Sarga 113
रावणवधदर्शनम् — Lament of the Rākṣasa Women upon Seeing Rāvaṇa Slain
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் ராவணன் வதைக்கப்பட்ட உடனேயே லங்கையின் நகர வாழ்விலும் அந்தப்புரத்தின் உள்ளக வாழ்விலும் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியான துயரம் போர்க்களத்துக்கு வெள்ளம்போல் பாய்வது காட்டப்படுகிறது. துயரால் துடித்த ராட்சசி பெண்கள் அந்தப்புரத்திலிருந்து ஓடிவந்து, இரத்தமும் சேறும் கலந்த போர்க்களத்தில் நுழைந்து, துண்டிக்கப்பட்ட உடற்பாகங்களும் விழுந்த உடல்களும் நடுவே தங்கள் கணவர்கள், உறவினர்களைத் தேடுகின்றனர். அவர்கள் ராவணனின் பேருடலை—கருமையான மலைக்குவியல்போல்—கண்டு அவன் அங்கங்களில் விழுந்து அழுகின்றனர்; சிலர் அணைத்துக் கொள்கிறார்கள், சிலர் பாதங்களையும் கழுத்தையும் பற்றிக் கொள்கிறார்கள், சிலர் தரையில் புரள்கிறார்கள், சிலர் மயங்கி விழுகிறார்கள், மேலும் சிலர் தாமரையில் பனித்துளிபோல் கண்ணீரால் அவன் முகத்தை நனைக்கிறார்கள். அவர்களின் புலம்பல் சிந்தனையுடனும் போதனையுடனும் மாறுகிறது. ஒருகாலத்தில் இந்திரன், யமன், கந்தர்வர், ரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கும் அச்சமூட்டிய ராவணன், இன்று ஒரு மனித வீரனால் கொல்லப்பட்டு உதவியற்றவனாய் கிடப்பதை அவர்கள் ஒப்பிட்டு வருந்துகின்றனர். காரணத்தையும் தெளிவாகச் சொல்கின்றனர்—நல்லெண்ண ஆலோசனைகளை ஏற்காதது, குறிப்பாக விபீஷணனின் அறிவுரையைப் புறக்கணித்தது, சீதையை அபகரித்து அடைத்து வைத்தது; இதுவே அவர்களது குலத்தின் ‘மூலநாசம்’ ஆனது. இறுதியில் தெய்வவிதியின் தடுக்கமுடியாத ஓட்டத்தை அவர்கள் உரைக்கின்றனர்—செல்வம், மனவலிமை, பராக்கிரமம், அரசாணை எதுவும் அதை மாற்ற இயலாது; க்ரௌஞ்ச/குரரீப் பறவைகள்போல் அவர்களின் கருணைக் கூக்குரல் யுத்தகாண்டத்தின் நடுவிலும் ஒரு இரங்கற்பாடலின் ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
रावणंनिहतंदृष्टवाराघवेणमहात्मना ।अन्तःपुराद्विनिष्पेतूराक्षस्यश्शोककर्शिताः ।।।।
மகாத்மா ராகவனால் ராவணன் நிஹதனானதைப் பார்த்து, துயரால் வாடிய ராக்ஷஸி பெண்கள் அந்தப்புரத்திலிருந்து விரைந்து வெளியே வந்தனர்.
Verse 2
वार्यमाणास्सुबहुशोवेष्टन्त्यःक्षितिपांसुषु ।विमुक्तकेश्यश्शोकार्तागावोवत्सहतायथा ।।।।
மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தாலும் பல பெண்கள் பூமியின் தூசியில் புரண்டனர்; சிதறிய கூந்தலுடன் துயருற்று, கன்றைக் கொன்றபோது பசுக்கள் அழுவது போல அவர்கள் கதறினர்।
Verse 3
उत्तरेणविनिष्क्रम्यद्वारेणसहराक्षसैः ।प्रविश्यायोधनंघोरंविचिन्वन्त्वोहतंपतिम् ।।।।आर्यपुत्रेतिवादिन्योहानाथेति च सर्वशः ।परिपेतुःकबन्धाङ्कांमहींशोणितकर्दमाम् ।।।।
வடக்கு வாயிலால் ராக்ஷசர்களுடன் வெளியேறி, அவர்கள் அச்சமூட்டும் போர்க்களத்தில் நுழைந்து, கொல்லப்பட்ட தம் கணவர்களைத் தேடினர். எங்கும் ‘ஆர்யபுத்ரா!’ ‘அய்யோ நாதா! நான் அனாதை!’ என்று அழுதபடி, தலைற்ற உடற்பிண்டங்கள் பரவிய, இரத்தமும் சேறும் படிந்த நிலத்தில் அலைந்தனர்.
