Sarga 110
रामरावणयोर्युद्धवैषम्यं तथा रावणशिरश्छेदनम् (Rama–Ravana Duel Intensifies; Ravana’s Heads Severed and Reappear)
युद्धकाण्ड
இந்த 110ஆம் ஸர்கத்தில் ஸ்ரீ ராமன்–ராவணன் இருவரின் द्वந்த்வப் போர் எல்லா உயிர்களும் காணும் பேர்காட்சியாக உயர்கிறது. தேவர்கள், சித்த-சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள் வியப்பும் கவலையும் கலந்த மனத்துடன் அதை நோக்குகின்றனர். ரதங்கள் வேகமாகச் சுற்றி, முன்னேறி, பின்வாங்கி நகர்வதால் சாரதிகளின் திறமையும் எதிரெதிர் தாக்குதலின் சமநிலையும் வெளிப்படுகிறது. ராவணன் இடிமுழக்கம் போன்ற அம்புகளால் ராமனின் சாரதி மாதலியை குறிவைக்கிறான்; ஆனால் மாதலி அசையாமல் நிலைக்கிறார். அப்போது ஸ்ரீ ராமன் தனிப்பட்ட வேதனையால் அல்ல, துணைவரின் அவமதிப்பை எண்ணி தர்மமிகு கோபத்துடன் பதிலடி கொடுக்கிறார். அம்புகளும் கனமான ஆயுதங்களும்—கதை, முத்கர, இரும்புத் தண்டுகள் முதலியவை—மோதுவதால் உலகமே கலங்குகிறது: கடல்கள் கொந்தளிக்கின்றன, பாதாளவாசிகள் துயருறுகின்றனர், பூமி நடுங்குகிறது, சூரிய ஒளி மங்குகிறது, காற்று நிசப்தமடைகிறது. தேவர்களும் ரிஷிகளும் கோ-பிராமண நலனுக்காக மங்கள ஆசீர்வாதங்களைப் பாடி ராமவெற்றியை வேண்டுகின்றனர்; போரின் தர்மநோக்கம் இவ்வாறு வெளிப்படுகிறது. ஸ்ரீ ராமன் ராவணனின் ஒரு தலையை வெட்டுகிறார்; உடனே மற்றொரு தலை தோன்றுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் தலைச்சேதம் செய்தாலும் ராக்ஷசராஜன் வீழ்வதில்லை. எல்லா அஸ்திரங்களிலும் நிபுணரான ராமன்—முன்பு தீர்மானமாகப் பலித்த அம்புகள் இப்போது ஏன் பலனற்றதுபோல் தோன்றுகின்றன?—என்று சிந்திக்கிறார். ஸர்க முடிவில் போர் இடைவிடாது தொடர்கிறது; மாதலி பேசத் தயாராகி, ராவணனின் உயிராதார ரகசியமும் அவனை முடிக்கும் சரியான வழியும் வெளிப்படப் போகின்றன என முன்னறிவிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
तौतथायुध्यमानौतुसमरेरामरावणौ ।ददृशुस्सर्वभूतानिविस्मितेनान्तरात्मना ।।।।
இவ்வாறு போர்க்களத்தில் ராமனும் ராவணனும் போரிட்டுக் கொண்டிருக்க, எல்லா உயிர்களும் உள்ளத்துள் வியப்புடன் அவர்களை நோக்கின.
Verse 2
अर्धयन्तौतुसमरेतयोस्तौस्यन्दनोत्तमौ ।परस्परमभिक्रुद्धौपरस्परमभिद्रुतौ ।।।।
அப்போரில் அவர்களுடைய இரு சிறந்த தேர்களும் ஒன்றையொன்று நெருங்கின; இரு வீரரும் கோபம் கொண்டு உறுதியான மனத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தனர்.
Verse 3
परस्परवधेयुक्तौघोररूपौबभूवतुः ।मण्डलानि च वीधीश्चगतप्रत्यागतानि च ।।।।दर्शयन्तौबहुविधांसूतसामर्थ्यजांगतिम् ।
ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த முயன்று இருவரும் பயங்கரத் தோற்றம் கொண்டனர். அவர்கள் வட்டமாய் சுழன்று, பல பாதைகளில் ஓடி, முன்னே சென்று மீண்டும் பின்வாங்கி, தேரோட்டியின் திறமையால் உண்டான பலவகை இயக்கங்களை வெளிப்படுத்தினர்.
