Sarga 29

Verse 1

शुकेनतुसमाख्यातान्दृष्ट्वासहरियूथपान् ।समीपस्थंचरामस्यभ्रातरंस्वंविभीषणम् ।।।।लक्ष्मणंचमहावीर्यंभुजंरामस्यदक्षिणं ।सर्ववानरराजंचसुग्रीवंभीमविक्रमम् ।।।।अङ्गदंचापिबलिनंवज्रहस्तात्मजात्मजम् ।हनूमन्तंचविक्रान्तंजाम्बवन्तंचदुर्जयम् ।।।।सुषेणंकुमुदंनीलंनलंचप्लवगर्षभम् ।गजंगवाक्षंशरभंमैन्दंचद्विविदंतथा ।।।।किञ्चिदाविग्नहृदयोजातक्रोधश्चरावणः ।भर्त्सयामासतौवीरौकथान्तेशुकसारणौ ।।।।

சுகன் கூறிய செய்தியைக் கேட்டு, வானர யூதபதிகளைப் பார்த்து—ராமருக்கு அருகில் நின்ற தன் சகோதரன் விபீஷணனை, ராமரின் வலப்புறக் கரமாகிய மகாவீரிய லக்ஷ்மணனை, பயங்கரப் பராக்கிரமம் கொண்ட வானரராஜன் சுக்ரீவனை, பலவான் அங்கதனை, வீரமிகு ஹனுமானை, வெல்ல இயலாத ஜாம்பவானை, மேலும் சுஷேணன், குமுதன், நீலன், நலன், கஜன், கவாக்ஷன், சரபன், மைந்தன், த்விவிதன் ஆகியோரையும் கண்ட ராவணன் உள்ளத்தில் சிறிது கலக்கம் அடைந்து கோபம் கொண்டான். பின்னர் அவர்களின் உரையின் முடிவில் அந்த இரு வீரர்கள் சுகன், சாரணனைத் திட்டு கண்டித்தான்.

Verse 2

शुकेनतुसमाख्यातान्दृष्ट्वासहरियूथपान् ।समीपस्थंचरामस्यभ्रातरंस्वंविभीषणम् ।।6.29.1।।लक्ष्मणंचमहावीर्यंभुजंरामस्यदक्षिणं ।सर्ववानरराजंचसुग्रीवंभीमविक्रमम् ।।6.29.2।।अङ्गदंचापिबलिनंवज्रहस्तात्मजात्मजम् ।हनूमन्तंचविक्रान्तंजाम्बवन्तंचदुर्जयम् ।।6.29.3।।सुषेणंकुमुदंनीलंनलंचप्लवगर्षभम् ।गजंगवाक्षंशरभंमैन्दंचद्विविदंतथा ।।6.29.4।।किञ्चिदाविग्नहृदयोजातक्रोधश्चरावणः ।भर्त्सयामासतौवीरौकथान्तेशुकसारणौ ।।6.29.5।।

“இங்கிருந்து சென்று ராமனின் உறுதியை ஆராயுங்கள். அவனுக்குச் சமீபமானவர்கள்—அமைச்சர்கள், மேலும் அன்பினால் அவனிடம் சேர்ந்த கூட்டாளிகள்—இவர்களையும் நன்கு பரிசோதியுங்கள்.”

Verse 3

शुकेनतुसमाख्यातान्दृष्ट्वासहरियूथपान् ।समीपस्थंचरामस्यभ्रातरंस्वंविभीषणम् ।।6.29.1।।लक्ष्मणंचमहावीर्यंभुजंरामस्यदक्षिणं ।सर्ववानरराजंचसुग्रीवंभीमविक्रमम् ।।6.29.2।।अङ्गदंचापिबलिनंवज्रहस्तात्मजात्मजम् ।हनूमन्तंचविक्रान्तंजाम्बवन्तंचदुर्जयम् ।।6.29.3।।सुषेणंकुमुदंनीलंनलंचप्लवगर्षभम् ।गजंगवाक्षंशरभंमैन्दंचद्विविदंतथा ।।6.29.4।।किञ्चिदाविग्नहृदयोजातक्रोधश्चरावणः ।भर्त्सयामासतौवीरौकथान्तेशुकसारणौ ।।6.29.5।।

அப்போது வெளியில் எப்போதும் உலாவும் நிசாசர உளவாளர்கள் தசக்ரீவனிடம் வந்து, சுவேல மலை அருகே தங்கியுள்ள அச்சமூட்டும் வலிமை கொண்ட மகாசேனையின் செய்தியை அறிவித்தனர்.

