக் குலநந்தன் கொல்லப்பட்டான். சண்டை மனம் கொண்ட நீயே முழு வம்சத்தையும் அழிவுக்கு ஆளாக்கினாய்.

Verse 5

आर्येणकिंतेकैकेयी कृतंरामेणविप्रियम् ।यन्मयाचीरवसनस्त्वयाप्रस्थापितोवनम् ।।6.32.5।।

ஓ கைகேயீ! ஆரியனான ராமன் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தான்? என்னையும் உடன் கொண்டு, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்த ராமனை நீ வனத்திற்குப் புறப்படச் செய்தாயே?

Verse 6

एवमुक्त्वातुवैदेहीवेपमानातपस्विनी ।जगामजगतींबालाछिन्नातुकदळीयथा ।।6.32.6।।

இவ்வாறு கூறிய தவஸ்வினி வைதேஹி நடுங்கியபடி, இளம்பெண் சீதை வெட்டப்பட்ட வாழைமரம் போல நிலத்தில் விழுந்தாள்.

Verse 7

सामुहूर्तात्समाश्वास्यप्रतिलभ्यचचेतनाम् ।तच्छिरस्समुपाघ्रायविललासायतेक्षणा ।।6.32.7।।

சிறிது நேரத்தில் தன்னைத் தாங்கிக் கொண்டு உணர்வு மீண்டதும், அகன்ற கண்களையுடைய சீதை ராமனின் தலையருகே சென்று அதை அணைத்துக் கொண்டு புலம்பத் தொடங்கினாள்.

Verse 8

हाहताऽस्मिमहाबाहो वीरव्रतमनुव्रत ।इमांतेपश्चिमावस्थांगताऽस्मिविधवाकृता ।।6.32.8।।

அய்யோ! ஓ மகாபாஹோ! வீர விரதத்தைப் பின்பற்றியவனே! நீ கொல்லப்பட்டாய்; உன் இந்த இறுதி நிலையைக் காணும் நான் விதவையாக்கப்பட்டேன்.

Verse 9

प्रथमंमरणंनार्याभर्तुर्वैगुण्यमुच्यते ।सुवृत्त: स्साधुवृत्तायास्सम्वृत्तस्त्वंममाग्रतः ।।6.32.9।।

கணவனின் மரணம் முதலில் மனைவியின் குற்றத்தினால் எனச் சொல்லப்படுகின்றது; ஆனால் நான் நல்லொழுக்கமுடையவளாக இருந்தும், நீ—நல்லொழுக்கமும் தர்மநிலையும் உடையவன்—என் முன்னே வீழ்ந்தாய்.

Verse 10

दुःखाद्दुःखंप्रपन्नायामग्नायाश्शोकसागरे ।योहिमामुद्यतनिस्त्रातुंसोऽपित्वंविनिपातितः ।।6.32.10।।

நான் சோகக் கடலில் மூழ்கி, ஒரு துயரிலிருந்து இன்னொரு துயருக்குள் வீழ்ந்தேன்; என்னை மீட்க எழுந்த நீயும் வீழ்த்தப்பட்டாய்।

Verse 11

साश्वश्रूर्ममकौसल्यात्वयापुत्रेणराघव: ।वत्सेनेवयथाधेनुर्विवत्सावत्सलाकृता ।।6.32.11।।

ஓ ராகவா! என் மாமியார் கௌசல்யை—உன்னைப் போன்ற மகனை இழந்து—கன்று இழந்த பசுவைப் போல, தன் கன்றுக்காக ஏங்கும் நிலையடைந்தாள்।

Verse 12

आद्दिष्टंदीर्घमायुस्तेयैरचिन्त्यपराक्रम ।अनृतंवचनंतेषामल्पायुरपिराघव ।।6.32.12।।

ஓ சிந்திக்க முடியாத வீரத்தையுடைய ராகவா! உனக்கு நீண்ட ஆயுள் என்று கூறியவர்களின் சொல் பொய்யாயிற்று; நீயும் குறுகிய ஆயுளையே அடைந்ததுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 13

