Sarga 19

Verse 1

राघवेणाभयेदत्तेसन्नतोरावणानुजः ।विभीषणोमहाप्राज्ञोभूमिंसमवलोकयन् ।।6.19.1।।

ராகவன் அபயம் அளித்தபோது, ராவணனின் இளையோன் மகாப்ராஜ்ஞன் விபீஷணன் பணிந்து, நிலத்தை நோக்கி பார்வை வைத்து (சரணாகதியாக) தாழ்ந்தான்.

Verse 2

खात्पपातावनींहृष्टोभक्तेरनुचरैस्सह ।सतरामस्यपरमात्मानिपपातविभीषणः ।।6.19.2।।

மகிழ்ச்சியுற்ற விபீஷணன் பக்தியுடன் தன் अनुசரர்களோடு வானத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி, பரமாத்மஸ்வரூபனான ராமனின் திருவடிகளில் சரணடைந்து விழுந்தான்.

Verse 3

पादयोश्शरणान्वेषीचतुर्भिस्सहराक्षसैः ।अब्रवीच्चतदावाक्यंरामंप्रतिविभीषणः ।।6.19.3।।धर्मयुक्तंचयुक्तंचसाम्प्रतंसम्प्रहर्षणम् ।

இராமனின் திருவடிகளில் சரணம் நாடிய விபீஷணன் நான்கு இராட்சசர்களுடன் அப்போது இராமனை நோக்கி உரைத்தான்—தர்மத்திற்கேற்றதும் பொருத்தமானதும், அந்நேரத் திடநம்பிக்கையும் பேரானந்தமும் நிறைந்த வாக்கு.

Verse 4

अनुजोरावणस्याहंतेनचाप्यवमानितः ।भवन्तंसर्वभूतानांशरण्यंशरणागतः ।।6.19.4।।

நான் ராவணனின் இளையவன்; அவனாலேயே அவமதிக்கப்பட்டேன். எல்லா உயிர்களுக்கும் சரணமளிப்பவராகிய உம்மிடம் நான் சரணடைந்தேன்।

Verse 5

परित्यक्तामयालङ्कमित्राणिचधनानिच ।भवद्गतंहिमेराज्यंजीवितंचसुखानिच ।।6.19.5।।

நான் லங்கையையும், நண்பர்களையும், செல்வத்தையும் துறந்தேன். என் அரசும், என் உயிரும், எனக்குள்ள எல்லாச் சுகங்களும் இப்போது உங்கள் கரங்களில் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

Verse 6

तथ्यतद्वचनंश्रुत्वारामोवचनमब्रवीत् ।।6.19.6।।वचसासान्त्वयित्वैनंलोचनाभ्यांपिबन्निव ।आख्याहिममतत्त्वेनराक्षसानांबलाबलम् ।।6.19.7।।

அந்த உண்மைச் சொற்களை கேட்ட ராமன் பதிலுரைத்தான். இனிய மொழியால் அவனை ஆறுதல் கூறி, கண்களால் அவனைப் பருகுவது போல நோக்கி—“ராக்ஷஸர்களின் பலமும் பலவீனமும் உண்மையாக எனக்குச் சொல்” என்றான்.

Verse 7

तथ्यतद्वचनंश्रुत्वारामोवचनमब्रवीत् ।।6.19.6।।वचसासान्त्वयित्वैनंलोचनाभ्यांपिबन्निव ।आख्याहिममतत्त्वेनराक्षसानांबलाबलम् ।।6.19.7।।

அயராத செயலுடைய ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த ராக்ஷஸன் (விபீஷணன்) அப்போது ராவணனின் முழுப் பலத்தையும் விளக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 8

एवमुक्तंतदारक्षोरामेणाक्लिष्टकर्मणा ।रावणस्यबलंसर्वमाख्यातुमुपचक्रमे ।।6.19.8।।

அயராத செயலுடைய ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த ராக்ஷஸன் (விபீஷணன்) அப்போது ராவணனின் முழுப் பலத்தையும் விளக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 9

अवध्यस्सर्वभूतानांगन्धर्वोरगरक्षसाम् ।राजपुत्रदशग्रीवोवरदानात्स्वयंभुवः ।।6.19.9।।

அரசகுமாரனே! சுயம்பூ பிரம்மாவின் வரத்தால் பத்துக் கழுத்துடைய ராவணன் கந்தர்வர், நாகர், ராக்ஷஸர்—மேலும் பிற உயிர்களாலும் கொல்ல முடியாதவன்.

