Sarga 119

Verse 1

एवमुक्तातुवैदेहिपरुषंरोमहर्षणम् ।राघवेणसरोषेणश्रुत्वाप्रव्यथिताऽभवत् ।।।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, கோபமுற்ற ராகவனின் கடுமையான, ரோமஞ்சம் எழுப்பும் சொற்களை கேட்ட வைதேகி உள்ளம் முழுதும் கலங்கினாள்.

Verse 2

सातदश्रुतपूर्वंहिजनेमहतिमैथिली ।श्रुत्वाभर्तृर्वचोरूक्षंलज्जयावनताभवत् ।।।।

அப்போது பெரும் மக்கள் சபையில், முன்பு ஒருபோதும் கேளாத கணவரின் கடுமையான சொற்களை கேட்ட மைதிலி வெட்கத்தால் தலை தாழ்த்தி நின்றாள்.

Verse 3

प्रविशन्तीवगात्राणिस्वानिसाजनकात्मजा ।वाक्षरैस्स्सैःसशल्येवभृशमाश्रूण्यवर्तयत् ।।।।

அந்த அம்புபோன்ற சொற்களால் காயமுற்றவள்போல் ஜனகநந்தினி தன் உடலுறுப்புகளுக்குள் சுருங்கிச் சென்றதுபோல் தோன்றி, மிகுதியாய் கண்ணீர் சிந்தினாள்.

Verse 4

ततोबाष्पपरिक्लिन्नंप्रमार्जन्तीस्वमाननम् ।शनैर्गद्गदयावाचाभर्तारमिदमब्रवीत् ।।।।

அப்போது கண்ணீரால் நனைந்த தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, மெதுவாகத் தழுதழுக்கும் குரலில் தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 5

किंमामसदृशंवाक्यमीदृशंश्रोत्रदारुणम् ।रूक्षंश्रावयसेवीर प्राकृतःप्राकृतमिव ।।।।

வீரரே! உமக்குப் பொருந்தாத இத்தகைய, செவிக்கு கடுமையான, கரடுமுரடான சொற்களை என்னிடம் ஏன் கூறுகிறீர்—ஒரு சாதாரண ஆண் ஒரு சாதாரண பெண்ணிடம் பேசுவது போல?

Verse 6

न तथास्मिमहाबाहो यथामामवगच्छसि ।प्रत्ययंगच्छमेस्वेनचारित्रेणैवतेशपे ।।।।

மகாபாஹோ! நீர் என்னை எண்ணுவது போல நான் அல்ல. என் சொந்த நடத்தையாலேயே என்னை நம்புங்கள்—என் குணநலனின் சத்தியமாக நான் கூறுகிறேன்।

Verse 7

पृथकस्त्रीणांप्रचारेणजातिंत्वंपरिशङ्कसे ।परित्यजैनांशङ्कांतुयदितेऽहंपरीक्षिता ।।।।

சில பெண்களின் நடத்தையை வைத்து நீர் முழு பெண்குலத்தையே சந்தேகிக்கிறீர். நீர் என்னைச் சோதித்துவிட்டால், இந்த ஐயத்தை விட்டுவிடுங்கள்।

Verse 8

यदहंगात्रसम्पर्शंगतास्मिविशवाप्रभो ।कामकारो न मेतत्रदैवंतत्रापराध्यति ।।।।

பிரபோ! நான் அசஹாயமாக மற்றொருவரின் உடல்-ஸ்பரிசத்தை அனுபவிக்க நேர்ந்திருந்தால், அங்கே என் விருப்பத்திற்குச் சுதந்திரம் இல்லை; அங்கே குற்றம் விதிக்கும் வலிமைக்கும் தெய்வநியதிக்கும் உரியது, எனக்கு அல்ல।

Verse 9

मदधीनंतुयत्तन्मेहृदयंत्वयिवर्तते ।पराधीनेषुगात्रेषुकिंकरिष्याम्यनीश्वरी ।।।।

ஆனால் என் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது—என் இதயம்—அது உம்மிடமே நிலைத்துள்ளது; என் அங்கங்கள் பிறரின் அதிகாரத்தில் இருந்தபோது, சுதந்திரமற்ற நான் என்ன செய்ய இயலும்?

