Sarga 117

Verse 1

स उवाचमहाप्रामस्सोऽभिवाद्यप्लवङ्गमः ।रामंवचनमर्थज्ञोवरंसर्वधनुष्मताम् ।।।।

அந்த மஹாப்ராஜ்ஞனும் பொருளறிந்த வானரன், வணங்கி, எல்லா வில்லாளர்களிலும் சிறந்த ஸ்ரீராமனை நோக்கி அர்த்தமிகு சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 2

यन्निमित्तोऽयमारम्बःकर्मणांयःफलोदयः ।तांदेवींशोकसन्तप्तांद्रष्टुमर्हसिमैथिलीम् ।।।।

யாருக்காக இந்த முயற்சி தொடங்கியதோ, யாருக்காக இச்செயல்களின் பலன் இப்போது வெளிப்பட்டதோ—அந்த துயரால் தகித்த தேவியான மைதிலியை நீ காண வேண்டும்।

Verse 3

साहिशोकसमाविष्टाबाष्पपर्याकुलेक्षणा ।मैथिलीविजयंश्रुत्वाद्रष्टुंत्वामभिकाङ्क्षति ।।।।

மைதிலி துயரத்தில் மூழ்கி, கண்ணீர் மங்கலால் கண்கள் கலங்கியவள்; உங்கள் வெற்றிச் செய்தி கேட்டுத் தங்களைத் தரிசிக்க ஆவலுறுகிறாள்।

Verse 4

पूर्वकात्प्रत्ययाच्चाहमुक्तोविश्वस्तयातया ।भर्तारंद्रष्टुमिच्छामिकृतार्थंसहलक्ष्मणम् ।।।।

முன்பும், என்னை நம்பி, அவள் கூறினாள்—“லக்ஷ்மணனுடன் க்ருதார்த்தனாகிய என் கணவரை நான் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்।”

Verse 5

एवमुक्तोहनुमतारामोधर्मभृतांवरः ।आगच्छत्सहसाध्यानमीषद्भाष्पपरिप्लुतः ।।।।

ஹனுமான் இவ்வாறு கூறியதும், தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன் திடீரென ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அவரது கண்கள் சிறிதளவு கண்ணீரால் நனைந்தன।

Verse 6

दीर्घमुष्णंविनिःश्वस्यजगतीमवलोकयन् ।उवाचमेघसङ्काशंविभीषणमुपस्थितम् ।।।।

நீண்டதும் சூடானதுமான மூச்சை வெளியிட்டு, பார்வையை நிலத்தின்மேல் தாழ்த்தி, மழைமேக நிறமுடைய அருகில் நின்ற விபீஷணனிடம் ராமன் கூறினான்।

Verse 7

दिव्याङ्गरागांवैदेहींदिव्याभरणभूषिताम् ।इहसीतांशिरःस्नातामुपस्थापयमाचिरम् ।।6.117.7।।

‘தெய்வீக அங்கராகம் பூசப்பட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தலைநீராடி புத்துணர்வடைந்த வைதேகி சீதையை இங்கே தாமதமின்றி கொண்டு வா.’

Verse 8

एवमुक्तस्तुरामेणत्वरमाणोविभीषणः ।प्रविश्यान्तःपुरंसीतांस्त्रीभिस्स्वाभिरोचदयत् ।।।।

ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், விபீஷணன் விரைந்து அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து, தன் சேவகிப் பெண்கள் மூலம் சீதையை அழைக்கச் செய்தான்।

Verse 9

ततस्सीतांमहाभागांदृष्टवोवाचविभीषणः ।मूर्ध्निबद्धाञ्जलिश्रीमान्विनीतोराक्षसेश्वरः ।।।।

அப்போது மகாபாக்யவதியான சீதையைப் பார்த்து, ஸ்ரீமான் ராக்ஷசேஸ்வரன் விபீஷணன் தலைமேல் அஞ்சலி கட்டி, பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 10

दिव्याङ्गरागावैदेहीदिव्याभरणभूषिता ।यानमारोहभद्रंतेभर्तात्वांद्रष्टुमिच्छति ।।।।

தெய்வீக அங்கராகத்தால் மணமூட்டப்பட்டும், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் உள்ள வைதேஹி! இந்த யானத்தில் ஏறு; உனக்கு மங்கலம் உண்டாக. உன் கணவர் உன்னைப் பார்க்க விரும்புகிறார்।

