Sarga 24
लङ्कानिरीक्षणं व्यूहविन्यासश्च (Survey of Lanka and Deployment of the Battle Formation)
युद्धकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் வெளிப்படைப் போர் தொடங்குவதற்கு முன் நிற்கும் தீர்மானக் கணம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஸ்ரீராமரின் ஆணையால் அமைதியாகத் தங்கிய வானர சேனை, நல்விண்மீன்களின் நடுவே சரத்பௌர்ணமி நிலவுபோல் ஒளிர்கிறது; பின்னர் கடலின் வேகம்போல் முன்னே பாய்ந்து பூமியை அதிரச் செய்கிறது. லங்கையிலிருந்து பயங்கரப் பேரிகை முழக்கங்கள் எழுகின்றன; வானரர்கள் அதைவிடப் பெரும் கர்ஜனையால் பதிலளிக்க, ராக்ஷசர்களில் அச்சம் பரவுகிறது. சீதாபிரிவின் துயரால் கலங்கிய ராமர், லங்கையின் வானத்தைத் தொடும் மாளிகைத் தொடர்கள், வெண்மேகம்போல் தோன்றும் விமானங்கள், சைத்ரரத வனத்தை ஒத்த தோட்டச் செழுமை ஆகியவற்றைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்; பறவைகள், குயில்கள், தேனீக்கள் ஒலிக்கும் மரங்களின் அழகையும் கூறுகிறார். பின்னர் சாஸ்திர விதிப்படி வியூஹ அமைப்பை நிர்ணயிக்கிறார்—மையத்தில் அங்கதன் நீலனுடன், தென் பக்கத்தில் ரிஷபன், வலப் பக்கத்தில் கந்தமாதனன்; முனையில் ராம-லக்ஷ்மணர்கள். ஜாம்பவான், சுஷேணன் கரடி தலைவர்களுடன் ‘மத்திய பகுதியை’ காக்க, பின்புறத்தை சுக்ரீவன் பாதுகாக்கிறான். வியூஹமாய் அமைந்த சேனை விண்ணில் மேகக்கூட்டம்போல் பிரகாசிக்கிறது; வானரர்கள் மலைச்சிகரங்களையும் மரங்களையும் ஆயுதமாக்கி லங்கையை நொறுக்கத் தயாராகிறார்கள். அமைப்பு நிறைவுற்றதும் தூதன் சுகன் விடுவிக்கப்படுகிறான்; அச்சத்துடன் ராவணனிடம் திரும்பி, வானரர்களின் கோபத்தையும், சேது கட்டிய பின் ராமர் வந்ததையும் அறிவித்து—சீதையை மீட்டளி அல்லது போருக்கு ஆயத்தமாகு என உடனடி முடிவை வலியுறுத்துகிறான். ராவணன் சிவந்த கண்களுடன் கோபமாகக் கர்ஜித்து, தேவர்களுக்கெதிராகவும் சீதையை அளிக்கமாட்டேன் என அகம்பாவம் செய்து, தன் அம்புகளின் ‘அக்னி’ தடுக்க முடியாதது எனப் பெருமை பேசுவதால் போர் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.
Shlokas
Verse 1
सावीरसमितीराज्ञाविरराजव्यवस्थिता ।शशिनाशुभनक्षत्रापौर्णमासीवशारदी ।।।।
அரசனால் முறையாக அணிவகுத்து நிறுத்தப்பட்ட அந்த வீரர் சபை ஒளிவிட்டது—சரத்காலப் பௌர்ணமி இரவு, சந்திரனும் சுப நக்ஷத்திரங்களும் பிரகாசிப்பதுபோல்।
Verse 2
प्रचचालचवेगेनत्रस्ताचैववसुन्धरा ।पीड्यमानाबलौघेनतेनसागरवर्चसा ।।।।
அப்போது கடல்போன்ற வலிமை கொண்ட அந்தப் பெரும் படைஅலை வேகமாக அழுத்தியதால், அச்சமுற்றதுபோல் பூமி நடுங்கியது.