Verse 4

शुकेनतुसमाख्यातान्दृष्ट्वासहरियूथपान् ।समीपस्थंचरामस्यभ्रातरंस्वंविभीषणम् ।।6.29.1।।लक्ष्मणंचमहावीर्यंभुजंरामस्यदक्षिणं ।सर्ववानरराजंचसुग्रीवंभीमविक्रमम् ।।6.29.2।।अङ्गदंचापिबलिनंवज्रहस्तात्मजात्मजम् ।हनूमन्तंचविक्रान्तंजाम्बवन्तंचदुर्जयम् ।।6.29.3।।सुषेणंकुमुदंनीलंनलंचप्लवगर्षभम् ।गजंगवाक्षंशरभंमैन्दंचद्विविदंतथा ।।6.29.4।।किञ्चिदाविग्नहृदयोजातक्रोधश्चरावणः ।भर्त्सयामासतौवीरौकथान्तेशुकसारणौ ।।6.29.5।।

அவன் சுஷேணன், குமுதன், நீலன், ப்லவகர்களில் சிறந்த நலன் ஆகியோரை, மேலும் கஜன், கவாக்ஷன், சரபன், மைந்தன் மற்றும் த்விவிதனையும் கண்டான்.

Verse 5

शुकेनतुसमाख्यातान्दृष्ट्वासहरियूथपान् ।समीपस्थंचरामस्यभ्रातरंस्वंविभीषणम् ।।6.29.1।।लक्ष्मणंचमहावीर्यंभुजंरामस्यदक्षिणं ।सर्ववानरराजंचसुग्रीवंभीमविक्रमम् ।।6.29.2।।अङ्गदंचापिबलिनंवज्रहस्तात्मजात्मजम् ।हनूमन्तंचविक्रान्तंजाम्बवन्तंचदुर्जयम् ।।6.29.3।।सुषेणंकुमुदंनीलंनलंचप्लवगर्षभम् ।गजंगवाक्षंशरभंमैन्दंचद्विविदंतथा ।।6.29.4।।किञ्चिदाविग्नहृदयोजातक्रोधश्चरावणः ।भर्त्सयामासतौवीरौकथान्तेशुकसारणौ ।।6.29.5।।

ராவணனின் உள்ளம் சிறிது கலங்க, புதிதாய் கோபம் எழுந்தது; அப்போது செய்தியின் முடிவில் அவன் அந்த இரு வீர தூதர்கள்—சுகன், சாரணன்—இவர்களைத் திட்டு தொடங்கினான்.

Verse 6

अधोमुखौतौप्रणतावब्रवीच्छुकसारणौ ।रोषगद्गदयावाचासंरब्धंपरुषंवचः ।।।।

முகம் தாழ்த்தி பணிவுடன் நின்ற சுகன், சாரணன் ஆகியோரிடம் ராவணன் கோபத்தால் குரல் தடுக்க, சீற்றமுடன் கடுமையான சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 7

नतावत्सदृशंनामसचिवैरुपजीविभिः ।विप्रियंनृपतेर्वक्तुंनिग्रहेप्रग्रहेप्रभोः ।।।।

அவன் கூறினான்—“அரசனின் அருளால் வாழும் அமைச்சர்கள், தண்டிக்கவும் பரிசளிக்கவும் வல்ல அரசனுக்கு மனவருத்தம் தரும் சொற்களைச் சொல்லுதல் பொருந்தாது.”

Verse 8

रिपूणांप्रतिकूलानांयुद्धार्थमभिवर्तताम् ।उभाभ्यांसदृशंनामवक्तुमप्रस्तवेस्तवम् ।।।।

“எதிரியான பகைவர்களை எதிர்த்து போருக்குப் புறப்படுகிற இந்நேரத்தில், இவ்வளவு அசமயத்தில் நீங்கள் இருவரும் அவர்களைப் புகழ்வது ஏற்றதா?”

Verse 9

आचार्यागुरवोवृद्धावृथावांपर्युपासिताः ।सारंयद्राजशास्त्राणामनुजीव्यंनगृह्यते ।।।।

ஆசாரியர், குருக்கள், முதியோர் ஆகியோரை நீங்கள் இருவரும் வீணாகவே பணிந்தீர்கள்; ஏனெனில் அரசநீதி-சாஸ்திரத்தின் வாழ்விற்கு உகந்த சாரத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை।

Verse 10

गृहीतोवानविज्ञातोभारोऽज्ञानस्यवाह्यते ।ईदृशै: सचिवैर्युक्तोमूर्खैर्दिष्ट्यधराम्यहम् ।।।।

நீங்கள் உண்மையைப் பற்றிக் கொண்டீர்கள்; ஆனால் அதன் பொருளை உணரவில்லை; ஆகவே அறியாமையின் பாரமே சுமக்கப்படுகிறது. இத்தகைய மூட அமைச்சர்களுடன் இருந்தும், வெறும் அதிர்ஷ்டத்தால் நான் இன்னும் இந்த அரசைத் தாங்கி நிற்கிறேன்.