अथवानश्यतिप्रज्ञाप्राज्ञस्यापिसतस्तव ।पचत्येनंयथाकालोभूतानांप्रभवोऽह्ययम् ।।6.32.13।।

ஒருவேளை உம்மைப் போன்ற சத்புருஷனும் பிராஜ்ஞனுமானவரின் விவேகமும் சிலவேளை மறையக்கூடும்; ஏனெனில் காலமே எல்லா உயிர்களின் ஆதியும் ஆளுமையும்; அதுவே உரிய நேரத்தில் நிகழ்வுகளை நிறைவு நோக்கிப் பழுக்கச் செய்கிறது।

Verse 14

अदृष्टंमृत्युमापन्नःकस्मात्त्वंनयशास्त्रवित् ।व्यसनानामुपायज्ञःकुशलोह्यसिवर्जने ।।6.32.14।।

நயசாஸ்திரமும் சாஸ்திரங்களும் அறிந்தவராக இருந்தும், காணாத மரணத்தின் வசத்தில் நீர் எவ்வாறு அகப்பட்டீர்? துன்பங்களுக்கு வழிமுறைகளை அறிந்தவரும் அவற்றைத் தவிர்ப்பதில் திறமையுடையவரும் நீரே।

Verse 15

तथात्वंसम्परिष्वज्यरौद्रयाऽतिनृशंसया ।काळरात्य्राममाच्छिद्यहृतःकमललोचन:।। 6.32.15।।

ஓ கமலநேத்ரனே! அந்தக் கொடிய, மிகக் கருணையற்ற ‘காலராத்திரி’ என்னிடமிருந்து உம்மை பறித்து, தன் அணைப்பில் கட்டி எடுத்துச் சென்றாள்।

Verse 16

उपशेषेमहाबाहो: मांविहायतपस्विनीम् ।प्रियामिवसमालशिष्यपृथिवींपुरुषर्षभ ।।6.32.16।।

ஓ மகாபாஹோ, புருஷரிஷபனே! தவமுடைய என்னை விட்டுவிட்டு, இங்கே பூமியைப் பிரியையென அணைத்தபடி நீர் கிடக்கிறீர்।

Verse 17

अर्चितंसततंयत्तद्गन्धमाल्यैर्मयातव ।इदंतेमप्रतियंवीरधनुःकाञ्चानभूषणम् ।।6.32.17।।

ஓ வீரனே! பொன்னலங்காரமுடைய உமது அதே வில் இது; நாங்கள் எப்போதும் நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் வழிபட்டது; இப்போது இது இங்கே உயிரற்றதுபோல் கிடக்கிறது।

Verse 18

पित्रादशरथेनत्वंश्वशुरेणममानघ: ।सर्वैश्चपितृभिस्सार्थंनूनंस्वर्गेसमागतः ।।6.32.18।।

அப்பாவமற்றவனே! நிச்சயமாக நீ என் மாமனாரான தசரதப் பிதாவுடனும், உன் எல்லாப் பித்ருக்களுடனும் சேர்ந்து ஸ்வர்கத்தில் மீண்டும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்தாய்.

Verse 19

दिविनक्षत्रभूतस्त्वंमहात्कर्मकृतप्रियम् ।पुण्यंराजर्षिवंशंत्वमात्मनस्समुपेक्षसे ।।6.32.19।।

ஸ்வர்கத்தில் நீ நட்சத்திரம்போல் ஒளிர்ந்து, மகத்தான கருமங்கள் செய்து புண்ணியம் பெற்ற உன் அன்பினரையும், உன் சொந்தப் புனித ராஜரிஷி வம்சத்தையும் தரிசிப்பாய்.