Verse 3
ततश्शुश्रुवुराक्रुष्टंलङ्कायांकाननौकसः ।भेरीमृदङ्गसङ्घुष्टंतुमुलंरोमहर्षणम् ।।।।
அப்போது வனவாசி படைகள் லங்கையின் உள்ளிருந்து எழுந்த அந்தக் கடும், பேரொலியான ஆரவாரத்தை கேட்டன—பேரி, மிருதங்க முழக்கங்கள் எதிரொலிக்க, உடலில் மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்கும் வகையில்।
Verse 4
बभूवुस्तेनघोषेणसंहृष्टाहरियूथपाः ।अमृष्यमाणास्तंघोषंविनेदुर्घोषवत्तरम् ।।।।
அந்த முழக்கத்தால் வானர யூதபதிகள் மகிழ்ந்து எழுந்தனர். அந்தச் சவாலைக் தாங்க இயலாமல், அதைவிடப் பெரும் கர்ஜனையால் எதிரொலித்தனர்॥
Verse 5
राक्षसास्तुप्लवङ्गानांशुश्रुवुश्चाऽपिगर्जितम् ।नर्दतामिवदृप्तानांमेघानामम्बरेस्वनम् ।।।।
ராட்சசர்களும் வானரர்களின் கர்ஜனையை கேட்டனர்—வானில் பெருமிதமுற்ற மேகங்கள் இடியென முழங்குவது போல ஒலித்தது॥
Verse 6
दृष्टवादाशरथिर्लङ्कांचित्रध्वजपताकिनीम् ।जगाममनसासीतंदूयमानेनचेतसा ।।।।
பலவகை கொடிகளும் பதாகைகளும் அலங்கரித்த லங்கையை கண்ட தாசரதி ராமன், துயரால் வாடிய உள்ளத்துடன் மீண்டும் சீதையை நினைத்தான்॥
Verse 7
अत्रसामृगशाबाक्षीरावणेनोपरुध्यते ।अभिभूताग्रहेणेवलोहिताङ्गेनरोहिणी ।।।।
இங்கேயே மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடைய சீதை, ராவணனால் அடக்கி வைக்கப்படுகிறாள்—செம்மை நிறமுடைய கிரகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ரோகிணி போல॥
Verse 8
दीर्घमुष्णंचनिश्वस्यसमुद्वीक्ष्यचलक्ष्मणम् ।उवाचवचनंवीरस्तत्कालहितमात्मनः ।।।।
நீண்டதும் சூடானதுமான மூச்சை இழுத்து, இலக்குமணனை தீவிரமாக நோக்கி, வீரன் ஸ்ரீராமன் அந்தக் கணத்திற்கு உகந்த நன்மை தரும் சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 9
आलिखन्तीमिवाकाशमुत्थितांपश्यलक्ष्मण ।मनसेवकृतांलङ्कांनगाग्रेविश्वकर्मणा ।।।।
பார், இலக்குமணா—மலைச்சிகரத்தில் எழுந்துள்ள இந்த லங்கா, வானத்தையே கீறுவது போலத் தோன்றுகிறது; விஸ்வகர்மா மனத்திலேயே இதை வடித்ததுபோல் உள்ளது.
Verse 10
विमानैर्बहुभिर्लङ्कासङ्कीर्णाभुविराजते ।विष्णोःपदमिवाकाशंछादितंपाण्डुभिर्घनैः ।।।।
பல விமானங்களால் நிரம்பிய இலங்கை பூமியில் ஒளிர்கிறது; வெண்மையடைந்த மேகங்களால் மூடப்பட்ட விஷ்ணுவின் பதம்போன்ற ஆகாயம் போல।
Verse 11
पुष्पितैश्शोभितालङ्कावनैश्चत्ररथोपमैः ।नानापतगसङ्घुष्टै: फलपुष्पोपगैश्शुभैः ।।।।
மலர்ந்த தோப்புகள்—சித்ரரத வனம்போல்—இலங்கையை அலங்கரிக்கின்றன; கனியும் மலரும் நிறைந்த சுப வனங்களில் பலவகைப் பறவைகளின் குரல்கள் முழங்குகின்றன।
Verse 12
पश्यमत्तविहाङ्गानिप्रलीनभ्रमराणिच ।कोकिलाकुलषण्डानिदोधवीतिशिवोऽनिलः ।।।।
பார்—மத்தமான பறவைகளும், மலர்களில் லயித்த வண்டுக் கூட்டங்களும் தெரிகின்றன. குயில்கள் நிறைந்த குஞ்சங்கள், இனிய மெல்லிய நல்வாயுவால் அசைந்து ஆடுகின்றன॥