Verse 4
उत्तरेणविनिष्क्रम्यद्वारेणसहराक्षसैः ।प्रविश्यायोधनंघोरंविचिन्वन्त्वोहतंपतिम् ।।6.113.3।।आर्यपुत्रेतिवादिन्योहानाथेति च सर्वशः ।परिपेतुःकबन्धाङ्कांमहींशोणितकर्दमाम् ।।6.113.4।।
வடக்கு வாயிலால் ராக்ஷசர்களுடன் வெளியேறி, அவர்கள் கொடிய போர்க்களத்தில் நுழைந்து கொல்லப்பட்ட கணவர்களைத் தேடினர்; ‘ஆர்யபுத்ரா!’ ‘அய்யோ நாதா!’ என்று கதறியபடி, தலைற்ற உடல்கள் நிறைந்தும் இரத்தச் சேறு கெட்டியாகப் படிந்தும் இருந்த நிலமெங்கும் அவர்கள் அலைந்தனர்.
Verse 5
ताबाष्पपरिपूर्णाक्ष्योभर्तृशोकपराजिताः ।करेण्वइवनर्द्नत्योविनेदुर्हतयूथपाः ।।।।
அவர்களின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, கணவர் துயரால் அவர்கள் முற்றிலும் தளர்ந்தனர்; கூட்டத் தலைவன் கொல்லப்பட்ட பெண் யானைகள் போல அவர்கள் கர்ஜித்து அலறினர்.
Verse 6
ददृशुस्तामहाकायंमहावीर्यंमहाद्युतिम् ।रावणंनिहतम्भूमौनीलाञ्जनचयोपमम् ।।।।
அவர்கள் மகாகாயன், மகாவீரியன், மகாத்யுதிமான் ஆகிய இராவணன் நிலத்தில் நிஹதனாய் கிடப்பதைக் கண்டனர்—நீல அஞ்சனக் கல்லின் குவியலைப் போல.
Verse 7
ताःपतिंसहसादृष्टवाशयानंरणपांसुषु ।निपेतुस्तस्यगात्रेषुछिन्नावनलताइव ।।।।
போர்த் தூளில் தம் கணவன் கிடப்பதைக் கண்டதும் அவர்கள் திடீரென அவன் அங்கங்கள்மேல் விழுந்தனர்—வெட்டப்பட்ட வனக் கொடிகள் போல.
Verse 8
बहुमानात्परिष्वज्यकाचिदेवंरुरोद ह ।चरणौकाचिदालम्ब्यकाचित्कण्ठेऽवलम्ब्य च ।।।।
ஆழ்ந்த மரியாதை-பக்தியால் சிலர் அவனைத் தழுவி உரக்க அழுதனர்; சிலர் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு அழுதனர்; இன்னோர் சிலர் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டு புலம்பினர்.
Verse 9
उत्क्षिप्य च भुजौकाचिद्भूमौसुपरिवर्तते ।हतस्यवदनंदृष्टवाकाचिन्मोहमुपागमत् ।।।।
சிலர் கரங்களை உயர்த்தி நிலத்தில் விழுந்து புரண்டு துடித்தனர்; சிலர் கொல்லப்பட்டவனின் முகத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியால் மயக்கமடைந்தனர்.
Verse 10
काचिदङ्केशिरःकृत्वारुरोदमुखमीक्षती ।स्नापयन्तीमुखंबाष्पैस्तुषारैरिवपङ्कजम् ।।।।
ஒருத்தி அவன் தலையைத் தன் மடியில் வைத்து முகத்தை நோக்கி அழுதாள்; தன் கண்ணீரால் அவன் முகத்தை நனைத்தாள்—தாமரையில் பனித்துளிகள் பொழிவதுபோல்.
