Sarga 111

Verse 1

अथसंस्मारयामासमातलिराघवंतदा ।अजानन्निवकिंवीरत्वमेनमनुवर्तसे ।।।।

அப்போது மாதலி ராகவனை நினைவூட்டி கூறினான்—“வீரனே! நீ அறிந்தும் அறியாதவன் போல ஏன் இவ்வழியைப் பின்பற்றுகிறாய்?”

Verse 2

विसृजास्मैवधायत्वमस्त्रंपैतामहंप्रभो ।विनाशकालःकथितोःयःसुरैःसोऽद्यवर्तते ।।।।

பிரபுவே! இவனை வதைக்கப் பைதாமஹ அஸ்திரத்தை விடுவாயாக. தேவர்கள் முன் கூறிய அழிவுக் காலம் இன்று வந்தடைந்தது.

Verse 3

ततःसंस्मारितोरामस्तेनवाक्येनमातलेः ।जग्राह स शरंदीप्तंनिःश्वसन्तमिवोरगम् ।।।।यंतस्मैप्रथमंप्रादादगस्त्योभगवानृषिः ।ब्रह्मदत्तंमहाबाणममोघंयुधिवीर्यवान् ।।।।

மாதலியின் சொற்களால் நினைவூட்டப்பட்ட ராமன், சுவாசம் சீறுகின்ற பாம்பைப் போல ஒளிவீசும் அந்த அம்பை எடுத்தான். அது பிரம்மனால் அருளப்பட்ட தவறாத மகாபாணம்; முன்பு பகவான் அகஸ்திய முனிவர் அந்த வீரனுக்கு அளித்ததே அது.

Verse 4

ततःसंस्मारितोरामस्तेनवाक्येनमातलेः ।जग्राह स शरंदीप्तंनिःश्वसन्तमिवोरगम् ।।6.111.3।।यंतस्मैप्रथमंप्रादादगस्त्योभगवानृषिः ।ब्रह्मदत्तंमहाबाणममोघंयुधिवीर्यवान् ।।6.111.4।।

பகவான் அகஸ்திய முனிவர் முதலில் போருக்கென அளித்த, பிரம்மன் அருளிய அந்தத் தவறாத மகாபாணத்தை அந்த வீரன் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 5

ब्रह्मणानिर्मितंपूर्वमिन्द्रार्थममितौजसा ।दत्तंसुरपतेःपूर्वंत्रिलोकजयकाङ्क्षिणः ।।।।

அளவற்ற வல்லமை கொண்ட பிரம்மன் இதை முன்பு இந்திரனுக்காக உருவாக்கி, மூவுலக வெற்றியை நாடிய தேவர்களின் அதிபதிக்கு பழங்காலத்தில் அளித்தான்.

Verse 6

यस्यवाजेषुपवनःफलेपावकभास्करौ ।शरीरमाकाशमयंगौरवेमेरुमन्दरौ ।।।।

அந்த அம்பின் இறகுகளில் வாயு அதிஷ்டானமாக இருந்தான்; அதன் முனையில் அக்னியும் சூரியனும் இருந்தனர்; அதன் உடல் ஆகாயமயமாக இருந்தது; அதன் பாரமும் கனமும் மேரு, மந்தர மலைகளாக அமைந்தன.

Verse 7

जाज्वल्यमानंवपुषासुपुङ्खंहेमभूषितम् ।तेजसासर्वभूतानांकृतंभास्करवर्चसम् ।।।।

அந்த அம்பு உடலொளியால் ஜ்வலித்து, சிறந்த இறகுகளுடன், பொன் அலங்காரங்களால் பூஷிக்கப்பட்டது; எல்லா உயிர்களின் தேஜஸால் உருவாக்கப்பட்டு, சூரியனின் ஒளிப்பெருமையெனப் பிரகாசித்தது।

Verse 8

सधूममिवकालानगिंदीप्तमाशीविषोपमम् ।नरनागाश्ववृद्धानांभेदनंक्षिप्रकारिणम् ।।।।

அது புகையுடன் கூடிய பிரளயாக்னிபோல், தீவிரமாக எரிந்து, விஷப்பாம்பைப் போன்றது; பகைவரின் மனிதர், யானை, குதிரை ஆகிய பெருந்தொகுதிகளை அது விரைவில் சிதறடித்தது।