Verse 4
अर्धयन्रावणंरामोराघवंचापिरावणः ।।।।गतिवेगंसमापन्नौप्रतिवेगप्रवर्तने ।
ராமன் ராவணனைத் தாக்கினான்; ராவணனும் ராகவனை எதிர்தாக்கினான்; அந்தப் பரஸ்பரப் பிரதிவேகப் பரிமாற்றத்தில் இருவரின் அஸ்திரங்களின் வேகமும் வலிமையும் போரைக் கடும் உச்சத்துக்கு எடுத்துச் சென்றது।
Verse 5
क्षिपतोश्शरजालानितयोस्तौस्यन्दनोत्तमौ ।।।।चेरतुस्सम्युगमहीं सासारौ जलदाविव ।
இருவரும் அம்புகளின் வலைகளைப் பொழிந்தபோது, அந்த இரு சிறந்த தேர்களும் போர்க்களத்தில், நீர்தாரைகளைப் பொழியும் இரு மேகங்களைப் போலச் சுழன்று சென்றன।
Verse 6
दर्शयित्वातदातौतुगतिंबहुविधांरणे ।।।।परस्परस्याभिमुखौपुनरेव च तस्थतुः ।
போரில் பலவகை இயக்கங்களை வெளிப்படுத்திய பின், அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் நேருக்கு நேர் எதிர்த்து நின்றனர்।
Verse 7
धुरंधुरेणरथयोर्वक्त्रंवक्त्रेणवाजिनाम् ।।।।पताकाश्चपताकाभिस्समीयुस्स्थितयोस्तदा ।
அப்போது இரு தேர்களும் நின்று அச்சு அச்சுடன் நெருங்கின; குதிரைகளின் முகங்கள் முகமுகமாக அண்மித்தன; கொடிகள் கொடிகளோடு சேர்ந்தன—இரண்டும் ஒன்றாய் இணைந்ததுபோல் தோன்றின।
Verse 8
रावणस्यततोरामोधनुर्मुस्तैश्शितैश्शरैः ।।।।चतुर्भिश्चतुरोदीप्तान्हयान्प्रत्यपसर्पयत् ।
பின்னர் ராமன் வில்லைக் கையிற் உறுதியாகப் பிடித்து, நான்கு கூர்மையான ஒளிவீசும் அம்புகளை எய்து, ராவணனின் நான்கு குதிரைகளையும் பின்வாங்கச் செய்தான்।
Verse 9
सक्रोधवशमापन्नोहयानामपसर्पणे ।।।।मुमोचनिशितान्बाणान्राघवायदशाननः ।
குதிரைகள் பின்வாங்கியதைக் கண்டு கோபத்தில் மூழ்கிய தசானனன், ராகவனை நோக்கி கூரிய அம்புகளை விடுத்தான்।
Verse 10
सोतिविद्धोबलवतादशग्रीवेणराघवः ।।।।जगाम न विकारं च न चापिव्यथितोऽभवत् ।
வல்லமைமிக்க தசக்ரீவன் கடுமையாகக் குத்தினாலும் ராகவன் எந்த மாற்றத்திற்கும் ஆளாகவில்லை; போரில் சிறிதும் கலங்கவோ துயருறவோ இல்லை.
Verse 11
चिक्षेप च पुनर्भाणान्वज्रपातसमस्वनान् ।।।।सारथिंवज्रहस्तस्यसमुद्दिश्यदशाननः ।
பின்னர், வஜ்ரஹஸ்தனெனும் ராமனின் சாரதி மாதலியை இலக்காகக் கொண்டு, மின்னல் விழும் ஒலிபோல் முழங்கும் அம்புகளை தசானனன் மீண்டும் எறிந்தான்.