Verse 11
एवमार्ताःपतिंदृष्टवारावणंनिहतंभुवि ।चुक्रुशुर्भहुधाशोकाद्भूयस्ताःपर्यदेवयन् ।।।।
இவ்வாறு துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள், தங்கள் கணவன் ராவணன் நிலத்தில் வீழ்ந்து கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு பலவிதமாகக் கதறினர்; பேர்துயரால் மீண்டும் மீண்டும் கருணையுடன் புலம்பினர்.
Verse 12
येनमित्रासितःशक्रोयेनवित्रासितोयमः ।येनवैश्रवणोराजापुष्पकेणवियोजितः ।।।।गन्धर्वाणामृषीणां च सुराणां च महात्मनाम् ।भयंयेनरणेदत्तंसोऽयंशेतेरणेहतः ।।।।
யாரால் இந்திரனும் அஞ்சினான், யாரால் யமனும் நடுங்கினான்; யார் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) அரசனைப் புஷ்பக விமானத்திலிருந்து விலக்கினான்; கந்தர்வர், ரிஷிகள், மகாத்ம தேவர்கள் ஆகியோருக்கு போரில் அச்சம் அளித்த அவனே—இப்போது போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்.
Verse 13
येनमित्रासितःशक्रोयेनवित्रासितोयमः ।येनवैश्रवणोराजापुष्पकेणवियोजितः ।।6.113.12।।गन्धर्वाणामृषीणां च सुराणां च महात्मनाम् ।भयंयेनरणेदत्तंसोऽयंशेतेरणेहतः ।।6.113.13।।
கந்தர்வர், ரிஷிகள், மகாத்ம தேவர்கள் ஆகியோரிடையே போரில் அச்சத்தைப் பரப்பிய அவனே—இப்போது இங்கே போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்.
Verse 14
असुरेभ्यःसुरेभ्योवापन्नगेभ्योऽपिवातथा ।भयंयो न विजानातितस्येदंमानुषाद् भयम् ।।।।
அசுரர்களிடமோ, தேவர்களிடமோ, நாகர்களிடமோ ஒருபோதும் அச்சம் அறியாத அவனுக்கே—இப்போது ஒரு மனிதனிடமிருந்து அச்சம் ஏற்பட்டது.
Verse 15
अवध्योदेवतानांयस्तथादानवराक्षसाम् ।हतःसोऽयंरणेशेतेमानुषेणपदातिना ।।।।
தேவர்களாலும் கொல்ல இயலாதவனும், தானவர்-ராக்ஷசர்களாலும் வதைக்க முடியாதவனும் ஆன அவனே—இப்போது போர்க்களத்தில் ஒரு காலாட் மனித வீரனால் கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்.
Verse 16
यो न शक्यस्सुरैर्हन्तुं न यक्षैर्नासुरैस्तथा ।सोऽयंकश्चिदिवासत्त्वोमृत्युंमर्त्येनलम्भितः ।।।।
தேவராலும் கொல்ல இயலாதவன், யக்ஷர்களாலும் அல்ல, அதுபோல அசுரர்களாலும் அல்ல—அவனே இப்போது சக்தியற்றவனெனத் தோன்றி ஒரு மனிதனின் கையால் மரணத்தை அடைந்தான்।
Verse 17
एवंवदन्त्योरुरुदुस्तस्यतादुःखिताःस्त्रियः ।भूयएव च दुःखार्ताविलेपुश्चपुनःपुनः ।।।।
இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே அந்தத் துயருற்ற பெண்கள் அவனுக்காக உரத்துக் கதறினர்; சோகத்தால் வாடி மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினர்।
Verse 18
अशृण्वतातुसुहृदांसततंहितवादिनाम् ।मरणायहृतासीताराक्षसाश्चनिपातिताः ।।।।एतास्सममिदानींतेवयमात्मा च पातितः ।
எப்போதும் நன்மை கூறிய நெருங்கியோரின் சொற்களை நீ கேளாததால், மரணத்திற்காகவே சீதையை அபகரித்தாய்; ராக்ஷசர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர். இப்போது நாங்களும், நீயும்—உன் உயிரோடும்—அனைவரும் ஒன்றாக வீழ்ச்சியடைந்தோம்।
Verse 19
ब्रुवाणोऽपिहितंवाक्यमिष्टोभ्राताविभीषणः ।।।।धृष्टंपरुषितोमोहत्त्वयात्मवथकाङ्क्षिणा ।
அன்புத் தம்பி விபீஷணன் உன் நலனுக்காகச் சொன்னபோதும், மயக்கத்தால் குருடனாய், தன் அழிவையே நாடிய நீ அவனைத் திமிருடன் கடுமையாகவும் இகழ்ச்சியுடனும் பதிலளித்தாய்।
Verse 20
दिनिर्यातितातेस्वासतीतारामायमैथिली ।।।।ननस्स्याद्व्यसनंघोरमिदंमूलहरंमहत् ।
நீ ராமனுடைய சொந்த மனைவியான மைதிலி சீதையை ராமனிடம் மீண்டும் ஒப்படைத்திருந்தால், எங்களை வேரோடு பிடுங்கிய இந்தக் கொடிய பேராபத்து வந்திருக்காது.