Verse 10

रावणानन्तरोभ्राताममज्येष्ठश्चवीर्यवान् ।कुम्भकर्णोमहातेजाश्शक्रप्रतिबलोयुधि ।।6.19.10।।

ராவணனுக்குப் பின் வயதில் எனது மூத்த சகோதரன் வீரியமிக்க மகாதேஜஸ்வி கும்பகர்ணன்—போரில் சக்ரனுக்கு ஒப்பான வலிமையுடையவன்.

Verse 11

रामसेनापतिस्तस्यप्रहास्तोयदिवाश्रुतः ।कैलासेयेनसङ्ग्रामेमणिभद्रःपराजितः ।।6.19.11।।

ராமா, அவனுடைய சேனாபதி பிரஹஸ்தனை நீ கேட்டிருப்பாய்—கைலாசப் போரில் மணிபத்ரனை அவனே தோற்கடித்தான்.

Verse 12

बद्धगोधाङ्गुळित्रश्चअवध्यकवचोयुधि ।धनुरादाययस्तिष्टन्नदृश्योभवतीन्द्रजित् ।।6.19.12।।

போரில் கோதா-தோல் கட்டிய விரல்காப்புகளை அணிந்து, அவ்யத்ய கவசம் பூண்டு, வில்லை எடுத்துக் கொண்டு நின்று, அதிருஷ்யனாகும் அவன் இந்திரஜித்.

Verse 13

सङ्ग्रामसमयव्यूहेतर्पयित्वाहुताशनम् ।अन्तर्धानगतश्शत्रूनिन्द्रजिद् हन्तिराघव:।। 6.19.13।।

ஹே ராகவா! போர்வ்யூஹத்தில் ஹுதாசனன் (அக்னிதேவன்)னைத் திருப்திப்படுத்தி, இந்திரஜித் அந்தர்தானமடைந்து பகைவர்களை வதம் செய்கிறான்.

Verse 14

महोदरमहापार्श्वौराक्षसश्चाप्यकम्पनः ।अनीकस्थास्तुतस्यैतेलोकपालसमायुधि ।।6.19.14।।

மஹோதரன், மஹாபார்ஷ்வன், மேலும் ராக்ஷசன் அகம்பனன்—இவர்கள் அவனுடைய படைத்தலைவர்கள்; போரில் லோகபாலர்களைப் போலவே ஆயுதவல்லமையுடன் அச்சமூட்டுவோர்.

Verse 15

दशकोटिसहस्राणिरक्षसांकामरूपिणाम् ।मांसशोणितभक्ष्याणांलङ्कापुरनिवासिनाम् ।।6.19.15।।

லங்காபுரத்தில் விருப்பம்போல் ரூபம் எடுக்கும், மாம்சமும் இரத்தமும் உண்ணும் ராக்ஷசர்கள் தசகோடி ஆயிரங்களாக—எண்ணிலடங்காத அளவில்—வசிக்கின்றனர்.

Verse 16

सतैस्तुसहितोराजालोकपालानयोधयत् ।सहदेवैस्तुतेभग्नारावणेनमहात्मना ।।6.19.16।।

அந்த அரசன் நூற்றுக்கணக்கான துணையுடன் உலகபாலர்களையும் போருக்கு அழைத்தான். தேவர்களுடன் கூடிய அவர்களெல்லாம் மகாத்மா ராவணனால் முறியடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 17

विभीषणवच: श्रुत्वारामोदृढपराक्रमः ।अन्वीक्ष्यमनसासर्वमिदंवचनमब्रवीत् ।।6.19.17।।

விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட உறுதியான வீரரான ராமன் மனத்தில் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, பின்னர் இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.

