Sarga 123
इन्द्रवरदानम् / Indra Grants Boons: Restoration of the Vanara Host
युद्धकाण्ड
போருக்குப் பின் இச்சர்க்கத்தில் தெய்வ உரையாடல் வடிவில் அமைதியான ஒருங்கிணைவு நிகழ்கிறது. மகேந்திரன் (பாகசாசனன், ஸஹஸ்ராக்ஷன்) கைகூப்பி நிற்கும் ஸ்ரீராமனை நோக்கி—“உன் விருப்பமான வரத்தை வேண்டு” என்கிறான். அப்போது ராமன் தனக்காக அல்ல, அனைவரின் நலனுக்காக வேண்டுகிறான்—தன் காரியத்திற்காகப் போரிட்டு யமலோகம் சென்ற வானரரும் ரிக்ஷரும் அனைவரும் மீண்டும் உயிர் பெற வேண்டும், காயமின்றி தம் உறவினருடன் மீண்டும் சேர வேண்டும்; மேலும் வானரர் வாழும் இடங்களில் காலமல்லாத மலர்-கனி வளம் பெருக வேண்டும், நதிகள் தூய்மையுடன் நிறைந்து ஓட வேண்டும். இந்த மகத்தான, நிச்சயமான வரத்தை இந்திரன் அருள்கிறான். உடனே வீழ்ந்தவர்களும் காயமுற்றவர்களும் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்ததுபோல் எழுந்து நிற்கிறார்கள்—வலிமையும் ஒளியும் மீண்டு, வியப்பில் திளைக்கிறார்கள். தேவர்கள் ராம-லக்ஷ்மணரைப் போற்றி அயோத்திக்குத் திரும்புமாறு அறிவுறுத்துகிறார்கள்—வானரரை விடைபெறச் செய்தல், மைதிலியை ஆறுதல் கூறுதல், பரத-சத்ருக்னரைச் சந்தித்தல், தாய்மாரைத் தரிசித்தல், அபிஷேகம் பெறுதல். பின்னர் தேவர்கள் சூரிய ஒளிபோன்ற விமானங்களில் இந்திரனுடன் புறப்படுகிறார்கள். ராமன் வானர சேனையை ஓய்வுக்காக முறையாக விடுவிக்கிறான்; மீண்டெழுந்த அந்த சேனை புதிய அழகும் பிரகாசமும் கொண்டு விளங்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
प्रतिप्रयातेकाकुत्स्थेमहेन्द्रःपाकशासनः ।अब्रवीत्परमप्रीतोराघवंप्राञ्जलिंस्थितम् ।।।।
காகுத்ஸ்தன் புறப்பட்ட பின், பாகசாசனனான மகேந்திரன் மிகுந்த அன்புடன், கைகூப்பி நின்ற ராகவனை நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 2
अमोघंदर्शनंराम तवास्माकंनरर्षभ ।प्रीतियुक्ताःस्मतेनत्वंब्रूहियन्मनसेप्सितम् ।।।।
ராமா, நரசிறந்தவனே! உன் தரிசனம் எங்களுக்கு அமோகமும் மங்களகரமும். அதனால் நாம் பேரானந்தமடைந்தோம்; ஆகவே உன் உள்ளத்தில் விரும்புவது எதுவோ அதைச் சொல்வாயாக.
Verse 3
एवमुक्तोमहेन्द्रेणप्रसन्नेनमहात्मना ।सुप्रसन्नमनाहृष्टोवचनंप्राहराघवः ।।।।
பிரசன்னமான மகாத்மா மகேந்திரன் இவ்வாறு கூறியபோது, ராகவனின் மனம் மிகுந்த அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றது; அப்போது அவர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.
Verse 4
यदिप्रीतिस्समुत्पन्नामयितेविबुधेश्वर ।वक्ष्यामिकुरुमेसत्यंवचनंवदतांवर ।।।।
தேவேந்திரனே, என்மீது உனக்கு உண்மையாகப் பிரீதி எழுந்திருந்தால்—வாக்கில் சிறந்தவனே—நான் என் வேண்டுதலைச் சொல்கிறேன்; என் சொல் நனவாகுமாறு அருள்வாயாக.