Verse 13
इतिदाशरथीरामोलक्ष्मणंसमभाषत ।बलंचतद्वैविभजन् शास्त्रदृष्टेनकर्मणा ।।।।
இவ்வாறு தாசரதி ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் உரைத்தான். பின்னர் சாஸ்திர விதிப்படி அந்தப் படையைப் பிரித்து, பணிகளுக்கேற்ப ஒழுங்குபடுத்தினான்॥
Verse 14
शशासकपिसेनायांबलमादायवीर्यवान् ।अङ्गदस्सहनीलेनतिष्ठेदुरसिदुर्जयः ।।।।
வீரமிகு அங்கதன் நீலனுடன் சேர்ந்து வானர சேனையை ஏற்று, வெல்லரியவனாய், படையின் நடுப்பகுதியில் நிலைத்து நிற்கட்டும்॥
Verse 15
तिष्ठेद्वानरवाहिन्यावानरौघसमावृतः ।आश्रित्यदक्षिणंपार्श्वमृषभोवानरर्षभ:।। ।।
வானரக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட வானரச் சிறந்தவன் ருஷபன், படையின் தென் பக்கத்தைத் தாங்கி அங்கே உறுதியாக நிலைக்கட்டும்॥
Verse 16
गन्धहस्तीवदुर्धर्षस्तरस्वीगन्धमादनः ।तिष्ठेद्वानरवाहिन्यास्सव्यंपार्श्वंसमाश्रित:।। ।।
மதயானை போன்ற வெல்லரிய வலிமையுடைய கந்தமாதனன், படையின் இடப்பக்கத்தை ஏற்று அங்கே உறுதியாக நிலைக்கட்டும்॥
Verse 17
मूर्ध्निस्थास्याम्यहंयुक्तोलक्ष्मणेनसमन्वितः ।जाम्बवांश्चसुषेणश्चवेगदर्शीचवानरः ।।।।ऋक्षमुख्यामहात्मानःकुक्षिंरक्षन्तुतेत्रयः ।
நான் தானே இலக்குமணனுடன் முழுமையாக ஆயத்தமாய் முன்னணியில் நிற்பேன். ஜாம்பவான், சுஷேணன், வேகதர்ஶி—இம்மகாத்மா கரடி-முதல்வர்கள்—சேனையின் நடுப்பகுதியைக் காக்கட்டும்.
Verse 18
जघनंकपिसेनायाःकपिराजोऽभिरक्षतु ।पश्चार्धमिवलोकस्यप्रचेतास्तेजसावृतः ।।।।
கபிசேனையின் பின்புறத்தை கபிராஜன் காக்கட்டும்; ஒளியால் ஆவரிக்கப்பட்ட பிரசேதஸ் உலகின் மேற்குத் திசையைப் பாதுகாப்பதுபோல.
Verse 19
सुविभक्तमहाव्यूहामहावानररक्षिता ।अनीकिनीसाविबभौयथाद्यौस्साभ्रसम्प्लवा ।।।।
மிகச் சிறப்பாகப் பிரிக்கப்பட்ட மாபெரும் படைவியூகத்தில் அமைந்து, மாபெரும் வானரர்களால் காக்கப்பட்ட அந்தச் சேனை, பெருகும் மேகக் கூட்டங்களால் நிறைந்த வானம்போல் ஒளிர்ந்தது.
Verse 20
प्रगृह्यगिरिशृङ्गाणिमहातश्चमहीरुहन् ।लङ्कांविमर्दयिषवोरणे ।।।।
மலைச் சிகரங்களையும் பெரும் மரங்களையும் பற்றியெடுத்து, வானரர்கள் போரில் லங்கையை நசுக்கத் துணிந்தனர்.
Verse 21
शिखरैर्विकिरामैनांलङ्कांमुष्टभिरेववा ।इतिस्मदधिरेसर्वेमनांसिहरिपुङ्गवाः ।।।।
அப்போது எல்லா வானரத் தலைவர்களும் மனத்தில் உறுதி கொண்டனர்—“மலைச் சிகரங்களை எறிந்து இந்த லங்கையைத் தூளாக்குவோம்; இல்லையெனில் வெறும் குத்துகளாலேயே நசுக்கிவிடுவோம்.”
Verse 22
ततोरामोमहातेजास्सुग्रीवमिदमब्रवीत् ।सुविभक्तानिसैन्यानिशुकएषविमुच्यताम् ।।।।
பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான ஸ்ரீராமர் சுக்ரீவனிடம் கூறினார்—“படைகள் முறையாகப் பிரிக்கப்பட்டு அணிவகுத்துள்ளன; இப்போது இந்த சுகனை விடுவிக்கவும்.”