Verse 10

सहसम्वृद्धभावेनसंसर्गेण च मानद ।यदितेऽहं न विज्ञाताहतातेनास्मिशाश्वतम् ।।।।

மாநத ராமா! அன்பில் ஒன்றாக வளர்ந்து, இத்தனை நெருங்கிய உறவும் இருந்தும் நீங்கள் என்னை உண்மையாக அறியவில்லை என்றால், நான் என்றென்றும் அழிந்தவளே.

Verse 11

प्रेषितस्तेमहावीरोहनुमानवलोककः ।लङ्कास्थाहंत्वयाराजन्किंतदा न विसर्जिता ।।।।

அரசே! நீங்கள் அனுப்பிய மகாவீரன் ஹனுமான் என்னைத் தேடி வந்தபோது, நான் லங்கையில் இருந்தேன்; சந்தேகமே உங்கள் நிலைப்பாடு என்றால், அப்போதே என்னை ஏன் துறக்கவில்லை?

Verse 12

प्रत्यक्षंवानरस्यास्यतद्वाक्यसमनन्तरम् ।त्वयासन्त्यक्तयावीरत्यक्तंस्याजजीवितंमया ।।।।

வீரா! அந்த வானரன் முன்னிலையிலேயே, அவன் செய்தியை கேட்ட உடனே நீங்கள் என்னைத் துறந்திருந்தால், நான் அக்கணமே உயிரையும் விட்டிருப்பேன்.

Verse 13

न वृथातेश्रमोऽयंस्यात्संशयेन्यस्यजीवितम् ।सुहृज्जनपरिक्लेशो न चायंविपुलस्तव ।।।।

உன் உள்ளத்தில் உண்மையிலே சந்தேகம் இருந்திருந்தால், உன் இச்சிரமம் அனைத்தும் வீணாகியிருக்கும்; பிறரின் உயிர்களும் சந்தேகத்தால் ஆபத்தில் விழுந்திருக்கும். உன் நல்வழித் தோழர்கள் அனுபவித்த இந்தப் பெருந்துயரும் நியாயமல்ல.

Verse 14

त्वयातुनृपशार्दूलदोषमेवानुवर्तता ।लघुनेवमनुष्येणस्त्रीत्वमेवपुरस्कृतम् ।।।।

ஆனால் அரசசிங்கமே! நீ குற்றத்தையே பின்பற்றினாய். அற்ப மனிதனைப் போல ‘பெண்மை’யையே முன்னிறுத்தி, பெண் என்பதே சந்தேகத்திற்குக் காரணமெனக் கருதி என்னை ஐயுற்றாய்.

Verse 15

अपदेशेनजनकादुत्पततिर्वसुथातलात् ।ममवृत्तं च वृत्तज्ञबहुते न पुरस्कृतम् ।।6.119.15।।

என் பிறப்பு—ஜனகனுடன் தொடர்புடையதாகவும் பூமியிலிருந்து தோன்றியதாகவும் கூறப்படுவது—மற்றும் என் நடத்தை, நல்வழி அறிந்தவனே! இவை பலவும் புகழ்பெற்றவையாயினும், நீ அவற்றிற்கு உரிய மதிப்பளிக்கவில்லை.

Verse 16

न प्रमाणीकृतंपाणिर्भाल्येममनिपीडितः ।ममभक्तिश्चशीलं च सर्वंतेपृष्ठतःकृतम् ।।।।

இளமையில் என் கைப்பிடித்தல் உனக்குப் பிணைப்புச் சான்றாக அமையவில்லையா? என் பக்தி, என் நற்குணம், நான் வாழ்ந்து காத்த அனைத்தும்—அவற்றையெல்லாம் நீ புறக்கணித்தாயா?

Verse 17

इतिब्रुवन्तीरुदतीबाष्पगद्गगभाषिणी ।उवाचलक्ष्मणंसीतादीनंध्यानपरायणम् ।।।।

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே, அழுதுகொண்டே, கண்ணீரால் குரல் தடைபட்டு, துயருற்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த இலக்குமணனை சீதை உரைத்தாள்.