Verse 5
ममहेतोःपराक्रान्तायेगतायमसादनम् ।तेसर्वेजीवितंप्राप्यसमुततिष्ठन्तुवानराः ।।।।
என் பொருட்டு வீரத்துடன் போரிட்டு யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்ற வானரர்கள் அனைவரும் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்து நிற்கட்டும்।
Verse 6
मत्कृतेविप्रयुक्तायेपुत्रैर्दारैश्चवानराः ।तान्प्रीतमनसःसर्वान्द्रष्टुमिच्छामिमानद ।।।।
மரியாதை அளிப்பவனே! என் காரணமாக மகன்களும் மனைவிகளும் பிரிந்து துயருற்ற வானரர்கள் அனைவரையும் இப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் நான் காண விரும்புகிறேன்।
Verse 7
विक्रान्ताश्चापिशूराश्च न मृत्युंगणयन्ति च ।कृतयत्नाविपन्नाश्चजीवयैनान् पुरन्दर ।।।।
அவர்கள் வீரமும் பராக்கிரமமும் உடையவர்கள்; மரணத்தைக் கணக்கில் கொள்ளாதவர்கள். முழு முயற்சி செய்து பேரிடரில் வீழ்ந்தனர்—ஓ புரந்தரா, இவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவும்।
Verse 8
मत्प्रियेष्वभिरक्ताश्च न मृत्युंगणयन्तिये ।त्वत्प्रसादात्समेयुस्तेवरमेतमहंवृणे ।।।।
எனக்குப் பிரியமான காரியங்களில் பற்றுடன் இருந்து மரணத்தைக் கணக்கில் கொள்ளாத அவர்கள், உமது அருளால் மீண்டும் வந்து சேரட்டும்—இந்த வரத்தையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்।
Verse 9
नीरुजोनिर्व्रणांश्चैवसम्पन्नबलपौरुषान् ।गोलाङ्गूलांस्तथैवर्क्षांन्द्रष्टुमिच्छामिमानद ।।।।
ஓ மானதா, நீண்ட வாலுடைய வானரர்களையும் கரடிகளையும் நோயற்றவர்களாகவும் காயமற்றவர்களாகவும், மீண்டும் வலமும் வீரமும் நிறைந்தவர்களாகவும் நான் காண விரும்புகிறேன்।
Verse 10
अकालेचापिपुष्पाणिमूलानि च फलानि च ।नद्यश्चविमलास्तत्रतिष्ठेयुर्यत्रवानराः ।।।।
வானரர்கள் வாழும் இடங்களில் காலமல்லாத போதிலும் மலர்கள், கிழங்குகள், கனிகள் விளையட்டும்; அங்கே தூய நதிகள் ஓடட்டும்।
Verse 11
श्रुत्वातुवचनंतस्यराघवस्यमहात्मनः ।महेन्द्रःप्रत्युवाचेदंवचनंप्रीतिसंयुतम् ।।।।
மகாத்மா ராகவனின் சொற்களை கேட்ட மகேந்திரன், உள்ளம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் பதிலாக இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 12
महानयंवरस्तातयस्त्वयोक्तोरघूत्तम ।वदिर्मयानोक्तपूर्वं च तस्मादेतद्भविष्यति ।।।।
அன்புக் குழந்தையே, ரகுகுலச் சிறந்தவனே! நீ கேட்ட இந்த வரம் மிகப் பெரியது. இதை நான் முன்பு மறுத்ததில்லை; ஆகவே இது நிச்சயமாக நிறைவேறும்।
Verse 13
समुत्तिष्ठन्तुतेसर्वेहतायेयुधिराक्षसैः ।ऋक्षाश्चसहगोपुच्छैर्निकृत्ताननबाहवः ।।।।
போரில் இராட்சசர்களால் கொல்லப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் எழுந்திடுக—நீண்ட வாலுடைய வானரரும், கரடிகளும்; முகமும் கரங்களும் வெட்டப்பட்டிருந்தாலும்.
Verse 14
नीरुजोनिर्व्रणाश्चैवसम्पन्नबलपौरुषाः ।समुत्थास्यन्तिहरयस्सुप्तानिद्राक्ष्येयथा ।।।।
வானரர்கள் வலியின்றி, காயமின்றி, மீண்டும் வலமும் வீரமும் நிறைந்து எழுவர்—நித்திரை நீங்கியதும் உறங்கியோர் விழிப்பதுபோல்.
Verse 15
सुहृद्भिर्बान्धवैश्चैवज्ञातिभिःस्वजनेन च ।सर्वएवसमेष्यन्तिसम्युक्ताःपरयामुदा ।।।।
நண்பர்கள், உறவினர், குலத்தார், தம் சொந்த மக்கள் ஆகியோருடன்—அனைவரும் மீண்டும் கூடுவர்; பேரானந்தத்தில் ஒன்றுபடுவர்.
Verse 16
अकालेपुष्पशबलाःफलवन्तश्चपादपाः ।भविष्यन्तिमहेष्वास नद्यश्चसलिलायुताः ।।।।
மகாதனுர்தரனே! காலமல்லாத போதும் மரங்கள் மலர்களால் அலங்கரித்து கனிகளால் நிறையும்; நதிகளும் நீரால் நிரம்பும்.
Verse 17
सव्रणैःप्रथमंगात्रैरिदानींनिर्व्रणैस्समैः ।ततस्समुत्थितास्सर्वेसुप्त्वेवहरियूथपाः ।।।।बभूवुर्वानरास्सर्वेकिंन्वेतदितिविस्मिताः ।
முன்பு காயங்களுடன் இருந்த உடல்கள் இப்போது சமமாகக் காயமின்றி முழுமையாயின. பின்னர் வானரப் படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் உறங்கி விழித்ததுபோல் எழுந்தனர். எல்லா வானரரும் ‘இது என்ன?’ என்று வியந்தனர்.