Verse 23
रामस्यतुवचश्श्रुत्वावानरेन्द्रोमहाबलः ।मोचयामासतंदूतंशुकंरामस्यशासनात् ।।।।
ராமரின் சொற்களை கேட்ட மகாபலமுடைய வானரேந்திரன் சுக்ரீவன், ராமரின் ஆணைப்படி அந்தத் தூதன் சுகனை விடுவித்தான்.
Verse 24
मोचितोरामवाक्येनवानरैश्चनिपीडितः ।शुकःपरमसन्त्रस्तोरक्षोधिपमुपागमत् ।।।।
ராமரின் சொல்லால் விடுதலை பெற்றாலும் வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மிகுந்த அச்சமடைந்த சுகன் ராக்ஷசாதிபதி ராவணனிடம் சென்றடைந்தான்.
Verse 25
रावणःप्रहसन्नेवशुकंवाक्यमुवाचह ।।।।किमिमौतेसितौपक्षौलूनपक्षश्चदृश्यसे ।कच्चिन्नानेकचित्तानांतेषांत्वंवशमागतः ।।।।
ராவணன் சிரித்தபடியே சுகனை நோக்கி கூறினான்—“உன் இரண்டு வெள்ளைச் சிறகுகள் ஏன் இப்படிக் கட்டப்பட்டுள்ளன? நீ சிறகுகள் வெட்டப்பட்டவனைப் போலத் தோன்றுகிறாய். அந்த நிலையற்ற மனமுடைய வானரர்களின் வசத்தில் சிக்கிக்கொள்ளவில்லையே?”
Verse 26
रावणःप्रहसन्नेवशुकंवाक्यमुवाचह ।।6.24.25।।किमिमौतेसितौपक्षौलूनपक्षश्चदृश्यसे ।कच्चिन्नानेकचित्तानांतेषांत्वंवशमागतः ।।6.24.26।।
ராவணன் சிரித்தவாறே சுகனிடம் கூறினான்— “உன் வெண்மையான இரு சிறகுகள் ஏன் கட்டப்பட்டுள்ளன? வெட்டப்பட்ட சிறகுடையவன் போலத் தோன்றுகிறாய். அந்த நிலையற்ற மனமுடைய வானரர்களின் வசத்தில் நீ அகப்பட்டாயோ?”
Verse 27
ततस्सभयसंविग्नस्तदाराज्ञाभिचोदितः ।वचनंप्रत्युवाचेदंराक्षसाधिपमुत्तमम् ।।।।सागरस्योत्तरेतीरेऽब्रवंतेवचनंतथा ।यथासन्धेशमक्लिष्टंसान्त्वयन् श्लक्ष्णयागिरा ।।।।
அப்போது அச்சத்தால் கலங்கிய சுகன், அரசன் தூண்டுதலால், ராக்ஷசாதிபதியிடம் மறுமொழி கூறினான்— “கடலின் வடகரையில், உமது செய்தியை எப்படியோ அப்படியே, எவ்வித சிரமமுமின்றி, மென்மையான சமாதான வாக்குகளால் கூறினேன்।”
Verse 28
ततस्सभयसंविग्नस्तदाराज्ञाभिचोदितः ।वचनंप्रत्युवाचेदंराक्षसाधिपमुत्तमम् ।।6.24.27।।सागरस्योत्तरेतीरेऽब्रवंतेवचनंतथा ।यथासन्धेशमक्लिष्टंसान्त्वयन् श्लक्ष्णयागिरा ।।6.24.28।।
அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கிய சுகன், அரசன் உந்துதலால், ராக்ஷசத் தலைவனிடம் கூறினான்— “கடலின் வடகரையில் உமது செய்தியை வழங்கியபடியே சொன்னேன்; மாற்றமின்றி, மென்மையாக ஆறுதல் தரும் சொற்களால், சிரமமின்றி உரைத்தேன்।”
Verse 29
क्रुद्धैस्सैरहमुत्प्लुतदृष्टमात्रःप्लवङ्गमैः ।गृहीतोऽस्म्यपिचारब्दोहन्तुंलोप्तुंचमुष्टिभि ।।।।
கோபமுற்ற அந்த வானரர்கள் என்னைக் கண்டவுடனே பாய்ந்து வந்தனர்; என்னைப் பிடித்து, குத்துகளால் அடிக்கத் தொடங்கினர்—கொல்லவும் அல்லது ஊனமுறச் செய்யவும் எண்ணி।
Verse 30
नैवसम्भाषितुंशक्यास्सम्प्रश्नोऽत्रनलभ्यते ।प्रकृत्याकोपनास्तीक्ष्णानानराराक्षसाधिप ।।।।
ஓ இராட்சசாதிபா! அங்கே அவர்களுடன் உரையாட இயலவில்லை; கேள்வி கேட்கவும் முடியவில்லை. வானரர்கள் இயல்பாகவே சீக்கிரம் கோபம்கொள்ளும், கடும் உக்கிரமுடையவர்கள்.