Verse 18

चितांमेकुरुसौमित्रेव्यवनस्यास्यभेषजम् ।मिध्यापवादोपहतानाहंजीवितुमुत्सहे ।।।।

ஏ சௌமித்ரியே! எனக்காகச் சிதையை அமை—இந்தத் துயரத்திற்கு இதுவே ஒரே மருந்து. பொய்யான பழிச்சொற்களால் புண்பட்ட நான் இனி வாழ விரும்பவில்லை.

Verse 19

अप्रीतेनगुणैर्भर्त्रात्यक्तायाजनसंसदि ।याक्षमामेगतिर्गन्तुंप्रवेक्ष्येहव्यवाहनम् ।।।।

என் கணவர் என் நற்குணங்களாலும் திருப்தியடையாமல் மக்கள் சபையில் என்னைத் துறந்தால், எனக்குப் போகும் வழி ஒன்றே—இங்கேயே ஹவ்யவாஹகனான அக்னியில் நான் பிரவேசிப்பேன்.

Verse 20

एवमुक्तस्तुवैदेह्यालक्ष्मणःपरवीरहा ।अमर्षवशमापन्नोराघवंसमुदैक्षत ।।।।

வைதேஹி இவ்வாறு கூறியதும், பகை வீரர்களை வென்ற லக்ஷ்மணன் கோபம் மேலெழுந்தவனாய் ராகவனை நோக்கிப் பார்த்தான்.

Verse 21

स विज्ञायततश्छन्दंरामस्याकारसूचितम् ।चितांचकारसौमित्रिर्मतेरामस्यवीर्यवान् ।।।।

ராமனின் முகபாவத்தால் வெளிப்பட்ட எண்ணத்தை அறிந்து, வீரனான சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) ராமனின் தீர்மானத்திற்கிணங்க தரையில் சிதையை அமைத்தான்.

Verse 22

नहिरामंतदाकश्चित्कालान्तकयमोपमम् ।अनुनेतुमथोवक्तुंद्रष्टुंवाप्यशकत्सुहृत् ।।।।

அந்நேரம் காலாந்தக யமனைப் போல் தோன்றிய ஸ்ரீராமனை அணுக எந்த நண்பனும் இயலவில்லை—அவரை வேண்டவும், பேசவும், அவரை நோக்கிப் பார்ப்பதற்கும் கூட துணிவு இல்லை।

Verse 23

अधोमुखंस्थितंरामंततःकृत्वाप्रदक्षिणम् ।उपावर्ततवैदेहीदीप्यमानंहुताशनम् ।।।।

பின்னர் வைதேஹி தலைகுனிந்து நின்ற ஸ்ரீராமனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, எரிந்து ஜ்வலித்த ஹுதாசனத்தின் பக்கம் திரும்பினாள்।

Verse 24

प्रणम्यदैवतेभ्यश्चब्राह्मणेभ्यश्चमैथिली ।बद्धाञ्जलिपुटाचेदमुवाचानगिसमीपतः ।।।।

தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் வணங்கி, மைதிலி கைகூப்பி, அக்னியின் அருகிலிருந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 25

यथामेहृदयंनित्यंनापसर्पतिराघवात् ।तथालोकस्यसाक्षीमांसर्वतःपातुपावकः ।।।।

என் இதயம் எப்போதும் ராகவனை விட்டு ஒருபோதும் விலகவில்லையெனில், உலகத்தின் சாட்சியான பாவகன் என்னை எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கட்டும்।

Verse 26

यथामांशुद्धचरितांदुष्टांजानातिराघवः ।तथालोकस्यसाक्षीमांसर्वतःपातुपावकः ।।।।

ராகவன் என்னை தூய நடத்தை உடையவளாகவும் களங்கமற்றவளாகவும் அறிந்திருந்தால், உலகத்தின் சாட்சியான பாவகன் என்னை எங்கும் காக்கட்டும்।

Verse 27

कर्मणामनसावाचायथानातिचराम्यहम् ।राघवंसर्वधर्मज्ञंतथामांपातुपावकः ।।।।

செயலாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும் நான் எல்லாதர்மமும் அறிந்த ராகவனை ஒருபோதும் மீறாதிருந்தால், பாவகன் (அக்னிதேவன்) என்னைக் காக்கட்டும்.