Verse 12
मातलेस्तुमहावेगाश्शरीरेपतिताश्शराः ।।।।न सूक्ष्ममपिसम्मोहंव्यथांवाप्रददुर्युधि ।
மாதலியின் உடலில் மிக வேகமுள்ள அம்புகள் விழுந்தாலும், போரில் அவருக்கு சிறிதளவும் மயக்கமோ வலியோ ஏற்படவில்லை.
Verse 13
तयाधर्षणयाक्रुद्धोमातलेर्नतथात्मनः ।।।।चकारशरजालेनराघवोविमुखंरिपुम् ।
மாதலிக்கு ஏற்பட்ட அந்த அவமதிப்பால் ராகவன் தன்னுக்கான துன்பத்தைவிட அதிகமாகக் கோபமுற்றான். அம்புகளின் வலையால் பகைவனைப் பின்வாங்கி விமுகனாக்கினான்.
Verse 14
विंशतिंत्रिंशतिंषष्टिंशतशोऽथसहस्रशः ।।।।मुमोचराघवोवीरस्सायकान्स्यन्दनेरिपोः ।
அப்போது வீர ராகவன் பகைவரின் தேரை நோக்கி இருபதாய், முப்பதாய், அறுபதாய்—பின்னர் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் அம்புகளை விடுத்தான்.
Verse 15
रावणोऽपिततःक्रुद्धोरथस्थराक्षसेश्वरः ।।।।गदामुसलवर्षेणरामंप्रत्यर्दयद्रणे ।
அப்போது தேரில் நின்ற ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனும் கோபமுற்று, கதைகளும் முசலங்களும் மழையெனப் பொழிந்து போரில் ராமனைப் பின்செலுத்த முயன்றான்.
Verse 16
तत्प्रवृतंपुनर्युद्धंतुमुलंरोमहर्षणम् ।।।।गदानांमुसलानां च परिघाणांचनिस्स्वनैः ।शराणांपुङ्खवातैश्चक्षुभितास्सप्तसागराः ।।।।
மீண்டும் போர் எழுந்தது—மிகத் துமுலமும் ரோமாஞ்சமூட்டுவதுமாய். கதைகள், முசல்கள், பரிகங்கள் ஆகியவற்றின் முழக்கத்தாலும், அம்புகளின் இறகுகள் எழுப்பிய காற்றுத் துடிப்புகளாலும், ஏழு கடல்களும் கலங்கின.
Verse 17
तत्प्रवृतंपुनर्युद्धंतुमुलंरोमहर्षणम् ।।6.110.16।।गदानांमुसलानां च परिघाणांचनिस्स्वनैः ।शराणांपुङ्खवातैश्चक्षुभितास्सप्तसागराः ।।6.110.17।।
மீண்டும் போர் எழுந்தது—மிகத் துமுலமும் ரோமாஞ்சமூட்டுவதுமாய். கதைகள், முசல்கள், பரிகங்கள் ஆகியவற்றின் முழக்கத்தாலும், அம்புகளின் இறகுகள் எழுப்பிய காற்றுத் துடிப்புகளாலும், ஏழு கடல்களும் கலங்கின.
Verse 18
क्षुब्दानांसागराणां च पातालतलवासिनः ।व्यथितादानवाःसर्वेपन्नगाश्चसहस्रशः ।।।।
கடல்கள் கலங்கியபோது பாதாளத்தில் வாழ்வோர் கலங்கினர்; எல்லா தானவர்களும் ஆயிரக்கணக்கான நாகங்களும் துயருற்றனர்.
Verse 19
चकम्पेमेदिनीकृत्स्नासशैलवनकानना ।भास्करोनिष्प्रभश्चासीन्नवनौचापिमारुतः ।।।।
மலைகள், வனங்கள், தோப்புகள் உடனான முழு பூமியும் நடுங்கியது. சூரியனும் ஒளியிழந்ததுபோல் தோன்றினான்; காற்றும் கூட வீசவில்லை.
Verse 20
ततोदेवास्सगन्धर्वास्सिद्धाश्चपरमर्षयः ।चिन्तामापेदिरेसर्वेसकिन्नरमहोरगाः ।।।।
அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், சித்தர்கள், பரமரிஷிகள், கின்னரர்கள், மகோரகர்கள்—அனைவரும் கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.