Verse 20

किंमांनप्रेक्षसेराजन् किंमांनप्रतिभाषसे ।बालांबाल्येनसम्प्राप्तांभार्यांमांसहचारिणीम् ।।6.32.20।।

அரசே! நீ ஏன் என்னைப் பார்க்கவில்லை? ஏன் என்னோடு பேசவில்லை—நான் உன் மனைவி, உன் துணைவி; என் இளமை முதலே உன்னிடம் வந்தவள்.

Verse 21

संश्रुतंगृह्णतापाणिंचरिष्यामीतियत्त्वया ।स्मरतन्ममकाकुत्स्थनयमामपिदुःखिताम् ।।6.32.21।।

காகுத்ஸ்தா! நீ என் கையைப் பற்றியபோது ‘நான் உன்னுடன் நடப்பேன்’ என்று அளித்த வாக்குறுதியை நினைவு கூர்; துயருற்ற என்னையும் கூட அதே வழியில் உடன் அழைத்துச் செல்.

Verse 22

कस्मान्मामपहायत्वंगतोगतिमतांवर ।अस्माल्लोकादमुंलोकंत्यक्त्वामामपिदुःखिताम् ।।6.32.22।।

ஓ உயர்ந்தோரில் சிறந்தவனே! என்னை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் சென்றாய்? இவ்வுலகைத் துறந்து அந்தப் பரலோகத்தை அடைந்து, என் துயரத்திலும் என்னை ஏன் கைவிட்டாய்?

Verse 23

कल्याणैरुचितंयत्तत्परिष्वक्तंमयैवतु ।क्रव्यादैस्तच्छरीरंतेमानंविपरिकृष्यते ।।6.32.23।।

மங்கல அலங்காரங்களுக்கு உரியதாய், நான் ஒருத்தியே மரியாதையுடன் அணைத்த உன் உடலை இப்போது மாமிசம் உண்ணும் கொடிய உயிர்கள் அவமதித்து இழுத்துச் செல்கின்றன.

Verse 24

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्टवानाप्तदक्षिणैः ।अग्निहोत्रेणसंस्कारंकेनत्वंनतुलप्स्यसे ।।6.32.24।।

நீ அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களைச் செய்து, விதிப்படி தக்ஷிணைகளையும் அளித்தாய்; அப்படியிருக்க இப்போது எந்தக் காரணத்தால் அக்னிஹோத்ரம் முதலிய இறுதி ஸம்ஸ்காரப் பரிசுத்தி உனக்குக் கிடைக்கவில்லை?

Verse 25

प्रव्रज्यामुपपन्नानांत्रयाणामेकमागतम् ।परिप्रक्ष्यतिकौसल्यालक्ष्मणंशोकलालसा ।।6.32.25।।

வனவாசம் சென்ற மூவரில் ஒருவன் மட்டுமே திரும்பி வந்ததைப் பார்த்து, துயரத்தில் உருகும் கௌசல்யா லக்ஷ்மணனை வினவுவாள்.

Verse 26

सतस्याःपरिपृच्छन्त्यावधंमित्रबलस्यते ।तवचाख्यास्यतेनूनंनिशायांराक्षसैर्वधम् ।।6.32.26।।

அவள் வினவும்போது, லக்ஷ்மணன் நிச்சயமாகச் சொல்வான்—இரவில் ராக்ஷசர்கள் உன்னையும் உன் நண்பர் படையையும் கொன்றனர் என்று.

Verse 27

सात्वांसुप्तंहतंश्रुत्वामांचरक्षोगृहंगताम् ।हृदयेनविदीर्णेननभविष्यतिराघव ।।6.32.27।।

ஏ ராகவா! நீ உறக்கத்தில் கொல்லப்பட்டாய் என்றும், நான் இராட்சசர்களின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டேன் என்றும் கேட்டவுடன், அவளது இதயம் பிளந்து விடும்; அவள் உயிர் வாழமாட்டாள்।

Verse 28

ममहेतोरनार्यायाह्यनर्हःपार्थिवात्म: ।रामस्सागरमुततीर्यसत्त्ववान् गोष्पदेहतः ।।6.32.28।।