Verse 9

द्वाराणांपरिघाणां च गिरीणांचापिभेदनम् ।नानारुधिरदिग्धाङ्गंमेदोदिग्धंसुदारुणम् ।।।।

அது நகர்வாயில்கள், இரும்புக் கம்பிகள், மலைகளையும் பிளக்க வல்லது; பல பகைவரின் இரத்தம் படிந்த உடலுடன், கொழுப்பு-மஜ்ஜையால் சிதறித் தழும்பிய, மிகக் கொடூரமானதாகத் தோன்றியது।

Verse 10

वज्रसारंमहानादंनानासमितिदारणम् ।सर्ववित्रासनंभीमंश्वसन्तमिवपन्नगम् ।।।।

அது வஜ்ரம்போல் கடினமானது; பேரொலியுடன் முழங்கியது; பல போர்-வியூகங்களைச் சிதைத்தது; எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்தியது—மூச்செடுக்கும் போது சீறும் பாம்புபோல் பயங்கரமாயிருந்தது।

Verse 11

कङ्कगृध्रबकानां च गोमायुगणरक्षसाम् ।नित्यंभक्षप्रदंयुद्धेयमरूपंभयापहम् ।।।।

போரில் அது காங்குகள், கழுகுகள், நாரைகள் ஆகியவற்றுக்கும், நரிக் கூட்டங்களுக்கும் ராக்ஷஸர்களுக்கும் எப்போதும் இரையாக அமைந்தது; யமன் வடிவம் கொண்டதுபோல் அச்சமூட்டியது।

Verse 12

नन्दनंवानरेन्द्राणांरक्षसामवसादनम् ।वाजितंविविधैर्वाजैश्चारुचित्रैर्गरुत्मतः ।।।।

அது வானரத் தலைவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது; ராக்ஷஸர்களுக்கு வீழ்ச்சியைத் தந்தது—கருடனின் இறகுகள் போல் அழகிய வர்ணங்களுடன், பல சிறந்த இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்பு।

Verse 13

तमुत्तमेषुंलोकानामिक्ष्वाकुभयनाशनम् ।द्विषतांकीर्तिहरणंप्रहर्षकरमात्मनः ।।।।अभिम्नत्यततोरामस्तंमहेषुंमहाबलः ।वेदप्रोक्तेनविधिनासन्दधेकार्मुकेबली ।।।।

உலகங்களில் அந்த உத்தம அம்பை—இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அச்சத்தை நீக்குவதை, பகைவரின் புகழை பறிப்பதை, தன் கரத்தார்க்கு பேருவகை தருவதை—மகாபலன் ராமன் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து; வேதம் உரைத்த விதிப்படி அந்த மஹேஷுவை வில்லில் பொருத்தினான்।

Verse 14

तमुत्तमेषुंलोकानामिक्ष्वाकुभयनाशनम् ।द्विषतांकीर्तिहरणंप्रहर्षकरमात्मनः ।।6.111.13।।अभिम्नत्यततोरामस्तंमहेषुंमहाबलः ।वेदप्रोक्तेनविधिनासन्दधेकार्मुकेबली ।।6.111.14।।

உலகங்களில் அந்த பரம உத்தம அம்பை—இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அச்சத்தை அகற்றுவதை, பகைவரின் புகழை பறிப்பதை, தன் கரத்தார்க்கு மகிழ்ச்சி தருவதை—உறுதியான மகாபலன் ராமன் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து; வேதம் உரைத்த முறையின்படி அந்த மஹாஸ்திரத்தை வில்லில் பொருத்தினான்।

Verse 15

तस्मिन् सधनीयमानेतुराघवेणशरोत्तमे ।सर्वभूतानिसन्त्रेसुश्चचाल च वसुन्धरा ।।।।

ராகவன் அந்த உத்தமமான அம்பைச் சந்தானம் செய்யும் வேளையில், எல்லா உயிர்களும் அச்சத்தால் நடுங்கின; வஸுந்தரையும் அதிர்ந்தது.

Verse 16

स रावणायसङ्रुद्धोभृशमायम्यकार्मुकम् ।चिक्षेपपरमायत्तःशरंमर्मविदारणम् ।।।।

ராவணனை நோக்கி கோபத்தால் கொதித்தவன், வில்லைக் கடுமையாக முழுதும் இழுத்து, பரம ஒருமைப்பாட்டுடன் மర్మங்களைப் பிளக்கும் அம்பை எறிந்தான்.