Verse 11

किंनुमृत्योर्भयंनास्तिवक्तुंमांपरुषंवचः ।यस्यमेशासतोजिह्वाप्रयच्छतिशुभाशुभम् ।।।।

மரணப் பயம் உங்களுக்கு இல்லையா, என்மீது கடுமையான சொற்களைச் சொல்கிறீர்கள்? என் ஆணையால் உங்கள் நாவே நன்மையையோ தீமையையோ உமிழச் செய்யப்படலாம்.

Verse 12

अप्येवदहनंस्पृष्टवावनेतिष्ठन्तिपादपाः ।राजदोषपरामृष्टास्तिष्ठन्तेनापराधिनः ।।।।

தீ தொட்டாலும் காட்டிலுள்ள மரங்கள் நின்றுகொண்டே இருக்கும்; ஆனால் அரசனின் தண்டத் துரோகத்தால் தீண்டப்பட்ட குற்றவாளிகள் தண்டனை இன்றி நிலைத்திருக்க முடியாது.

Verse 13

हन्यामहंत्विमौपापौशत्रुपक्षप्रशंसकौ ।यदिपूर्वोपकारैस्तुनक्रोधोमृदुतांव्रजेत् ।।।।

பகைவர் பக்கத்தைப் புகழும் இவ்விரு பாவிகளையும் நான் நிச்சயமாகவே வதைத்திருப்பேன்; ஆனால் அவர்கள் முன்பு செய்த உதவிகளை நினைத்ததால் என் கோபம் மிருதுவாகி அடங்கியது।

Verse 14

अपध्वंसतगच्छध्वंसन्निकर्षाद्इतोमम ।नहिवांहन्तुमिच्छामिस्मराम्युपकृतानिवाम् ।।।।हतावेवकृतघ्नौतौमयिस्नेहपराङ्मुखौ ।

அழிந்து அகன்று போங்கள்; உடனே என் அருகிலிருந்து விலகிச் செல்லுங்கள். நீங்கள் செய்த உதவிகளை நான் நினைவுகூர்வதால் உங்களை கொல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால் நீங்கள் இருவரும் நன்றிகெட்டவர்கள், என்மீது அன்பிலிருந்து விலகியவர்கள்—கொல்லப்பட்டவர்களே போன்றவர்கள்।

Verse 15

एवमुक्तौतुसव्रीळौतावुभौशुकसारणौ ।रावणंजयशब्देनप्रतिनन्द्याभिनिस्सृतौ ।।।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சுகனும் சாரணனும்—அவ்விருவரும்—வெட்கமுற்றனர்; ‘ஜயம்’ எனும் முழக்கத்தால் ராவணனைப் பாராட்டி, அவர்கள் விலகி வெளியேறிச் சென்றனர்।

Verse 16

अब्रवीत्सदशग्रीव: समीपस्थंमहोदरम् ।उपस्तापयमेशीघ्रंचारान्नीतिविशारदान् ।।।।

அப்போது தசக்ரீவன் அருகில் நின்ற மகோதரனிடம் கூறினான்—“நீதியில் தேர்ந்த உளவாளர்களை விரைவாக என்முன் கொண்டு வா।”

Verse 17

महोदरस्तथोक्तस्तुशीघ्रमाज्ञापयच्चरान् ।।।।ततश्चारास्संत्वरिताःप्राप्ताःपार्थिवशासनात् ।उपस्थिताःप्राञ्जलयोवर्धयित्वाजयशिषाः ।।।।

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மகோதரன் உடனே உளவாளர்களுக்கு ஆணை பிறப்பித்தான்।

Verse 18

महोदरस्तथोक्तस्तुशीघ्रमाज्ञापयच्चरान् ।।6.29.17।।ततश्चारास्संत्वरिताःप्राप्ताःपार्थिवशासनात् ।उपस्थिताःप्राञ्जलयोवर्धयित्वाजयशिषाः ।।6.29.18।।

அப்போது அரசனின் ஆணையினால் உளவாளர்கள் விரைந்து வந்தனர். அவர்கள் கைகூப்பி நின்று, வெற்றியாசீர்வாதம் கூறி அங்கேயே பணிவுடன் இருந்தனர்.

Verse 19

तानब्रवीत्ततोवाक्यंरावणोराक्षसाधिपः ।चारान्प्रत्यायितान् शूरान्भक्तान्विगतसाध्वसान् ।।।।

அப்போது ராக்ஷசாதிபதி ராவணன், நம்பிக்கைக்குரிய வீரரும் பக்தியும் அச்சமற்றவர்களுமான அந்த உளவாளர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 20

इतोगच्छतरामस्यव्यवसायंपरीक्षथ ।मन्त्रिष्वभ्यन्तरायेऽस्यप्रीत्यातेनसमागताः ।।।।

“இங்கிருந்து சென்று ராமனின் உறுதியை ஆராயுங்கள். அவனுக்குச் சமீபமானவர்கள்—அமைச்சர்கள், மேலும் அன்பினால் அவனிடம் சேர்ந்த கூட்டாளிகள்—இவர்களையும் நன்கு பரிசோதியுங்கள்.”