Verse 21
वृत्तकामोभवेद्भ्रातारामोमित्रकुलंभवेत् ।।।।वयंचाध्विवाःसर्वाःसकमा न च शत्रवः ।
உன் அண்ணனின் நோக்கம் நிறைவேறியிருக்கும்; ராமன் எங்கள் குலத்திற்குத் தோழனாகியிருப்பான். நாங்கள் அனைவரும் விதவைகளாகியிருக்க மாட்டோம்; பகைவர்களின் ஆசையும் நிறைவேறியிருக்காது.
Verse 22
त्वयापुनर्नृशंशंसेनसीतांसंरुन्धताबलात् ।।।।राक्षसावयमात्मा च त्रयंतुल्यंनिपातितम् ।
ஆனால் நீ கொடூரனாய் சீதையை வலுக்கட்டாயமாக அடைத்து வைத்ததால், ராக்ஷசர்கள், நாங்கள், நீயும்—இந்த மூன்றும் சமமாக அழிவில் வீழ்ந்தோம்.
Verse 23
न कामकारःकामंवातवराक्षसपुङ्गव ।दैवंचेष्टयतेसर्वंहतंदैवेनहन्यते ।।।।
ஓ ராக்ஷசப் பெருந்தலைவா! தன்மனப்போக்கோ, ஆசைமட்டுமோ வெல்லாது; அனைத்தையும் தெய்வமே இயக்குகிறது. விதி தாக்கியவனை விதியே கொல்லும்.
Verse 24
वानराणांविनाशोऽयंराक्षसानां च तेरणे ।तवचैवमहाबाहो दैवयोगादुपागतः ।।।।
ஓ மகாபாஹுவே! இந்தப் போரில் வானரர்களின் அழிவும், ராக்ஷசர்களின் அழிவும், உன் அழிவும்—இவை அனைத்தும் விதியின் சேர்க்கையால் ஏற்பட்டன.
Verse 25
नैवार्थेन न कामेनविक्रमेण न चाज्ञया ।शक्यादैवगतिर्लोकेनिवर्तयितुमुद्यता ।।।।
இந்த உலகில் ஒருமுறை இயக்கமடைந்த தெய்வவிதியின் போக்கை செல்வத்தாலும், ஆசையாலும், வீரத்தாலும், அரசாணையாலும் கூடத் திருப்ப இயலாது.
Verse 26
विलेपुरेवंदीनास्ताराक्षसाधिपयोषितः ।कुरर्यइवदुःखार्ताबाष्पपर्याकुलेक्षणाः ।।।।
இவ்வாறு ராக்ஷசாதிபதியின் மனைவியர் துயருற்று அழுது புலம்பினர்; குரரீப் பறவைகள் போல வேதனைக்குள்ளாகி, கண்ணீர் மயங்கிய கண்களுடன் கதறினர்.
Frequently Asked Questions
The sarga foregrounds the ethical breach of forcibly detaining Sītā and rejecting well-intentioned counsel; the women interpret these actions as the decisive pivot that brings collective ruin, framing personal desire (kāma) against governance ethics and restraint.
Power is impermanent and morally accountable: one who inspired fear in gods can still fall when adharma matures into consequence; additionally, daiva-gati is portrayed as a course that cannot be halted by wealth, will, prowess, or command, urging humility and heedfulness to good counsel.
The antaḥpura (inner apartments) and the uttara-dvāra (northern gate) anchor the movement from palace to battlefield, while the raṇa/āyodhana landscape—blood and mud, severed bodies—functions as a cultural tableau of wartime lamentation; Puṣpaka vimāna is cited as a significant royal object tied to Rāvaṇa’s prior dominance.