என் காரணமாக—இந்த அநார்யை, தகுதியற்ற பெண் காரணமாக—அத்தகைய முடிவிற்கு உரியவரல்லாத வீரமிகு அரசகுமாரன் ராமன், கடலைக் கடந்து வந்தும், மாட்டின் கால் தடம் அளவிலேயே எளிதில் கொல்லப்பட்டான் போலானது।

Verse 29

अहंदाशरथेनोढामोहात्स्वकुलपांसनी ।आर्यपुत्रस्यरामस्यभार्यामृत्युरजायत ।।6.32.29।।

மயக்கத்தால் தசரதன் மகன் என்னை—தன் குலத்திற்கே பழியாகிய என்னை—மணந்தான்; ஆரியபுத்திரன் ராமனின் மனைவியாக நான் அவனுக்கே மரணமாகி விட்டேன் போலானது।

Verse 30

नूनमन्यांमयाजातिंवारितंदानमुत्तमम् ।याहमद्येहशोचामिभार्यासर्वतिथेरपि ।।6.32.30।।

நிச்சயமாக வேறொரு பிறவியில் நான் உயர்ந்த தானத்தைத் தடுத்திருப்பேன்; அதனால்தான் இன்று இங்கே நான் துயருறுகிறேன்—அனைத்து விருந்தினரையும் போற்றும் ராமனின் மனைவியாக இருந்தும்।

Verse 31

साधुपातयमांक्षिप्रंरामस्योपरिरावण ।समानयपतिंपन्त्याकुरुकल्याणमुत्तमम् ।।6.32.31।।

நன்று, ஓ இராவணா! என்னை விரைவாக இராமன் மேல் வீழ்த்திவிடு. கணவன்-மனைவியை மீண்டும் ஒன்றுசேர்த்து, நீ ‘உத்தம மங்களம்’ எனச் சொல்வதையே செய்.

Verse 32

शिरसामेशिरश्चास्यकायंकायेनयोजय ।रावणानुगमिष्यामिगतिंभर्तुर्महात्मनः ।।6.32.32।।

ஓ இராவணா! என் தலை அவன் தலைக்கு, என் உடல் அவன் உடலுக்கு இணைத்துவிடு. என் மகாத்மா கணவனின் வழியையே நான் பின்பற்றுவேன்.

Verse 33

इतिसदुःखसन्तप्ताविललापायतेक्षणा ।भर्तुश्शिरोधनुस्तत्रसमीक्ष्यचपुनःपुनः ।।6.32.33।।

இவ்வாறு கடும் துயரால் தகித்த விசாலநேத்திரை சீதை புலம்பினாள்; அங்கே கணவனின் தலைவும் வில்லும் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினாள்.

Verse 34

एवंलालप्यमानायांसीतायांतत्रराक्षसः ।अभिचक्रामभर्तारमनीकस्थःकृताञ्जलिः ।।6.32.34।।

சீதை இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், அங்கே காவலில் இருந்த ஒரு இராட்சசன் கைகூப்பி தன் தலைவனிடம் அணுகினான்.

Verse 35

विजयस्वार्यपुत्रेतिसोऽभिवाद्यप्रसाद्यच ।न्यवेदयदनुप्राप्तंप्रहस्तंवाहिनीपतिम् ।।6.32.35।।

அவன் ‘வெற்றி பெறுக, ஆரியபுத்திரா’ என்று வணங்கி மரியாதையுடன் அறிவித்தான்—‘படைத்தலைவன் பிரஹஸ்தன் வந்து சேர்ந்தான்.’

Verse 36

अमात्यैस्सहितस्सर्वैःप्रहस्तस्समुपस्थितः ।तेनदर्शनकामेनवयंप्रस्थापिताःप्रभो ।।6.32.36।।

பிரபுவே! எல்லா அமைச்சர்களுடனும் பிரஹஸ்தன் வந்து நிற்கிறான். உமது தரிசன ஆசையால் அவன் எங்களை இங்கே அனுப்பினான்.