Verse 11

एवमुक्तातुवैदेहीप्रत्युवाचविभीषणम् ।अस्नात्वाद्रष्टुमिच्छामिभर्तारंराक्षसेश्वर ।।।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது வைதேஹி விபீஷணனை நோக்கி—‘ஹே ராக்ஷசேஸ்வரா! நான் நீராடாமல் என் கணவரைத் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்’ என்று சொன்னாள்।

Verse 12

तस्यास्तद्वचनंश्रुत्वाप्रत्युवाचविभीषणः ।यथाहरामोभहर्तातेतत्तथाकर्तुमार्हसिमार्हसि ।।।।

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட விபீஷணன் கூறினான்—‘உன் கணவர் ஸ்ரீராமன் எவ்வாறு ஆணையிட்டாரோ, அதேபடி நீ செய்ய வேண்டும்’ என்று।

Verse 13

तस्यतद्वचनंश्रुत्वामैथिलीपतिदेवता ।भर्तृभक्त्यावृतासाध्वीतथेतिप्रत्यभाषत ।।।।

அவருடைய சொற்களை கேட்ட மைதிலி—கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்டவள்—கணவன் பக்தியால் சூழப்பட்ட அந்தச் சாத்வி, “ததாஸ்து” என்று பதிலளித்தாள்.

Verse 14

ततस्सीतांशिरःस्नातांसंयुक्तांप्रतिकर्मणा ।महार्हाभरणोपेतांमहार्हाम्बरधारिणीम् ।।।।आरोप्यशिबिकांदीप्तांपरार्घ्याम्बरसम्वृताम् ।राक्षसैर्भहुभिर्गुप्तामाजहारविभीषणः ।।।।

பின்னர் விபீஷணன் சீதையைத் தலைநீர் நீராடச் செய்து, முறையான அலங்காரத்துடன் அமைத்தான். அவள் அருமையான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள். மிகச் சிறந்த துணியால் மூடப்பட்ட ஒளிவீசும் பல்லக்கில் அவளை ஏற்றி, பல ராக்ஷசர்கள் காவலுடன், அவளை (ஸ்ரீராமரிடம்) கொண்டு வந்தான்.

Verse 15

ततस्सीतांशिरःस्नातांसंयुक्तांप्रतिकर्मणा ।महार्हाभरणोपेतांमहार्हाम्बरधारिणीम् ।।6.117.14।।आरोप्यशिबिकांदीप्तांपरार्घ्याम्बरसम्वृताम् ।राक्षसैर्भहुभिर्गुप्तामाजहारविभीषणः ।।6.117.15।।

பின்னர் விபீஷணன் சீதையைத் தலைநீர் நீராடச் செய்து, முறையான அலங்காரத்துடன் அமைத்தான். அவள் அருமையான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள். மிகச் சிறந்த துணியால் மூடப்பட்ட ஒளிவீசும் பல்லக்கில் அவளை ஏற்றி, பல ராக்ஷசர்கள் காவலுடன், அவளை (ஸ்ரீராமரிடம்) கொண்டு வந்தான்.

Verse 16

सोऽभिगम्यमहात्मानंज्ञातावपिध्यानमास्थितम् ।प्रणतश्चप्रहृष्टश्चप्राप्तांसीतांन्यवेदयत् ।।।।

அவன் மகாத்மாவை அணுகி, அவர் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதை அறிந்து, வணங்கி மகிழ்ச்சியுடன் சீதை வந்தடைந்தாள் என்று அறிவித்தான்.

Verse 17

तामागतामुपश्रुत्यरक्षोगृहचिरोषिताम् ।हर्षोदैन्यंच रोषश्चत्रयंराघवमाविशत् ।।।।

ராக்ஷசரின் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்த சீதை வந்தாள் என்று கேட்டவுடன், ராகவனை ஒரே நேரத்தில் மூன்று உணர்வுகள் ஆட்கொண்டன—மகிழ்ச்சி, தாழ்வு (விம்மல்), மற்றும் கோபம்.

