Sarga 14

Verse 1

निशाचरेन्द्रस्यनिशम्यवाक्यंसकुम्भकर्णस्यचगर्जितानि ।विभीषणोराक्षसराजमुख्यमुवाचवाक्यंहितमर्थयुक्तम् ।।।।

இரவுலகின் தலைவனின் சொற்களையும் கும்பகர்ணனின் கர்ஜனைகளையும் கேட்ட விபீஷணன், ராக்ஷச அரசர்களில் முதன்மையான ராவணனிடம் நலனும் பொருளும் நிறைந்த உரையை உரைத்தான்.

Verse 2

न्तरभोगराशिश्चिन्ताविषस्सुस्मिततीक्ष्णदंष्ट्रः ।पञ्चाङ्गुलीपञ्चशिरोऽतिकायस्सीतामहाहिस्तवकेनराजन् ।।।।

அரசே! நீ சீதையை ஏன் ஏற்றுக் கொண்டாய்? அவள் மகா-பாம்பினைப் போல—மார்பிடையில் சுருண்ட வளையங்கள் போல், கவலைவே விஷமாக, இனிய புன்னகையின் மறைவில் கூரிய பற்களுடன், ஐந்து விரல்களே ஐந்து தலைகளாய் மிகப் பெரிதாய் நிற்பவள்.

Verse 3

यावन्नलङ्कांसमभिद्रवन्तिवलीमुखाःपर्वतकूटमात्राः ।दष्ट्रायुधाश्चैवनखायुधाश्चप्रदीयतांदाशरथायमैथिली ।।।।

மலைச்சிகர அளவுக்கு மாபெரும், பற்களும் நகங்களும் ஆயுதமாயுள்ள வானரப் படைகள் லங்கையை நோக்கி பாய்வதற்கு முன், மைதிலியை தசரதன் புதல்வன் ராமனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

Verse 4

यावन्नगृह्णन्तिशिरांसिबाणारामेरिताराक्षसपुङ्गवानाम् ।वज्रोपमावायुसमानवेगाःप्रदीयतांदाशरथायमैथिली ।।।।

ராமன் ஏவிய இடியொத்த, காற்றின் வேகமொத்த அம்புகள் ராட்சசத் தலைவர்களின் தலைகளைப் பறிக்கத் தொடங்குவதற்கு முன், மைதிலியை தசரதன் புதல்வன் ராமனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

Verse 5

नकुम्भकर्णेन्द्रजितौचराजंस्तथामहापार्श्वमहोदरौवा ।निकुम्भकुम्भौचतथाऽतिकायःस्थातुंनशक्तायुधिराघवस्य ।।।।

அரசே! போரில் ராகவனின் முன்னிலையில் கும்பகர்ணனும் இந்திரஜித்தும் அல்ல; மகாபார்ஷ்வனும் மகோதரனும் அல்ல; நிகும்பனும் கும்பனும் அல்ல; அதிகாயனும் கூட நில்ல இயலார்.

Verse 6

जीवंस्तुरामस्यनमोक्ष्यसेत्वंगुप्तस्सवित्राप्यथवामरुद्भि: ।नवासवस्याङ्कगतोनमृत्योर्नभोनपाताळमनुप्रविष्टः ।।।।

நீ ராமனிடமிருந்து உயிரோடு தப்பமாட்டாய்—சூரியன் அல்லது மருதர்கள் காத்தாலும் அல்ல. இந்திரனின் மடியில் அமர்ந்தாலும் அல்ல, மரணத்தின் அடைக்கலத்திலும் அல்ல; வானில் புகுந்தாலும் அல்ல, பாதாளத்தில் இறங்கினாலும் அல்ல.

Verse 7

निशम्यवाक्यंतुविभीषणस्यततःप्रहस्तोवचनंबभाषे ।ननोभयंविद्मनदैवतेभ्योनदानवेभ्योऽप्यथवाकुतश्चित् ।।।।

விபீஷணனின் சொற்களை கேட்ட ப்ரஹஸ்தன் கூறினான்—“எங்களுக்கு அச்சம் அறியாது; தேவர்களிடமிருந்தும் அல்ல, தானவர்களிடமிருந்தும் அல்ல, எவரிடமிருந்தும் எங்கிருந்தும் அல்ல.”