Verse 17

स वज्रइवदुर्धर्षोवज्रिबाहुविसर्जितः ।कृतान्तइवचावार्योन्यपतद्रावणोरसि ।।।।

வஜ்ரதாரி இந்திரன் கரத்திலிருந்து விடப்பட்ட வஜ்ரம்போல் அந்த அம்பு தடுக்க இயலாதது; க்ருதாந்தன் (யமன்) போல் தவிர்க்க முடியாததாக ராவணன் மார்பில் விழுந்தது.

Verse 18

स विसृष्टोमहावेगश्शरीरान्तकरश्शरः ।चिच्छेदहृदयंतस्यरावणस्यदुरात्मनः ।।।।

மிகுந்த வேகத்துடன் விடப்பட்ட அந்த உடல்நாசக அம்பு, துராத்மா ராவணனின் இதயத்தைப் பிளந்தது.

Verse 19

रुधिराक्तस्सवेगेनशरीरान्तकरःशरः ।रावणस्यहरन्प्राणान्विवेशधरणीतलम् ।।।।

இரத்தம் படிந்த அந்த உடல்நாசக அம்பு வேகமாகச் சென்று, ராவணனின் உயிர்வாயுவை பறித்து, பூமித்தளத்தில் பாய்ந்து புகுந்தது.

Verse 20

स शरोरावणंहत्वारुधिरार्द्रीकृतच्छविः ।कृतकर्मानिभृतवत्स्वतूणींपुनराविशत् ।।।।

அந்த அம்பு ராவணனை வதைத்து, இரத்தத்தால் தன் ஒளியை மங்கச் செய்து, கடமை நிறைவேற்றியதுபோல் அமைதியுடன் மீண்டும் தன் தூணீரில் புகுந்தது.

Verse 21

तस्यहस्ताद्धतस्याशुकार्मुकं च ससायकम् ।निपपातसहप्राणैर्भ्रश्यमानस्यजीवितात् ।।।।

அவன் கொல்லப்பட்டவுடன், உயிர் வழிந்தோடிக் கொண்டிருக்கையில், அவன் கையிலிருந்த வில் மற்றும் அம்பு உடனே கீழே விழுந்தன—உயிர்மூச்சோடு சேர்ந்து விழுந்ததுபோல்.

Verse 22

गतासुर्भीमवेगस्तुनैरृतेन्द्रोमहाद्युतिः ।पपातस्यन्दनाद्भूमौवृत्रोवज्रहतोयथा ।।।।

உயிர் நீங்கிய, பயங்கர வேகமும் மாபெரும் ஒளியும் கொண்ட ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் தேரிலிருந்து பூமியில் விழுந்தான்—இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட வ்ருத்ரனைப் போல.

Verse 23

तंदृष्टवापतितंभूमौहतशेषानिशाचराः ।हतनाधाभयत्रस्तास्सर्वतस्सम्प्रदुद्रुवुः ।।।।

அவனைப் பூமியில் விழுந்ததைக் கண்டு, மீதமிருந்த நிசாசரர்கள்—தங்கள் தலைவன் கொல்லப்பட்டதால் ஆதரவற்றவர்களாய்—பயத்தில் நடுங்கி எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தனர்.

Verse 24

सर्वतश्चाभिपेतुस्तान्वानराद्रुमयोधिनः ।दशग्रीववधंदृष्टवावानराजितकाशिनः ।।।।

எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மரங்களை ஆயுதமாகக் கொண்ட வானர வீரர்கள் அவர்கள்மேல் பாய்ந்தனர். தசக்ரீவனின் வதத்தைப் பார்த்த வானரர்கள் வெற்றித் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் எங்கும் உலாவினர்॥

Verse 25

अर्दितावानरैर्भ्रष्टालङ्कामभ्यपतन् भयात् ।हताश्रयात्वात्करुणैर्भाष्पप्रस्रवणैर्मुखैः ।।।।

வானரர்களால் தாக்கப்பட்டு போரில் சிதைந்த அவர்கள் அச்சத்தால் லங்கையை நோக்கி ஓடினர். ஆதாரம் அழிந்ததால் அவர்களின் முகங்கள் இரங்கலால் நிறைந்து, கண்ணீர் தாரையாகப் பெருகியது॥