Verse 18

ततःपार्श्वगतंदृष्टवासविमर्शंविचारयन् ।विभीषणमिदंवाक्यमहृष्टोराघवोऽब्रवीत् ।।।।

அப்போது ராகவன்—மனத்தில் ஆலோசித்து ஆராய்ந்து, மனம் மகிழாதவனாய்—அருகில் நின்ற விபீஷணனை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 19

राक्षसाधिपतेसौम्यनित्यंमद्विजयेरत ।वैदेहीसंनिकर्षंमेशीघ्रंसमुपगच्छतु ।।।।

அரக்கரின் அதிபதியே, சௌம்யனே, எந்நாளும் என் வெற்றியில் ஈடுபட்டவனே—வைதேஹியை விரைவில் என் சன்னிதிக்கு அழைத்து வருக.

Verse 20

तस्यतद्वचनंश्रुत्वाराघवस्यविभीषणः ।तूर्णमुत्सारणंतत्रकारयामासधर्मवित् ।।।।

ராகவனின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட தர்மஞானி விபீஷணன், அங்கே உடனே கூட்டத்தை அகற்றச் செய்து இடத்தைத் தூய்மையாக்கினான்.

Verse 21

कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्रवेत्रजर्जरपाणयः ।उत्सारयन्तस्तान्योधान्समन्तात् परिचक्रमुः ।।।।

அங்கே அங்கவஸ்திரமும் தலைப்பாகையும் அணிந்து, கைகளில் தண்டம் ஏந்தியவர்கள் சுற்றிலும் நடந்து, வீரர்களைத் தள்ளி இடத்தைத் துப்புரவாக்கினர்.

Verse 22

ऋक्षाणांवानराणां च राक्षसानां च सर्वशः ।वृन्दान्युत्सार्यमाणानिदूरमुत्तस्थुरन्ततः ।।।।

கரடிகள், வானரர்கள், அரக்கர்கள் ஆகியோரின் கூட்டங்கள் எங்கும் அகற்றப்பட்டன; இறுதியில் அவர்கள் அந்த இடத்திலிருந்து தொலைவில் சென்று நின்றனர்.

Verse 23

तेषामुत्सार्यमाणानांनिःस्वनःसुमहानभूत् ।वायुनोद्धूयामानस्यसागरस्येवनिःस्वनः ।।।।

அவர்கள் விரட்டித் தள்ளப்பட்டபோது மிகப் பெரும் முழக்கம் எழுந்தது—காற்றால் கொந்தளிக்கும் கடலின் கர்ஜனைப்போல்.

Verse 24

उत्सार्यमाणान् दृष्टवाथजगत्यांजातसम्भ्रमान् ।दाक्षिण्यात्तदमर्षाच्चवारयामासराघवः ।।।।

மக்களை விரட்டித் தள்ளி அவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கியதைப் பார்த்த ராகவன், கருணையாலும் அந்த முறையின்மீது கோபத்தாலும், அந்தச் சிதறலைத் தடுத்தான்.

Verse 25

संरम्बश्चाब्रवीद्रामश्चक्षुषाप्रदहन्निव ।विभीषणंमहाप्राज्ञंसोपालम्बमिदंवचः ।।।।

சினம் பொங்க, கண்களாலேயே எரித்திடுவது போல, ராமன் மஹாப்ராஜ்ஞன் விபீஷணனை நோக்கி கண்டனமிகு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 26

किमर्थंमामनादृत्यक्लिश्यतेऽयंत्वयाजनः ।निवर्तयैनमुद्योगंजनोऽयंस्वजनोमम ।।।।

‘என்னைப் பொருட்படுத்தாமல் இந்த மக்களை நீ ஏன் துன்புறுத்துகிறாய்? இந்தக் கலக்கத்தை நிறுத்து—இவர்கள் என் சொந்த மக்கள்.’

Verse 27

न गृहाणि न वस्त्राणि न प्राकारास्तिरस्क्रिया ।नेदृशाराजसत्कारावृत्तमावरणंस्त्रियाः ।।।।

‘பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்பு வீடுகளும் அல்ல, ஆடைகளும் அல்ல, மதில்களும் அல்ல, மறைப்பும் அல்ல; இத்தகைய அரச மரியாதையும் சூழ்வும் கூட—அவளுக்கான உண்மையான காவல் அல்ல.’