Verse 21
स्वस्तिगोब्राह्मणेभ्योऽस्तुलोकास्तिष्ठन्तुशाश्वताः ।जयतांराघयसङ्ख्येरावणंराक्षसेश्वरम् ।।।।एवंजपन्तोऽपश्यंस्तेदेवास्सर्षिगणास्तदा ।रामरावणयोर्युद्धंसुघोरंरोमहर्षणम् ।।।।
“பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நலமுண்டாக; உலகங்கள் என்றென்றும் நிலைத்திருக்க; போரில் ராகவன் ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனை வெல்லட்டும்.” என்று ஜபித்தபடியே தேவர்களும் ரிஷிகணங்களும் அப்போது ராமன்–ராவணன் இடையேயான மிகக் கொடிய, ரோமஞ்சமூட்டும் போரைக் கண்டனர்.
Verse 22
स्वस्तिगोब्राह्मणेभ्योऽस्तुलोकास्तिष्ठन्तुशाश्वताः ।जयतांराघयसङ्ख्येरावणंराक्षसेश्वरम् ।।6.110.21।।एवंजपन्तोऽपश्यंस्तेदेवास्सर्षिगणास्तदा ।रामरावणयोर्युद्धंसुघोरंरोमहर्षणम् ।।6.110.22।।
இவ்வாறு ஜபித்தபடியே தேவர்களும் ரிஷிகணங்களும் அப்போது ராமன்–ராவணன் இடையேயான மிகக் கொடிய, ரோமஞ்சமூட்டும் போரைக் கண்டனர்.
Verse 23
गन्धर्वाप्सरसांसङ्घादृष्टवायुद्धमनूपमम् ।गगनंगगनाकारंसागरस्सागरोपमः ।।।।रामरावणयोर्युद्धंरामरावणयोरिव ।एवंब्रुवन्तोददृशुस्तद्युद्धंरामरावणम् ।।।।
கந்தர்வரும் அப்சரஸரும் கூடிய கூட்டங்கள் அந்த ஒப்பற்றப் போரைக் கண்டு கூறின—“வானுக்கு ஒப்புமை வானே; கடலுக்கு ஒப்புமை கடலே”; அதாவது இப்போருக்கு உண்மையான ஒப்புமை இல்லை.
Verse 24
गन्धर्वाप्सरसांसङ्घादृष्टवायुद्धमनूपमम् ।गगनंगगनाकारंसागरस्सागरोपमः ।।6.110.23।।रामरावणयोर्युद्धंरामरावणयोरिव ।एवंब्रुवन्तोददृशुस्तद्युद्धंरामरावणम् ।।6.110.24।।
அவர்கள் கூறினர்—“ராமன்-ராவணன் போர், ராமன்-ராவணன் போருக்கே ஒப்பானது.” என்று சொல்லிக்கொண்டே அந்த ராம-ராவணப் போரையே அவர்கள் நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
Verse 25
ततःक्रोधान्महाबासूरघूणांकीर्तिवर्धनः ।सन्धायधनुषारामश्शरमाशीविषोपमम् ।।।।रावणस्यशिरोऽच्छिन्दच्छ्रीमज्ज्वलितकुण्डलम् ।तछचिरःपतितंभूमौदृष्टंइलोकैस्त्रिभिस्तदा ।।।।
அப்போது கோபத்தால் எழுந்த மகாபாகு, ரகுவம்சத்தின் புகழை வளர்த்த ஸ்ரீராமன், வில்லில் விஷப்பாம்பைப் போன்ற அம்பை ஏற்றி, எரியும் குண்டலங்களால் ஒளிர்ந்த ராவணனின் தலைையை வெட்டி வீழ்த்தினான். அந்தத் தலை பூமியில் விழ, அப்போது மூன்று உலகங்களும் அதைத் தம் கண்களால் கண்டன.