Verse 18

यानिकर्मापदानानिरावणस्यविभीषण: ।अख्यातानिचतत्त्वेनह्यवगच्छामितान्यहम् ।।6.19.18।।

விபீஷணா! ராவணனின் செயல்களும் வீரச் சாதனைகளும் நீ உண்மையோடு கூறியவை; அவற்றின் யதார்த்தப் பொருளை நான் நன்கு உணர்கிறேன்.

Verse 19

अहंहत्वादशग्रीवंसप्रहस्तंसबान्धवम् ।राजानंत्वांकरिष्यामिसत्यमेतद्ब्रवीमिते ।।6.19.19।।

பிரஹஸ்தனும் அவன் உறவினர்களும் உடன் தசக்ரீவனை நான் வதைத்து, உன்னை அரசனாக்குவேன்—இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 20

रसातलंवाप्रविशेत्पाताळंवापिरावणः ।पितामहासकाशंवानमेजीवन्विमोक्ष्यते ।।6.19.20।।

ராவணன் ரசாதலத்தில் புகுந்தாலும், பாதாளத்திற்குச் சென்றாலும், பிதாமகன் பிரம்மாவின் இருப்பிடத்தையே அடைந்தாலும்—அவன் என்னிடமிருந்து உயிருடன் தப்பமாட்டான்।

Verse 21

अहत्वारावणंसङ् ख्येसपुत्रजनबान्धवम् ।अयोध्यांनप्रवेक्ष्यामित्रिभिस्तैर्भ्रातृभिश्शपे ।।6.19.21।।

போர்க்களத்தில் ராவணனை அவன் புதல்வர்கள், அவன் மக்கள், அவன் உறவினர்கள் உடனே வதம் செய்யாமல் நான் அயோத்தியில் நுழையமாட்டேன்—என் மூன்று சகோதரர்களின் பேரில் சத்தியம் செய்கிறேன்।

Verse 22

श्रुत्वातुवचनंतस्यरामस्याक्लिष्टकर्मणः ।शिरसावन्द्यधर्मात्मावक्तुमेवोपचक्रमे ।।6.19.22।।

அயராத செயல்வீரன் ராமனின் சொற்களை கேட்டதும், தர்மாத்மா விபீஷணன் தலைவணங்கி வணங்கி, பேசத் தொடங்கினான்।

Verse 23

राक्षसानांवधेसाह्यंलङ्कायाश्चप्रधर्षणे ।करिष्यामियथाप्राणंप्रवेक्ष्यामिचवाहिनीम् ।।6.19.23।।

ராக்ஷசர்களை வதம் செய்வதிலும், லங்கையைத் தாக்குவதிலும் நான் முழு துணை செய்வேன்; என் உயிரின் முழு வலிமையோடு படையை உள்ளே நுழையச் செய்வேன்।

Verse 24

इतिब्रुवाणांरामस्तुपरिष्वज्यविभीषणम् ।अब्रवील्लक्ष्मणंप्रीतस्समुद्राज्जलमानय ।।6.19.24।।

இவ்வாறு கூறிய விபீஷணனை ராமன் மகிழ்ந்து அணைத்துக் கொண்டு, இலக்குவனிடம்—“கடலிலிருந்து நீர் கொண்டு வா” என்று சொன்னான்।

Verse 25

तेनचेमंमहाप्राज्ञमभिषिञ्चविभीषणम् ।राजानंरक्षसांक्षिप्रंप्रसन्नेमयिमानद ।।6.19.25।।

அந்த நீரால் மஹாப்ராஜ்ஞனான விபீஷணனை அபிஷேகம் செய்; ஹே மானதா, நான் அவன்மேல் பிரசன்னனாய் உள்ளேன்; ஆகவே அவனை விரைவில் ராக்ஷசர்களின் அரசனாக்கு.