Verse 21

कथंस्वपितिजागर्तिकिमन्यच्चकरिष्यति ।विज्ञायनिपुणंसर्वमागन्तव्यमशेषतः ।।।।

“அவன் எவ்வாறு உறங்குகிறான், எவ்வாறு விழிக்கிறான், மேலும் என்ன செய்ய எண்ணுகிறான்—எல்லாவற்றையும் நுணுக்கமாக முழுமையாக அறிந்து திரும்பி வாருங்கள்.”

Verse 22

चारेणविदितश्शत्रुःपण्डितैर्वसुधाधिपैः ।युद्धेस्वल्पेनयत्नेनसमासाद्यनिरस्यते ।।।।

“அறிவுடைய மன்னர்கள் உளவாளர்களால் பகைவரை அறிந்து, போரில் சிறிதளவு முயற்சியாலேயே அவரை எதிர்த்து விரட்டிவிடுவர்.”

Verse 23

चारास्तुतेतथेत्युक्त्वाप्रहृष्टाराक्षसेश्वरम् ।शार्दूलमग्रतःकृत्वाततश्चक्रुःप्रदक्षिणम् ।।।।

அச்சாரர்கள் மகிழ்ந்து “ததாஸ்து” என்று கூறி, சார்தூலனை முன்னே வைத்து ராக்ஷசேஸ்வரனை பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்தனர்.

Verse 24

ततस्तेतंमहात्मानंचाराराक्षससत्तमम् ।कृत्वाप्रदक्षिणंजग्मुर्यत्ररामस्सलक्ष्मणः ।।।।

பின்னர் அந்தச் சாரர்கள் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அந்த மகாத்மாவை மரியாதையுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, இலக்குமணனுடன் இருந்த ராமர் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 25

तेसुवेलस्यशैलस्यसमीपेरामलक्ष्मणौ ।प्रच्छन्नाददृशुर्गत्वाससुग्रीवविभीषणौ ।।।।

அவர்கள் மறைவேடத்தில் சுவேல மலை அருகே சென்று, சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் உடன் இருந்த ராமன்-இலக்குமணனை கண்டனர்.

Verse 26

प्रेक्षमाणाश्चमूंतांतुबभूवुर्भयविक्लबाः ।तेतुधर्मात्मनादृष्टाराक्षसेन्द्रेणराक्षसा ।।।।

அந்தப் படையைப் பார்த்ததும் அந்த ராக்ஷசர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கினர்; ஆனால் தர்மாத்மாவான ராக்ஷசேந்திரன் விபீஷணன் அவர்களை உடனே அறிந்தான்.

Verse 27

विभीषणेनतत्रस्थानिगृहीतायदृच्छया ।शार्दूलोग्राहितस्त्वेकःपापोऽयमितिराक्षसः ।।।।

அங்கே தற்செயலாக விபீஷணன் அவர்களைப் பிடித்தான்; “இவன் பாவி ராக்ஷசன்” என்று கூச்சலிட, சார்தூலன் ஒருவனே குறிப்பாகப் பிடிபட்டான்.

Verse 28

मोचितस्सोऽपिरामेणवध्यमानःप्लवङ्गमैः ।अनृशंस्येनरामेणमोचिताराक्षसाःपरे ।।।।

வானரர்கள் அவனை கொல்ல முயன்றபோதும் ராமன் அவனையும் விடுவித்தான்; ராமனின் கருணையால் மற்ற ராக்ஷசர்களும் விடுதலை பெற்றனர்.

Verse 29

वानरैरर्दितास्तेतुविक्रान्तैर्लघुविक्रमैः ।पुनर्लङ्कामनुप्राप्ताश्वसन्तोनष्टचेतसः ।।।।

துணிவும் வேகமும் கொண்ட வானர வீரர்கள் துரத்தித் துன்புறுத்த, அந்த ராக்ஷசர்கள் மூச்சுத்திணறி, மனம் கலங்கி, மீண்டும் லங்கையை அடைந்தனர்.

Verse 30

ततोदशग्रीवमुपस्थितास्तेचाराबहिर्नित्यचरानिशाचराः ।गिरेस्सुवेलस्यसमीपवासिनंन्यवेदयन्भीमबलंमहाबलाः ।।।।

அப்போது வெளியில் எப்போதும் உலாவும் நிசாசர உளவாளர்கள் தசக்ரீவனிடம் வந்து, சுவேல மலை அருகே தங்கியுள்ள அச்சமூட்டும் வலிமை கொண்ட மகாசேனையின் செய்தியை அறிவித்தனர்.