Verse 18
काकुत्स्थंपरिपूर्णार्थंदृष्टवासर्वेसुरोत्तमाः ।।।।अब्रुवन्परमप्रीतास्स्तुत्वारामंसलक्ष्मणम् ।
காகுத்ஸ்தரின் நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறியதைக் கண்டு, எல்லா உயர்ந்த தேவர்களும் பேரானந்தமடைந்தனர். அவர்கள் இலக்குமணனுடன் கூடிய ஸ்ரீராமனைப் போற்றி, பின்னர் உரைத்தனர்.
Verse 19
गच्छायोध्यामितोराजन्विसर्जय च वानरान् ।।।।मैथिलींसान्त्वयस्वैनामनुरक्तांयशस्विनीम् ।
அரசே, இங்கிருந்து அயோத்திக்குச் சென்று வானரர்களை விடைபெறச் செய். மேலும் உன்னிடம் அன்புற்று யசஸ்வினியாகிய மைதிலியை ஆறுதல் கூறி அவள் உள்ளத்தைத் தேற்றுவாயாக.
Verse 20
भ्रारातरंभरतंपश्यत्वच्छोकाद्व्रतचारिणम् ।।।।शत्रुघ्नं च महात्मानंमात्रूःसर्वाःपरन्तप ।अभिषेचयचात्मानंपौरान्गत्वाप्रहर्षय ।।।।
பகைவரை அடக்கும் வீரனே! உன் துயரால் விரதம் கடைப்பிடித்து வாடும் உன் சகோதரன் பரதனைப் பார்; மகாத்மா சத்ருக்னனையும், உன் எல்லா தாய்மாரையும் பார். நீ அரசாபிஷேகம் ஏற்று, குடிமக்களிடம் சென்று அவர்களை மகிழ்விக்கவும்।
Verse 21
भ्रारातरंभरतंपश्यत्वच्छोकाद्व्रतचारिणम् ।।6.123.20।।शत्रुघ्नं च महात्मानंमात्रूःसर्वाःपरन्तप ।अभिषेचयचात्मानंपौरान्गत्वाप्रहर्षय ।।6.123.21।।
பகைவரை அடக்கும் வீரனே! உன் துயரால் விரதம் கடைப்பிடித்து வாடும் உன் சகோதரன் பரதனைப் பார்; மகாத்மா சத்ருக்னனையும், உன் எல்லா தாய்மாரையும் பார். நீ அரசாபிஷேகம் ஏற்று, குடிமக்களிடம் சென்று அவர்களை மகிழ்விக்கவும்।
Verse 22
एवमुक्त्वासहस्राक्षोरामंसौमित्रिणासह ।विमानैःसूर्यसङ्काशैर्ययौहृष्टःसुरैःसह ।।।।
இவ்வாறு கூறி, ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரன், சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன் இருந்த ராமனை நோக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் தேவர்களோடு சூரியன் போன்ற ஒளி கொண்ட விமானங்களில் புறப்பட்டுச் சென்றான்।
Verse 23
अभिवाद्य च काकुत्स्थ: सर्वांस्तांस्त्रिदशोत्तमान् ।लक्ष्मणेनसहभ्रात्रावासमाज्ञापयत्तदा ।।।।
அப்போது காகுத்ஸ்தரான ஸ்ரீராமர் அந்தத் தேவர்களில் சிறந்தவர்களையெல்லாம் வணங்கி, சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து, சேனை தத்தம் தங்குமிடங்களுக்கு மீளச் செல்ல ஆணையிட்டார்।
Verse 24
ततस्तुसालक्ष्मणरामपालितामहाचमूर्हृष्टजनायशस्विनी ।श्रियाज्वलन्तीविरराजसर्वतोनिशाप्रणीतेवहिशीतरश्मिना ।।।।
பின்னர் ராமன்-லக்ஷ்மணன் காத்த அந்தப் பெருஞ்சேனை, மகிழ்ந்த மக்களால் நிரம்பி, புகழால் விளங்கித், செல்வச் சிறப்பால் ஒளிர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசித்தது—குளிர்ந்த கதிர்களையுடைய நிலவால் இரவு ஒளிவிடுவது போல।
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Rāma’s choice of boon: rather than personal reward, he seeks restitution for allies—revival of the fallen vānaras/ṛkṣas, healing of wounds, and reunion with families—framing victory as an obligation to repair loss.
The dialogue teaches that legitimate leadership is measured by gratitude and care for dependents; divine power is invoked not for domination but for restoration—life, health, community reunification, and ecological well-being as signs of dharmic completion.
Ayodhyā is foregrounded as the destination of civic restoration (reunion with Bharata, Śatrughna, and the mothers; consecration), while the vānaras’ habitation is culturally marked by prosperity motifs—unseasonal blossoms/fruits and pure, full rivers—signifying renewed order.