Verse 28

आदित्योभगवान्वायुर्धिशश्चन्द्रस्तथैव च ।अहश्चापितथासन्ध्येरात्रिश्चपृथिवीतथआ ।।।।यथान्येऽपिविजानन्तितथाचारित्रसंयुताम् ।

பகவான் ஆதித்யன், வாயு, திசைகள், சந்திரன், மேலும் பகல், சந்தியா, இரவு, பூமி—இவற்றோடு அறிந்திருக்கும் பிற தெய்வங்களும்—என்னை நல்லொழுக்கம் உடையவளாகவே உண்மையாக அறியட்டும்.

Verse 29

एवमुक्त्वातुवैदेहीपरिक्रम्यहुताशनम् ।विवेशज्वलनंदीप्तंनिःशङ्केनान्तरात्मना ।।।।

இவ்வாறு கூறிய வைதேஹி ஹுதாசனனை வலம் வந்து, உள்ளம் அச்சமின்றி அமைதியாய் இருந்து, தீவிரமாக எரியும் ஜ்வாலைகளில் நுழைந்தாள்.

Verse 30

नश्चसुमहांस्तत्रबालवृद्धसमाकुलः ।।।।ददर्शमैथिलींदीप्तांप्रविशन्तींहुताशनम् ।

அங்கே இளையோரும் முதியோரும் நிறைந்த பேர்கூட்டம், தீப்திமதி மைதிலி ஹுதாசனத்தில் நுழைவதை கண்டது.

Verse 31

सातप्तनवहेमाभातप्तकाञ्चनभूषणा ।।।।पपातज्वलनंदीप्तंसर्वलोकस्यसन्निधौ ।

புதிதாய் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பொன்னென ஒளிர்ந்து, காய்ந்த பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள், அனைவரின் முன்னிலையில் பிரகாசிக்கும் ஜ்வலனத்தில் விழுந்தாள்.

Verse 32

ददृशुस्तांविशालाक्षींपतन्तींहव्यवाहनम् ।।।।सीतांसर्वाणिरूपाणिरुक्मवेदिनिभांतदा ।

அப்போது எல்லா உயிர்களும், விசாலநேத்திரமான சீதை ஹவ்யவாஹனமான அக்னியில் இறங்குவதை கண்டன; அவள் பொன் வேதிகைபோல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 33

ददृशुस्तांमहाभागांप्रविशन्तींहुताशनम् ।।।।सीतांकृत्स्नास्त्रयोलोकाःपुण्यामाज्याहुतीमिव ।

முழு திரிலோகமும், மகாபாக்யவதி சீதை ஹுதாசனத்தில் நுழைவதை கண்டது—புனிதமான ஆஜ்யாஹுதி தீயில் ஊற்றப்படுவது போல.

Verse 34

प्रचुक्रुशुःस्त्रियःसर्वास्तांदृष्टवाहव्यवाहवे ।।।।पतन्तींसंस्कृतांमन्रन्स्सैर्वसोर्दारामिवाध्वरे ।

ஹவ்யவாஹன அக்னியில் விழும், மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட யாகத்தின் நிலையான நெய்யோட்டம்போல் இருந்த சீதையைப் பார்த்து எல்லா பெண்களும் அலறினர்.

Verse 35

ददृशुस्तांत्रयोलोकादेवगन्धर्वदानवाः ।।।।शस्तांपतन्तींनिरयेत्रिविवाद्धेवतामिव ।

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் அனைவரும் அவளைக் கண்டனர்—புகழ்ந்து பாடப்படுகின்றவளாய் அவள் நரகத்தில் வீழ்வதுபோல், விண்ணிலிருந்து நரகத்திற்குத் தள்ளப்பட்ட தேவியைப் போலத் தோன்றினாள்।

Verse 36

तस्यामग्निंविशन्त्यांतुहाहेतिविपुलःस्वनः ।।।।रक्षसांवानराणां च सम्बभूवाद्भुतोपमः ।

அவள் அக்னியில் நுழையத் தொடங்கியபோது ‘ஹா ஹா’ எனப் பெரும் முழக்கம் எழுந்தது. ராட்சசர்களும் வானரர்களும் இடையே வியப்பால் நிரம்பிய, அதிசயத்திற்கொப்பான ஆரவாரம் பரவியது।