Verse 28

व्यसनेषु न कृच्छ्रेषु न युद्धेषुस्वयंवरे ।न क्रतौनोविवाहेवादर्शनंदूष्यतेस्त्रियाः ।।।।

விபத்து அல்லது கடினநிலையில், போரில், சுயம்வரத்தில், யாகத்தில் அல்லது திருமணத்தில்—பெண் பொதுமுன் தோன்றித் தரிசனம் அளிப்பது குற்றமாகக் கருதப்படாது।

Verse 29

सैषाविपद्गताचैवकृच्छ्रेव च महतिस्थिता ।दर्शनेनास्तिदोषोऽस्यामत्समीपेविशेषतः ।।।।

அவள் நிச்சயமாகத் துன்பவிபத்தில் அகப்பட்டு மிகுந்த நெருக்கடியில் நிற்கிறாள்; அவள் தரிசனத்தில் குற்றமில்லை—என் அருகில் இருப்பதோடு மேலும் சிறப்பாக।

Verse 30

विसृज्यशिबिकांतस्मात्पद्भ्यामेवोपसर्पतु ।समीपेममवैदेहींपश्यन्त्वेतेवनौकसः ।।।।

ஆகையால் பல்லக்கை விட்டு, வைதேகி கால்நடையாகவே என் அருகே வரட்டும்; இவ்வனவாசி வானரர்கள் என் முன்னிலையில் அவளைத் தரிசிக்கட்டும்।

Verse 31

एवमुक्तस्तुरामेणसविमर्शोविभीषणम् ।रामस्योपानयसतीतांसन्निकर्षंविनीतवत् ।।।।

ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், சிந்தித்து, விபீஷணன் பணிவுடன் சீதையை ராமனின் சன்னிதிக்கு அழைத்து வந்தான்।

Verse 32

ततोलक्ष्मणसुग्रीवौहनूमांश्चप्लवङ्गमः ।निशम्यवाक्यंरामस्यबभूवुर्व्यथिताभृशम् ।।।।

அப்போது ராமனின் சொற்களை கேட்ட லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன், வானரன் ஹனுமான் ஆகியோர் மிகுந்த துயருற்றனர்।

Verse 33

कलत्रनिरपेक्ष्षैश्चइङ्गितैरस्यदारुणैः ।अप्रीतमिवसीतायांतर्कयन्तिस्मराघवम् ।।।।

அவனுடைய கடுமையான, மனைவியைப் பொருட்படுத்தாததுபோன்ற சைகைகளால், ராகவன் சீதையின்மேல் பிரீதியற்றவன் என அவர்கள் ஊகித்தனர்।

Verse 34

लज्जयात्ववलीयन्तीस्वेषुगात्रेषुमैथिली ।विभीषणेनानुगताभर्तारंसाभ्यवर्तत ।।।।

வெட்கத்தால் தன்னுள் தானே சுருங்கிய மைதிலி, விபீஷணன் பின்தொடர, தன் கணவரின் அருகே அணைந்தாள்।

Verse 35

विस्मयाच्छप्रहर्षाच्चस्नेहाच्चपतिदेवता ।उदैक्षतमुखंभर्तुःसौम्यंसौम्यतरानना ।।।।

வியப்பு, மகிழ்ச்சி, அன்பு ஆகியவற்றால் நிறைந்து, கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட பதிதேவதை சீதை, தன் கணவரின் அந்த மென்மையான முகத்தை நோக்கினாள்; அவளுடைய முகம் அதைவிடவும் மென்மையுடையதாக இருந்தது।

Verse 36

अथसमपनुदन्मनःक्लमंसासुचिरमदृष्टमुदीक्ष्यवैप्रियस्य ।वदनमुदितचन्द्रपूर्णकान्तंविमलशशाङ्कनिभाननातदानीम् ।।।।

அப்போது களங்கமற்ற நிலவை ஒத்த முகத்தையுடைய சீதை, நீண்ட காலம் காணாத தன் பிரியனின் முகத்தை—புதிதாய் உதித்த பூர்ணநிலவின் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பதைக்—கண்டு, மனக் களைப்பை அகற்றினாள்; அந்த நொடியிலே அவளுடைய முகமும் தூய நிலவுபோல் ஒளிர்ந்தது।