Verse 37

नूनमस्तिमहाराज राजभावात्क्षमान्वितं ।किञ्चिदात्ययिकंकार्यंतेषांत्वंदर्शनंकुरु ।।6.32.37।।

மகாராஜா! அரசருக்குரிய மாட்சியும் பொறுமையும் உடைய நீர்—நிச்சயமாக ஏதோ அவசரக் காரியம் உள்ளது; அவர்களுக்கு தரிசனம் அளியுங்கள்.

Verse 38

एतच्छ्रुत्वादशग्रीवोराक्षसप्रतिवेदितम् ।अशोकन्विकांत्यक्त्वामन्त्रिणांदर्शनंययौ ।।6.32.38।।

ராக்ஷசன் அறிவித்த செய்தியைக் கேட்ட தசக்ரீவன் (ராவணன்) அசோக வனிகையை விட்டுத் தன் அமைச்சர்களைச் சந்திக்கச் சென்றான்.

Verse 39

सतुसर्वंसमर्थ्यैवमन्त्रिभिःकृत्यमात्मनः ।सभांप्रविश्यविदधेविदित्वारामविक्रमम् ।।6.32.39।।

ராமனின் வீரத்தை அறிந்து, அமைச்சர்களுடன் செய்யவேண்டியதை ஆராய்ந்து, அவன் சபையில் நுழைந்து தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்.

Verse 40

अन्तर्थानंतुतच्छीर्षंतच्चकार्मुकमुत्तमम् ।जगामरावणस्यैवनिर्याणसमनन्तरम् ।।6.32.40।।

ராவணன் புறப்பட்ட உடனே அந்தத் தலைவும் அந்தச் சிறந்த வில்லும் கண்முன்னிருந்து மறைந்து (அந்தர்தானம்) போயின.

Verse 41

राक्षसेन्द्रस्तुतैस्सार्धंमन्त्रिभिर्भीमविक्रमैः ।समर्थयामासतदारामकार्यविनिश्चयम् ।।6.32.41।।

அப்போது ராக்ஷசேந்திரன், பயங்கரப் பராக்கிரமமுடைய அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து, ராமனை எதிர்த்து எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் குறித்து ஆலோசித்து உறுதியான தீர்மானம் செய்தான்.

Verse 42

अविदूरस्थितान्सर्वान्बलाध्यक्षाहनितैषिणः ।अब्रवीत्कालसदृशोरावणोराक्षसाधिपः ।।6.32.42।।

மரணத்தையே ஒத்தவனாகத் தோன்றிய ராக்ஷசாதிபதி ராவணன், அருகில் நின்றிருந்த எல்லா படைத்தலைவர்களையும் நலன் நாடுவோரையும் நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 43

शीघ्रंभेरीनिनादेनस्फुटंकोणाहतेनमे ।समानयध्वंसैन्यानिवक्तव्यंचनकारणम् ।।6.32.43।।

விரைவாக—முரசுகளைத் தெளிவாகவும் வலிமையாகவும் முழக்கி, சங்கொலியையும் கூர்மையாக எழுப்பி, படைகளை ஒன்று சேருங்கள்; காரணத்தை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்.

Verse 44

ततस्तथेतिप्रतिगृह्यतद्वचोबलाधिपास्तेमहदात्मनोबलम् ।समानयंश्चैवसमागमंचतेन्यवेदयन्भर्तरियुद्धकाङ्क्षिणि ।।6.32.44।।

அப்போது படைத்தலைவர்கள் ‘அப்படியே’ என்று அவன் சொல்லை ஏற்று, அந்த மகாத்மாவின் பெரும் படையை ஒன்று சேர்த்து, போருக்காக ஆவலுற்ற தங்கள் தலைவனிடம் அந்தக் கூடுகையின் செய்தியை அறிவித்தனர்.