Verse 31
सचहन्ताविराधस्यकबन्धस्यखरस्यच ।सुग्रीवसहितोरामस्सीताया: पदमागतः ।।।।
விராதன், கபந்தன், கரன் ஆகியோரைக் கொன்ற ஸ்ரீராமன், சுக்ரீவனுடன் சேர்ந்து, சீதைக்காக இந்தப் போர்பயணத்தில் இங்கே வந்தடைந்தான்.
Verse 32
सकृत्वासागरेसेतुंतीर्त्वाचलवणोदधिम् ।एषरक्षांसिनिर्दूयधन्वीतिष्ठतिराघवः ।।।।
கடலில் பாலம் அமைத்து உப்புக் கடலைக் கடந்து, வில்லேந்திய ராகவன் இப்போது இராட்சசர்களைத் துரத்தி இங்கே நிற்கிறான்.
Verse 33
ऋक्षवानरसङ्घानामनीकानिसहस्रशः ।गिरिमेघनिकाशानांछादयन्तिवसुन्धराम् ।।।।
கரடிகளும் வானரர்களும் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான படைவ்யூஹங்கள், மலைகளும் மேகங்களும் போல, பூமியையே மூடுகின்றன.
Verse 34
राक्षसानांबलौघस्यवानरेन्द्रबलस्यच ।नैतयोर्विद्यतेसन्धिर्देवदानवयोरिव ।।।।
இராட்சசர்களின் பெரும்படை வலிமைக்கும், வானரேந்திரன் தலைமையிலான படைவலிமைக்கும்—தேவர்கள், தானவர்கள் போல—இருவருக்கும் சமாதானம் இல்லை.
Verse 35
पुराप्राकारमायान्तिक्षिप्रमेकतरंकुरु ।सीतांवास्मैप्रयच्छाशुसुयुद्धंवापिप्रदीयताम् ।।।।
அவர்கள் நகரப் பிராகாரத்தை அடைவதற்கு முன்பே விரைவாக இரண்டில் ஒன்றைத் தீர்மானி—சீதையை உடனே அவனிடம் ஒப்படை, அல்லது உரிய யுத்தத்தை அளிக்கப்படுக।
Verse 36
शुकस्यवचनंश्रुत्वारावणोवाक्यमब्रवीत् ।रोषसंरक्तनयनोनिर्दहन्निनचक्षुषा ।।।।
சுகனின் சொற்களை கேட்ட ராவணன் பதிலுரைத்தான்; கோபத்தால் அவன் கண்கள் செந்நிறமாய், பார்வையாலேயே எரித்தழிப்பான் போல் இருந்தன।
Verse 37
यदिमांप्रतियुध्येरन् देवगन्धर्वदानवाः ।नैवसीतांप्रदास्यामिसर्वलोकभयादपि ।।।।
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் எனக்கு எதிராகப் போரிட்டாலும்—அனைத்து உலகங்களின் அச்சத்தினாலும் கூட—நான் சீதையை அளிக்கமாட்டேன்।
Verse 38
कदासमभिधावन्तिराघवंमामकाश्शराः ।वसन्तेपुष्पितंमत्ताभ्रमराइवपादपम् ।।।।
எப்போது என் அம்புகள் ராகவனை நோக்கி பாயும்—வசந்தத்தில் மலர்ந்த மரத்தை மயங்கிய வண்டுகள் கூட்டமாகச் சூழ்வதுபோல்?
Verse 39
कदातूणीयशैर्दीप्तैर्गणश: कार्मुकच्युतैः ।शरैरादीपयाम्येनमुल्काभिरिवकुञ्जरम् ।।।।
எப்போது நான் வில்லிலிருந்து கூட்டம் கூட்டமாக விடும் ஒளிவீசும் அம்புகளால் அவனை எரியவைத்திடுவேன்—எரியும் தீக்குச்சிகளால் யானையை வாட்டுவதுபோல்?