Verse 8

नयक्षगन्धर्वमहोरगेभ्योभयंनसंख्येपतगोरगेभ्यः ।कथंनुरामाद्भविताभयंनोनरेन्द्रपुत्रात्समरेकदाचित् ।।।।

போரில் எங்களுக்கு யக்ஷர், கந்தர்வர், மகாசர்ப்பங்கள் ஆகியோரிடமும் அச்சமில்லை; பறவைகள் அல்லது ஊர்வனங்களிடமும் இல்லை. அப்படியிருக்க, அரசன் மகன் ராமனைப் பற்றி எங்களுக்கு போரில் எப்போதாவது அச்சம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 9

प्रहस्तवाक्यंत्वहितंनिशम्यविभीषणोराजहितानुकाङ्क्षी ।ततोमहार्थंवचनंबभाषेधर्मार्थकामेषुनिविष्टबुद्धि:।। ।।

ப்ரஹஸ்தனின் தீங்கான சொற்களை கேட்ட விபீஷணன்—அரசனின் உண்மையான நலனை நாடி, தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றில் நிலைத்த மனத்துடன்—அப்போது ஆழ்ந்த பொருளுடைய பதிலை உரைத்தான்.

Verse 10

प्रहस्त: राजाचमहोदरश्चत्वंकुम्भकर्णश्चयथाऽर्थजातम् ।ब्रवीतरामंप्रतितन्नशक्यंयथागतिस्स्वर्गमधर्मबुद्धेः ।।।।

பிரஹஸ்தா, அரசனே, மஹோதரா, நீயும் கும்பகர்ணனும்—ராமனை எதிர்த்து நீங்கள் கூறும் எந்தத் திட்டமாயினும் அது நிறைவேறாது; அதர்மபுத்தியுடையவன் ஸ்வர்ககதியை அடையாததுபோல.

Verse 11

वधस्तुरामस्यमयात्वयाचप्रहस्तसर्वैरपिराक्षसैर्वा ।कथंभवेदर्थविशारदस्यमहार्णवंतर्तुमिवाप्लवस्य ।।।।

பிரஹஸ்தா, ராமனை கொல்வது என்னால், உன்னால், அல்லது எல்லா ராக்ஷசர்களாலும் எவ்வாறு சாத்தியம்? அவர் எல்லாவற்றிலும் விவேகமுடையவர்; இது நீந்தத் தெரியாதவன் பேர்கடலைக் கடக்க முயல்வதுபோல் அரிது.

Verse 12

धर्मप्रधानस्यमहारथस्यइक्ष्वाकुवंशप्रभवस्यराज्ञः ।पुरोस्यदेवाश्चतथाविधस्यकृत्येषुशक्तस्यभवन्तिमूढा ।।।।

இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்த, மஹாரதன், தர்மத்தை முதன்மை எனக் கொண்ட, தீர்மானச் செயல்களில் வல்ல அந்த அரசன் முன்னே தேவர்களே ஒருகால் மயங்கினர்; அப்படியிருக்க, நீங்கள் அவருக்கு எதிராக என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 13

तीक्ष्णानतायत्तवकङ्कपत्रादुरासदाराघवविप्रमुक्ताः ।भित्वाशरीरंप्रविशन्तिबाणाःप्रहस्ततेनैवविकत्थसेत्वम् ।।।।

பிரஹஸ்தா, ராகவன் விடுத்த கூர்மையான, கங்கப் பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தடுக்க இயலாத அம்புகள் உன் உடலைத் துளைத்து உள்ளே புகும்; இதை முன்னே வைத்தும் நீ ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்?

Verse 14

भित्त्वानतावत्प्रविशन्तिकायंप्राणान्तिकास्तेऽशनितुल्यवेगाः ।शिताश्शराराघवविप्रमुक्ताःप्रहस्ततेनैवविकत्थसेत्वम् ।।।।

பிரஹஸ்தா, ராகவன் விடுத்த அந்த கூரிய அம்புகள்—இடியைப் போன்ற வேகமுடைய, உயிரை முடிக்கும்—இன்னும் உன் உடலைத் துளைத்து உள்ளே புகவில்லை; அதனால்தான் நீ இன்னும் பெருமை பேசுகிறாய்.

Verse 15

नरावणोनातिबलस्त्रिशीर्षोनकुम्भकर्णोऽस्यसुतोनिकुम्भः ।नचेन्द्रजिद्दाशरधिंप्रसोढुंत्वंवारणेशक्रसमंसमर्थ:।। ।।

ராவணனும் அல்ல, மிகுந்த வலமுடைய திரிசீர்ஷனும் அல்ல, கும்பகர்ணனின் மகன் நிகும்பனும் அல்ல; இந்திரஜித்தும் கூட—சக்ரனுக்கு ஒப்பான தாசரதியைப் போரில் தாங்க இயலான்; அப்படியிருக்க நீ எவ்வாறு இயல்வாய்?