Verse 26

एवमुक्तस्तुसौमित्रिरभ्यषिञ्चद्विभीषणम् ।मध्येवानरमुख्यानांराजानंरामशासनात् ।।6.19.26।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) ராமனின் ஆணையின்படி வானரத் தலைவர்களின் நடுவே விபீஷணனை அபிஷேகம் செய்து அரசனாக்கினான்.

Verse 27

तंप्रसादंतुरामस्यदृष्टवासद्यःप्लवङ्गमाः ।प्रचुक्रुशुर्महात्मानंसाधुसाध्वितिचाब्रुवन् ।।6.19.27।।

ராமனின் அந்த அருள்செயலைக் கண்ட வானரர்கள் உடனே மகிழ்ச்சியால் துள்ளி, மகாத்மாவை ‘சாது! சாது!’ என்று புகழ்ந்து ஆரவாரம் செய்தனர்.

Verse 28

अथाब्रवीद् हनूमांश्चसुग्रीवश्चविभीषणम् ।कथंसागरमक्षोभ्यंतरामवरुणालयम् ।।6.19.28।।सैन्यैःपरिवृतास्सर्वेवानराणांमहौजसाम् ।

அப்போது மகாவலிய வானரப் படைகளால் சூழப்பட்ட ஹனுமான் மற்றும் சுக்ரீவன் விபீஷணனை நோக்கி—“வருணாலயமான இந்த அசைக்க முடியாத சமுத்திரத்தை நாம் எவ்வாறு கடக்கலாம்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 29

उपायंनाधिगच्छामोयथानदनदीपतिम् ।तरामतरसासर्वेससैन्यावरुणालयम् ।।6.19.29।।

நாம் அனைவரும் படையுடன் சேர்ந்து விரைவாக வருணாலயமான, நதநதீபதியான சமுத்திரத்தை கடக்க ஏதொரு வழியும் எமக்கு கிடைக்கவில்லை.

Verse 30

एवमुक्तस्तुधर्मज्ञःप्रत्युवाचविभीषणः ।समुद्रंराघवोराजाशरणंगन्तुमर्हति ।।6.19.30।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தர்மஞானியான விபீஷணன் மறுமொழி கூறினான்—“ராஜா ராகவன் கடலிடம் சென்று சரணம் (விண்ணப்பம்) செய்ய வேண்டும்.”

Verse 31

खानितस्सगरेणायमप्रमेयोमहोदधिः ।कर्तुमर्हतिरामस्यज्ञाते: कार्यंमहामतिः ।।6.19.31।।

சகரனால் அகழப்பட்ட இந்த அளவிடமுடியாத பேர்கடல், பெருந்திறமையுடன் இராமனின் காரியத்தை நிறைவேற்றத் தகுதியுடையது; ஏனெனில் இராமன் அதே குலத்தவன்.

Verse 32

एवंविभीषणेनोक्तोराक्षसेनविपश्चिता ।अजगामाथसुग्रीवोयत्ररामस्सलक्ष्मणः ।।6.19.32।।

ஞானமிக்க இராட்சசன் விபீஷணன் இவ்வாறு கூறியபின், சுக்ரீவன் இலக்குமணனுடன் இருந்த இராமன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 33

ततश्चाख्यातुमारेभेविभीषणवचश्शुभम् ।सुग्रीवोविपुलग्रीवोस्सागरस्योपवेशनम् ।।6.19.33।।

பின்னர் அகன்ற கழுத்துடைய சுக்ரீவன், விபீஷணன் கூறிய மங்களமான வார்த்தைகளை எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினான்—கடலை அணுகி அதனை வேண்டி உரையாட வேண்டும் என்பதைக் கூறினான்.

Verse 34

प्रकृत्याधर्मशीलस्यराघवस्याप्यरोचत ।।6.19.34।।सलक्ष्मणंमहातेजास्सुग्रीवंचहरीश्वरम् ।सत्क्रियार्थंक्रियादक्षंस्मितपूर्वमुवाचह ।।6.29.35।।

இயல்பாகவே தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் ராகவனுக்கும் அந்த ஆலோசனை மனமகிழ்வாகத் தோன்றியது.