Verse 26
ततःक्रोधान्महाबासूरघूणांकीर्तिवर्धनः ।सन्धायधनुषारामश्शरमाशीविषोपमम् ।।6.110.25।।रावणस्यशिरोऽच्छिन्दच्छ्रीमज्ज्वलितकुण्डलम् ।तछचिरःपतितंभूमौदृष्टंइलोकैस्त्रिभिस्तदा ।।6.110.26।।
எரியும் குண்டலங்களால் ஒளிர்ந்த ராவணனின் தலைையை அவர் வெட்டினார்; அந்தத் தலை பூமியில் விழ, அப்போது மூன்று உலகங்களும் அதை கண்டன.
Verse 27
तस्यैवसदृशंचान्यद्रावणस्योत्थितंशिरः ।तत्क्षिप्तंक्षिप्रहस्तेनरामेणक्षिप्रकारिणा ।।।।
அதற்கே ஒத்த இன்னொரு தலை ராவணனுக்கு மீண்டும் எழுந்தது; ஆனால் விரைவில் செயல் புரியும், விரைவுக் கையுடைய ஸ்ரீராமன் அதை உடனே தாக்கி வீழ்த்தினான்.
Verse 28
द्वितीयंरावणशिरश्छिन्नंसम्यतिसायकैः ।छिन्नमात्रं च तच्चीर्षंपुनरेवप्रदृश्यते ।।।।
போரில் ராமனின் அம்புகளால் ராவணனின் இரண்டாம் தலை நன்றாக வெட்டப்பட்டது; ஆனால் வெட்டப்பட்ட உடனே அந்தத் தலை மீண்டும் அதே கணத்தில் தோன்றியது.
Verse 29
तदप्यशनिसङ्काशैश्छिन्नंरामस्यसायकैः ।एवमेवशतंछिन्नंशिरसांतुल्यवर्चसाम् ।।।।
அத்தலையும் இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற ஒளிவீசும் ராமனின் அம்புகளால் வெட்டப்பட்டது; இவ்விதமே சம ஒளியுடைய நூறு தலைகள் வெட்டப்பட்டன.
Verse 30
न चैवरावणस्यान्तोदृश्यतेजीवितक्षये ।ततस्सर्वास्त्रविद्वीरःकौसल्यानन्दवर्धनः ।।।।मार्गणैर्बहुभिर्युक्तश्चिन्तयामासराघवः ।
ஆயினும் ராவணனின் உயிர் முடிவடையப் போகிறது என்ற அறிகுறி எதுவும் தெரியவில்லை. அப்போது எல்லா அஸ்திரங்களையும் அறிந்த வீரன், கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தை வளர்த்த ராகவன்—பல அம்புகளுடன் இருந்தும்—ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.
Verse 31
मारीचोनिहतोयैस्तुखरोयैस्तुसदूषणः ।।।।क्रौञ्चावनेविराधस्तुकबन्धोदण्डकेवने ।यैस्सालागिरयोभग्नावाली च क्षुभितोऽम्बुधिः ।।।।त इमेसायकास्सर्वेयुद्धेप्रात्ययिकाममकिनुतत्कारणंयेनरावणेमन्दतेजसः ।।।।
“எந்த அம்புகளால் மாரீசன் கொல்லப்பட்டானோ, மேலும் எந்த அம்புகளால் தூஷணனுடன் கூடிய கரனும் வீழ்ந்தானோ—”
Verse 32
मारीचोनिहतोयैस्तुखरोयैस्तुसदूषणः ।।6.110.31।।क्रौञ्चावनेविराधस्तुकबन्धोदण्डकेवने ।यैस्सालागिरयोभग्नावाली च क्षुभितोऽम्बुधिः ।।6.110.32।।त इमेसायकास्सर्वेयुद्धेप्रात्ययिकाममकिनुतत्कारणंयेनरावणेमन्दतेजसः ।।6.110.33।।
எந்த அம்புகளால் கௌஞ்சவனத்தில் விராதன் வீழ்ந்தானோ, தண்டக வனத்தில் கபந்தன் சாய்ந்தானோ; அவைகளால் சால மரங்களும் மலைகளும் உடைந்தன; அவைகளால் வாலி வீழ்ந்தான், கடலும் கொந்தளித்தது—.