Verse 16

देवान्तकोवापिनरान्तकोवातथातिकायोऽतिरथोमहात्मा ।आकम्पनश्चाद्रिसमानसारःस्थातुंनशक्तायुधिराघवस्य ।।।।

தேவாந்தகனோ நராந்தகனோ, அதுபோல அதிகாயனோ, மகாத்மா அதிரதனோ, மலைபோல் உறுதியான ஆகம்பனனோ—இவர்களில் யாரும் ராகவனின் முன் போரில் நில்ல இயலார்.

Verse 17

अयंचराजाव्यसनाभिभूतोमित्रैरमित्रप्रतिमैर्भवद्भि: ।अन्वास्यतेराक्षसनाशनार्थेतीक्ष्णःप्रकृत्याह्यसीक्षयकारी ।।।।

இந்த அரசன் தீய பழக்கங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்; பகைவரைப் போன்ற நீங்கள் ‘நண்பர்கள்’ அவனைச் சூழ்ந்து உடனிருக்கிறீர்கள். இயல்பில் கடுமையுடன், சிந்தனை இன்றிச் செயல்பட்டு, ராக்ஷசர்களின் அழிவிற்கே அவன் செல்கிறான்.

Verse 18

अनन्तभोगेनसहस्रमूर्थ्नानागेनभीमेनमहाबलेव ।बलात्परिक्षिप्तमिमंभवन्तोराजानमुत्क्षिप्यविमोचयन्तु ।।।।

இந்த அரசன் முடிவற்ற சுருள்களும் ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளும் கொண்ட, அச்சமூட்டும் மாபெரும் வலமுடைய நாகத்தால் வலுக்கட்டாயமாகச் சுற்றிப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளான். நீங்கள் அவனை உயர்த்தி, வலத்தால் அந்தப் பிணைப்பிலிருந்து விடுவியுங்கள்.

Verse 19

यावद्धिकेशग्रहणातसुहृद्भि: समेत्यसर्वैःपरिपूर्णकामैः ।निगृह्यराजापरिरक्षितव्योभूतैर्यथाभीमबलैर्गृहीतः ।।।।

தேவைப்படும் அளவு நேரம்—முடியைப் பிடித்தாலும் கூட—அனைத்து நல்வாழ்த்தும் நண்பர்கள் ஒன்றுகூடி, தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறும்படி, அரசனை அடக்கி பாதுகாக்க வேண்டும்; அச்சமூட்டும் வலமிகு பூதங்கள் பிடித்த மனிதனை மீட்பதுபோல்.

Verse 20

सुवारिणाराघवसागरेणप्रच्छाद्यमानस्तरसाभवद्भि: ।युक्तस्त्वयंतारयितुंसमेत्यकाकुत्स्थपातालमुखेपतन्सः ।।।।

நீங்கள் விரைவாக ‘ராகவ-சாகரம்’ எனும் நல்வெள்ளத்தில் அவனை மூழ்கடிக்கிறீர்கள்; காகுத்ஸ்தனே பாதாளத்தின் வாயாகி அவன் அதில் விழுவது போல உள்ளது. ஆகவே நீங்கள் ஒன்றுகூடி அவனை மீட்டு, அந்த அழிவிலிருந்து கடத்தி விடுதல் தக்கது.

Verse 21

इदंपुरस्यास्यसराक्षसस्यराज्ञश्चपथ्यंससुहृज्जनस्य ।सम्यग्घिवाक्यंस्वमतंब्रवीमिनरेन्द्रपुत्रायददामपत्नीम् ।।।।

இது இந்த நகரத்திற்கும், ராக்ஷசர்களுக்கும், அரசனுக்கும், அவன் நல்வாழ்த்தாளர்களுக்கும் நலமளிக்கும் அறிவுரை. என் உறுதியான கருத்து இதுவே—அரசன் மகனுக்கு அவன் மனைவியை மீள அளிக்க வேண்டும்.

Verse 22

परस्यवीर्यंस्वबलंचबुध्वास्थानंक्षयंचैवतथैववृद्धिम् ।तथास्वपक्षेप्यनुमृश्यबुध्वावदेत् क्षमंस्वामिहितंसमन्त्री ।।।।

பகைவரின் வீரியத்தையும் தன் பலத்தையும், தன் நிலை, இழப்பு, வளர்ச்சி ஆகியவற்றையும் நன்கு அறிந்து, தன் தரப்பையும் ஆராய்ந்து, அமைச்சர் தம் ஆண்டவனின் நலனுக்கேற்றதும் உண்மையில் பயனளிப்பதும் ஆகிய ஆலோசனையை வழங்க வேண்டும்.