Verse 40
तच्चास्यबलमादास्येबलेनमहतावृतः ।ज्योतिषामिवसर्वेषांप्रभामुद्यन्दिवाकरः ।।।।
என் பெரும் படைபலத்தால் சூழப்பட்டு, அவன் வலிமையை என் வலிமையால் பறித்து மறைத்துவிடுவேன்—உதயமான சூரியன் எல்லா நட்சத்திரங்களின் ஒளியையும் மங்கச் செய்வதுபோல்॥
Verse 41
सागरस्येवमेवेगोमारुतस्येवमेगति: ।नहिदाशरथिर्वेदतेनमांयोद्धुमिच्छति ।।।।
என் வேகம் கடலின் பெருக்கைப் போல; என் நடை காற்றைப் போல. தசரதியின் மகன் இதை அறியான்; அதனால் என்னுடன் போரிட விரும்புகிறான்.
Verse 42
नमेतूणीशयान्बाणान् सविषानिवपन्नगान् ।रामःपश्यतिसङ्ग्रामेतेनमांयोध्दुमिच्छति ।।।।
என் அம்புக்கூட்டில் கிடக்கும் அம்புகள்—விஷமுள்ள பாம்புகளைப் போல—ராமன் போரில் இன்னும் காணவில்லை; அதனால் என்னுடன் மோத விரும்புகிறான்.
Verse 43
नजानातिपुरावीर्यममयुद्धेसराघवः ।ममचापमयींवीणांशरकोणैःप्रवादिताम् ।।।।ज्याशब्दतुमुलांघोरामार्तभीतमहास्वनाम् ।नाराचतलसन्नादांतांममाहितवाहिनीम् ।।।।अवगाह्यमहारङ्गंवादयिष्याम्यहंरणे ।
அந்த ராகவன் முன்பு போரில் என் வீரத்தை அறியான். பகைவரின் படை எனும் மாபெரும் அரங்கில் புகுந்து, போரில் நான் என் வில்லைக் ‘வீணை’ போல இசைப்பேன்—அம்புகளின் முனைகள் அதனை ஒலிக்கச் செய்யும்; நாணின் கர்ஜனை பயங்கரமாகவும் பேரொலியாகவும் எழும்; துயருற்றும் அஞ்சியுமுள்ளோரின் பெருங்குரல்கள் எதிரொலிக்கும்; இரும்பு நாராசங்கள் மோதும் சத்தம்போல் முழங்கும்—அதே என் பகைநாசினி ஓட்டமாகும்.
Verse 44
नजानातिपुरावीर्यममयुद्धेसराघवः ।ममचापमयींवीणांशरकोणैःप्रवादिताम् ।।6.24.43।।ज्याशब्दतुमुलांघोरामार्तभीतमहास्वनाम् ।नाराचतलसन्नादांतांममाहितवाहिनीम् ।।6.24.44।।अवगाह्यमहारङ्गंवादयिष्याम्यहंरणे ।
நீண்டதும் சூடானதுமான மூச்சை இழுத்து, இலக்குமணனை தீவிரமாக நோக்கி, வீரன் ஸ்ரீராமன் அந்தக் கணத்திற்கு உகந்த நன்மை தரும் சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 45
नवासवेनापिसहस्रचक्षुषायथास्मिशक्योवरुणेनवास्वयम् ।यमेनवाधर्षयितुंशराग्निनामहाहवेवैश्रवणेनवापुन: ।। ।।
மகாபோரில் என் அம்புகளின் அக்கினியைத் தாங்க இயலாது—ஆயிரக் கண்களையுடைய வாசவன் (இந்திரன்) கூட அல்ல, தானே வருணனும் அல்ல, யமனும் அல்ல, மீண்டும் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) கூட அல்ல।
Frequently Asked Questions
The key ethical action is the treatment of the enemy envoy: despite Śuka being seized and tormented by enraged Vanaras, Rāma orders his release once the army is properly deployed, modeling restraint and envoy-immunity within a dharma-governed conflict.
The chapter contrasts disciplined, śāstra-informed leadership with boastful self-deception: Rāma channels emotion (grief for Sītā) into ordered duty and protective formation, while Rāvaṇa’s rhetoric escalates into absolute refusal and pride, illustrating how adharma hardens into inevitability of ruin.
Laṅkā is mapped through elevated mountain-top fortification imagery, vimāna-filled skyline, and gardens compared to Kubera’s Chaitraratha; the northern shore of the ocean and the bridge (setu) are referenced as strategic approach points anchoring the campaign’s geography.