Verse 33
मारीचोनिहतोयैस्तुखरोयैस्तुसदूषणः ।।6.110.31।।क्रौञ्चावनेविराधस्तुकबन्धोदण्डकेवने ।यैस्सालागिरयोभग्नावाली च क्षुभितोऽम्बुधिः ।।6.110.32।।त इमेसायकास्सर्वेयुद्धेप्रात्ययिकाममकिनुतत्कारणंयेनरावणेमन्दतेजसः ।।6.110.33।।
இவையே என் அம்புகள்—போரில் எப்போதும் நம்பிக்கைக்குரியவை; ஆனால் மந்தத் தேஜஸுடைய ராவணனை எதிர்த்து இவை ஏன் பலிக்கவில்லை? அதற்குக் காரணம் என்ன?
Verse 34
इतिचिन्तापरश्चासीदप्रमत्तश्चसम्युगे ।ववर्षशरवर्षाणीराघवोरावणोरसि ।।।।
இவ்வாறு சிந்தித்தபோதும் ராகவன் போரில் அசராது விழிப்புடன் இருந்து, ராவணனின் மார்பின்மேல் அம்புமழையைப் பொழிந்தான்.
Verse 35
रावणोऽपिततःक्रुद्धोरथस्थोराक्षसेश्वरः ।गदामुसलवर्षेणरामंप्रत्यर्दयद्रणे ।।।।
அப்போது தேரில் நின்ற ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனும் கோபமுற்று, போரில் கதைகளும் உலக்கைகளும் பொழியும் மழையால் ராமனை கடுமையாகத் தள்ளி நெரித்தான்.
Verse 36
तत्प्रवृत्तंमहद्युद्धंतुमुलंरोमहर्षणम् ।अन्तरिक्षे च भूमौ च पुनश्चगिरिमूर्धनि ।।।।
அந்த மாபெரும் போர் மிகக் கொடுமையாய், ரோமஞ்சம் எழுமாறு, தொடர்ந்து பொங்கியது—ஒருபொழுது ஆகாயத்தில், ஒருபொழுது பூமியில், மீண்டும் மலைச் சிகரத்தில்.
Verse 37
देवदानवयक्षाणांपिशाचोरगरक्षसाम् ।पश्यतांतन्महायुद्धंसप्तरात्रमवर्तत ।।।।
தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், பிசாசுகள், நாகர்கள், இராட்சசர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அந்த மகாயுத்தம் ஏழு இரவுகள் தொடர்ந்து நடந்தது।
Verse 38
नैव रात्रिं न दिवसंमुहूर्तं न च क्षणम् ।रामरावणयोर्युद्धंविराममुपगच्छति ।।।।
இரவிலும் அல்ல, பகலிலும் அல்ல—ஒரு முகூர்த்தம்கூட, ஒரு கணம்கூட—ராமன்-ராவணன் போர் ஓய்வை அடையவில்லை।
Verse 39
दशरथसुतराक्षसेन्द्रयोर्जयमनवेक्ष्यरणे स राघवस्य ।सुरवररथसारथिर्महात्मारणरतराममुवाचवाक्यमाशु ।।।।
தசரதன் புதல்வனும் ராக்ஷசேந்திரனும் போரிடுவதைப் பார்த்து, ராகவனின் வெற்றியை காண விரும்பிய தேவேந்திரனின் தேர்சாரதி மகாத்மா மாதலி, போரில் ஈடுபட்ட ராமனிடம் விரைவாகச் சொன்னான்।
Frequently Asked Questions
Rāma’s pivotal action is his controlled wrath: he becomes furious at the torment inflicted on Mātali (an ally and charioteer) rather than reacting to his own wounds, illustrating retaliation guided by duty and protection rather than ego-driven anger.
The chapter teaches that power alone is not sufficient without right knowledge of causality: even a master of astras must discern the hidden condition sustaining adharma (Rāvaṇa’s continued life), and must align force with insight to restore order.
The text emphasizes cosmic-geographical markers rather than a single cityscape: the sapta-sāgarāḥ (seven seas) churn, pātāla-dwellers are distressed, and the whole earth with mountains and forests trembles—signaling that the duel is treated as a world-order event.