Verse 26

ततोविनेदुःसम्हृष्टावानराःजितकाशिनः ।वदन्तोराघवजयंरावणस्य ज तद्वधम् ।।।।

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து வெற்றியின் அடையாளம் கொண்ட வானரர்கள் பேரொலியுடன் முழங்கினர்—‘ராகவனுக்கு ஜயம்; ராவணன் வதம்’ என்று அறிவித்தனர்॥

Verse 27

अथान्तरिक्षेव्यनदत्सौम्यस्त्रिदशदुन्धुभिः ।दिव्यगन्धशहस्तत्रमारुतस्सुसुकोववौ ।।।।

அப்போது ஆகாயத்தில் தேவர்களின் மங்களகரமான துந்துபி ஒலி முழங்கியது. தெய்வீக மணத்தைத் தாங்கிய இனிய மென்மையான தென்றலும் சுகமாக வீசியது॥

Verse 28

निपपातान्तरिक्षाच्चपुष्पवृष्टिस्तदाभुवि ।किरन्तीराघवरथंदुरवापामनोहरा ।।।।

அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து பூமியின்மேல் மலர்மழை பொழிந்தது. அது மனோகரமும் அரிதுமானதும்; ராகவனின் ரதத்தின் மீது எல்லாத் திசைகளிலும் மலர்களைச் சிதறவிட்டு அதை மூடினது॥

Verse 29

राघवस्तवसंयुक्तागगने च विशुश्रुवे ।साधुसाध्वितिवागग्य्रादेवतानांमहात्मनाम् ।।।।

வானில் மகாத்மா தேவர்களின் சிறந்த வாக்கு தெளிவாக ஒலித்தது; ராகவனைப் புகழ்ந்து—“சாது! சாது!” என்று கூறியது.

Verse 30

अविवेशमहान् हर्षोदेवानांचारणैःसह ।रावणेनिहतेरौद्रेसर्वलोकभयङ्करे ।।।।

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டிய கொடிய ராவணன் வீழ்ந்தபோது, சாரணர்களுடன் தேவர்களுக்குள் பேரானந்தம் நிறைந்தது.

Verse 31

ततःसकामंसुग्रीवमङ्गदं च विभीषणम् ।चकारराघवःप्रीतोहत्वाराक्षसपुङ्गवम् ।।।।

ராக்ஷசர்களின் தலைவனை வதைத்துப் பெருமகிழ்ந்த ராகவன், சுக்ரீவன், அங்கதன், விபீஷணன் ஆகியோரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றி அவர்களை மகிழ்வித்தான்.

Verse 32

ततःप्रजग्मुःप्रशमंमरुद्गणादिशःप्रसेदुर्विमलंनभोऽभवत् ।महीचकम्पे न च मारुतोववौस्थिरप्रभश्चाप्यभवद्दिवाकरः ।।।।

அப்போது மருத்கணங்கள் அமைதியடைந்தன; திசைகள் தெளிந்தன; வானம் தூய்மையாயிற்று. பூமியின் நடுக்கம் நின்றது, காற்று கடுமையாக வீசவில்லை, சூரியனும் நிலையான ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.

Verse 33

ततस्तुसुग्रीवविभीषणाङ्गदाःसुहृद्विशिष्टास्सहलक्ष्मणास्तदा ।समेत्यहृष्टाविजयेनराघवंरणेऽभिरामंविधिनाभ्यपूजयन् ।।।।

அப்போது சுக்ரீவன், விபீஷணன், அங்கதன்—லக்ஷ்மணனும் மற்ற உயர்ந்த நல்வழித் தோழர்களும் உடன்—வெற்றியால் மகிழ்ந்து ஒன்றுகூடி வந்து, போரில் மனம்கவரும் ராகவனை விதிப்படி பூஜித்து மரியாதை செய்தனர்.

Verse 34

स तुनिहतरिपुस्स्थिरप्रतिज्ञःस्वजनबलाभिवृतोरणेरराज ।रघुकुलनृपनन्दनोमहौजास्त्रिदशगणैरभिसंवृतोयथेन्द्रः ।।।।

பகைவர் வீழ்ந்தபின், உறுதிமொழியில் நிலைத்தவனாய், தன் உறவினரும் படையும்சூழ, அவர் போர்க்களத்தில் ஒளிர்ந்தார்—ரகுகுல அரசர்களின் மகிழ்ச்சி, மகாதேஜஸ்வி ராமன்—தேவர்கணங்கள் சூழ்ந்த இந்திரனைப் போல.