Sarga 121

Verse 1

एतच्छ्रुत्वाशुभंवाक्यंपितामहसमीरितम् ।अङ्केनादायवैदेहिमुत्पपातविभावसुः ।।।।

பிதாமகர் பிரம்மா உரைத்த அந்த மங்கள வாக்கைச் செவிமடுத்தவுடன், விபாவசு அக்னிதேவன் வைதேஹியைத் தன் மடியில் ஏந்தி உடனே எழுந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 2

नविधूयाथचितांतांतुवैदेहींहव्यवाहनः ।उत्तस्थौमूर्तिमानाशुगृहीत्वाजनकात्मजाम् ।।।।

அப்போது ஹவ்யவாஹனனான அக்னிதேவன் அந்தச் சிதையைச் சிதறடிக்காமல், உடலுருவுடன் விரைந்து எழுந்து, ஜனகனின் மகளான வைதேஹியைத் தன் கைகளில் ஏந்தினான்।

Verse 3

तरुणादित्यसङ्काशंतप्तकाञ्चनभूषणाम् ।रक्ताम्बरधरांबालांसीलकुञ्चितमूर्थजाम् ।।।।अक्लिष्टमाल्याभरणांतथारूपामनिन्दिताम् ।ददौरामायवैदेहीमङ्केकृत्वाविभावसुः ।।।।

இளைய உதயசூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, சுத்தத் தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிவப்பு ஆடை அணிந்து, இளமைத் தோற்றத்துடன், கருநிறச் சுருள் கூந்தலுடன்—களங்கமற்ற மாலையும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, முன்புபோலவே அழகுடன் விளங்கிய குற்றமற்ற வைதேஹியை விபாவசு தம் மடியில் ஏந்தி, பின்னர் ராமனிடம் ஒப்படைத்தார்.

Verse 4

तरुणादित्यसङ्काशंतप्तकाञ्चनभूषणाम् ।रक्ताम्बरधरांबालांसीलकुञ्चितमूर्थजाम् ।।6.121.3।।अक्लिष्टमाल्याभरणांतथारूपामनिन्दिताम् ।ददौरामायवैदेहीमङ्केकृत्वाविभावसुः ।।6.121.4।।

அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்பட்டு மறைக்கப்பட்டாள்; அவளது மனம் உம்மிடமே நிலைத்து, உம்மையே சரணமாகக் கொண்டாள்; கொடிய எண்ணமுடைய பயங்கர இராட்சசிகளால் காவலிடப்பட்டாள்।

Verse 5

अब्रवीत्तुतदारामंसाक्षीलोकस्यपावकः ।एषातेराम वैदेहीपापमस्यां न विद्यते ।।।।

அப்போது உலகின் சாட்சியான பாவகன் ராமனிடம் கூறினான்—“ராமா, இதோ உன் வைதேஹி; அவளில் பாவம் எதுவும் இல்லை.”

Verse 6

नैववाचा न मनसानैवबुद्ध्या न चक्षुषा ।सुवृत्तावृत्तशौण्डीरन त्वामत्यचरच्छुभा ।।।।

வாக்கினாலும் அல்ல, மனத்தாலும் அல்ல, புத்தியாலும் அல்ல, பார்வையாலும் கூட அல்ல—நல்லொழுக்கமுடைய மங்களமான சீதை, நீதிநெறியில் உறுதியான வீரனே, உன்னை எவ்விதமும் மீறவில்லை.

Verse 7

रावणेनापनीतैषावीर्योसतिक्तेनरक्षसा ।त्वयाविरहितादीनाविवशानिर्जनाद्वनात् ।।।।

தன் வீரமதத்தில் மயங்கிய இராட்சசன் ராவணன், உம்மிடமிருந்து பிரிந்த நிலையில் துயருற்று உதவியற்றிருந்த இவளை, தனிமையான வனத்திலிருந்து அபகரித்தான்।

Verse 8

रुद्धाचान्तःपुरेगुप्तात्वच्छित्तात्वत्परायणा ।रक्षिताराक्षसीभिश्चघोराभिर्घोरबुद्धिभिः ।।।।

அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்பட்டு மறைக்கப்பட்டாள்; அவளது மனம் உம்மிடமே நிலைத்து, உம்மையே சரணமாகக் கொண்டாள்; கொடிய எண்ணமுடைய பயங்கர இராட்சசிகளால் காவலிடப்பட்டாள்।

Verse 9

प्रलोभ्यमानाविविधंभर्त्स्यमाना च मैथिली ।नाचिन्तयततद्रक्षस्त्वद्गतेनान्तरात्मना ।।।।

பலவிதமாகக் கவரப்பட்டும் அச்சுறுத்தப்பட்டும் இருந்தாலும், உள்ளம் உம்மிடமே நிலைத்த மைதிலி, அந்த இராட்சசனைச் சிறிதும் மனத்தில் ஏற்கவில்லை।

Verse 10

विशुद्धभावांनिष्पापांप्रतिगृह्णीष्वमैथिलीम् ।न किञ्चिरभिधातव्याअहमाज्ञापयामिते ।।।।

உள்ளம் தூயவளும் பாவமற்றவளுமான மைதிலியை ஏற்றுக்கொள். பதிலாக எதையும் சொல்ல வேண்டாம்—இது என் ஆணை.