Verse 35

प्रकृत्याधर्मशीलस्यराघवस्याप्यरोचत ।।6.19.34।।सलक्ष्मणंमहातेजास्सुग्रीवंचहरीश्वरम् ।सत्क्रियार्थंक्रियादक्षंस्मितपूर्वमुवाचह ।।6.29.35।।

அப்போது பேரொளி கொண்ட ராமன் முதலில் புன்னகைத்து, இலக்குமணனுடனும் வானர சேனைகளின் தலைவனான சுக்ரீவனுடனும்—இருவரும் செயலில் திறமைமிக்கவர்கள்—நல்ல முறையில் மேற்கொள்ள வேண்டிய காரியத்தைப் பற்றி உரைத்தான்.

Verse 36

विभीषणस्यमन्त्रोऽयंममलक्ष्मण रोचते ।सुग्रीवःपण्डितोनित्यंभवान्मन्त्रविचक्षणः ।।6.19.36।।उभाभ्यांसम्प्रधार्यार्थंरोचतेयत्तदुच्यताम् ।

இலக்குமணா, விபீஷணனின் இந்த ஆலோசனை எனக்கு விருப்பமாக உள்ளது. சுக்ரீவன் எப்போதும் பண்டிதன்; நீ ஆலோசனையில் கூர்மையுடையவன். நீங்கள் இருவரும் நன்கு ஆராய்ந்து உண்மையில் பயனுள்ளதாகவும் ஏற்றதாகவும் தோன்றுவதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 37

एवमुक्तौततोवीरावुभौसुग्रीवलक्ष्मणौ ।समुदाचारसंयुक्तमिदंवचनमूचतुः ।।6.19.37।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்த இரு வீரர்கள்—சுக்ரீவனும் இலக்குமணனும்—மரியாதையும் நன்னடத்தையும் நிறைந்த சொற்களால் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 38

किमर्थनौनरव्याघ्र: नरोचिष्यतिराघव: ।विभीषणेनयच्चोक्तमस्मिन् कालेसुखावहम् ।।6.19.38।।

மனிதர்களில் புலியான ராகவா! விபீஷணன் கூறியது இந்நேரத்தில் நன்மை தருவதும் இன்பம் அளிப்பதும் ஆக இருக்க, அதை நாம் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்போம்?

Verse 39

अबध्वासागरेसेतुंघोरेऽस्मिन्वरुणालये ।लङ्कानासादितुंशक्यासेन्द्रैरपिसुरासुरैः ।।6.19.39।।

இந்தக் கொடிய வருணாலயமான கடலில் பாலம் அமைக்காமல் லங்கையை அடைய இயலாது—இந்திரன் உட்பட தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அல்ல।

Verse 40

विभीषणस्यशूरस्ययथार्थंक्रियतांवचः ।।6.19.40।।अलंकालात्ययंकृत्वासागरोऽयंनियुज्यताम् ।यथासैन्येनगच्छामपुरींरावणपालिताम् ।।6.19.41।।

வீரன் விபீஷணனின் சொல் உண்மையானது; அவன் கூறியதை அப்படியே நிறைவேற்றுக।

Verse 41

विभीषणस्यशूरस्ययथार्थंक्रियतांवचः ।।6.19.40।।अलंकालात्ययंकृत्वासागरोऽयंनियुज्यताम् ।यथासैन्येनगच्छामपुरींरावणपालिताम् ।।6.19.41।।

இனி காலத்தை வீணாக்குவது போதும்; இந்தக் கடலை வசியப்படுத்துக, நாம் படையுடன் ராவணன் ஆளும் நகரை நோக்கிச் செல்லும்படி।

Verse 42

एवमुक्तःकुशास्तीर्नोतीरेनदनदीपतेः ।संविवेशतदारामोवेद्यामिवहुताशनः ।।6.19.42।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், நதநதிகளின் அதிபதியின் கரையில் குசை புல் விரித்து, ராமன் அப்போது அமர்ந்தான்—வேதியில் நிலைபெறும் புனித அக்னியைப் போல।