Verse 11

ततःप्रीतिमानारामःश्रुत्यैवंवदतांवरः ।दध्यौमुहूर्तंधर्मात्माबाष्पव्याकुललोचनः ।।।।

அப்போது தர்மாத்மாவான ராமன்—வாக்கில் சிறந்தவன்—அந்த வார்த்தைகளைச் செவிமடுத்து உள்ளத்தில் மகிழ்ந்தான்; ஆனால் கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் ஒரு கணம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 12

एवमुक्तोमहातेजाधृतिमान्दृढविक्रमः ।उवाचत्रिदशश्रेष्ठंरामोधर्मभृतांवरः ।।।।

இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது, மஹாதேஜஸும் திடநிலையும் உறுதியான வீரமும் கொண்ட—தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த—ராமன் தேவர்களில் முதன்மையானவரிடம் உரைத்தான்।

Verse 13

अवश्यंत्रिषुलोकेषु न सीतापापमर्हति ।दीर्घकालोषिताहीयंरावणान्तःपुरेशुभा ।।।।

மூன்று உலகங்களிலும் நிச்சயமாகப் புகழ்பெற்றது—மங்கலமான சீதை பாவத்திற்கு உரியவள் அல்ல. ஆயினும் அவள் நீண்ட காலம் ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் தங்கியிருந்தாள்॥

Verse 14

बालिशोखलुकामात्मारामोदशरथात्मजः ।इतिवक्ष्यन्तिमांसन्तोजानकीमविशोध्यहि ।।।।

ஜானகியைத் தூய்மையறியச் சோதிக்காமல் நான் ஏற்றிருந்தால், நல்லோர் என்னைப்பற்றி—‘தசரதன் மகன் ராமன் நிச்சயமாக மூடன்; காமவசப்பட்டவன்’ என்று கூறுவார்கள்॥

Verse 15

अनन्यहृदयांभक्तांमच्चित्तपरिवर्तिनीम् ।अहमप्यवगच्छामिमैथिलींजनकात्मजाम् ।।।।

நானும் ஜனகனந்தினி மைதிலியை அறிவேன்—அவள் ஒரே மனத்துடன் பக்தியுடையவள்; அவளது சிந்தை எப்போதும் என்னிடமே திரும்பி நிற்கிறது॥

Verse 16

इमामपिविशालाक्षींरक्षितांस्वेनतेजसा ।रावणोनातिवर्तेतवेलामिवमहोदधिः ।।।।

இந்த விசாலநேத்திரியும் தன் ஒளியாலேயே காக்கப்பட்டவள்; ராவணன் அவளை மீற இயலாது—மகாசமுத்திரம் தன் கரையைத் தாண்டாததுபோல்॥

Verse 17

प्रत्ययार्थंतुलोकानांत्रयाणांसत्यसंश्रयः ।उपेक्षेचापिवैदेहींप्रविशन्तींहुताशनम् ।।।।

மூன்று உலகங்களுக்கும் நம்பிக்கை ஏற்படும்படியாக—நான் சத்தியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டவன் என்பதால்—வைதேகி அக்னியில் புகுந்தபோதும் நான் அமைதியாகக் கண்டு நின்றேன்॥

Verse 18

न हिशक्तःसुदुष्टात्मामनसापिहिमैथिलीम् ।प्रधर्षयितुमप्राप्यांदीप्तामग्निशिखामिव ।।।।

அந்த மிகத் தீயவன் ராவணன் மனத்தால்கூட மைதிலியை அவமதிக்க வல்லவன் அல்ல; அவள் அগ্নிச் சுடர்போல் ஒளிர்ந்து, எவராலும் அணுக இயலாதவள்.

Verse 19

नेयमर्हतिचैश्वर्यंरावणान्तःपुरेशुभा ।अनन्याहिमयासीताभास्करेणप्रभायथा ।।।।

மங்களமான சீதை ராவணனின் அந்தப்புரச் செல்வத்தை ஏற்கத் தகுதியற்றவள்; அவள் என்னிடமிருந்து பிரியாதவள், சூரியனிடமிருந்து பிரபை பிரியாததுபோல்.

Verse 20

विशुद्धात्रिषुलोकेषुमैथिलीजनकात्मजा ।न विहातुंमयाशक्याकीर्तिरात्ववतायथा ।।।।

ஜனகனின் மகளான மைதிலி மூன்று உலகங்களிலும் தூயவள். தன்னடக்கம் கொண்டவன் தன் புகழை விட்டுவிட இயலாததுபோல், நான் அவளைத் துறக்க இயலாது।

Verse 21

अवश्यं च मयाकार्यंसर्वेषांवोवचोहितम् ।स्निग्धानांलोकनाधानामेवं च वदतांहितम् ।।।।

அன்புடைய, உலகம் மதிக்கும் தலைவர்களாகிய நீங்கள் நலனுக்காக உரைத்த இந்த நல்வாக்குகளை நான் நிச்சயமாகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

Verse 22

इत्येवम्विजयीमहाबलःप्रशस्यमानःस्वकृतेनकर्मणा ।समेत्यरामःप्रिययामहायशाःसुखंसुखार्होऽनुबभूवराघवः ।।।।

இவ்வாறு வெற்றியுடன் மகாபலமுடையவனாய், தன் செய்கைகளால் போற்றப்பட்ட மகாயசஸ்வி ஸ்ரீராமன், தன் பிரியையுடன் மீண்டும் சேர்ந்தபின், சுகத்திற்குரிய ராகவன் பரம சுகத்தை அனுபவித்தான்।