Sarga 105
रावणक्रोधः—रामस्य परुषवाक्यम् (Ravana’s Fury and Rama’s Harsh Admonition)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் இரட்டைப் போரில் ஒரு மனநிலைத் திருப்பம் வெளிப்படுகிறது. காகுத்ஸ்தனின் அம்புகளால் வேதனைப்பட்ட போர்க்களப் பெருமை கொண்ட இராவணன் பேர்கோபம் கொண்டு, அடர்ந்த அம்புமழையால் ஒரு கணம் போர்க்களத்தை இருளாக்குகிறான். ஆனால் இராமன் அசையா மலைபோல் நிலைத்து, அம்புவலையைத் தடுத்து சூரியக்கதிர்களைப் போல அந்த மழையைத் தாங்குகிறான். இராமன் உடலில் இரத்தக் குறிகள் தோன்றினாலும் அது தோல்வியின் அறிகுறி அல்ல—மலர்ந்த கிஞ்சுக மரம்போல் பொறுமையும் திடமுமாகத் தோன்றுகிறது. பின்னர் இராமனின் கோபம் தர்மக் கண்டனமாக உறைகிறது. உதவியற்ற நிலையில் இருந்த சீதையைத் திருடனைப் போல அபகரித்ததால், இராவணனை ‘உண்மையான வீரன்’ என ஏற்க மறுக்கிறான்; அது மரியாதைக்கும் ஏற்ற நடத்தைக்கும் விரோதம். இராமனின் உரை மேலும் கடுமையாகப் போர்க்கள முன்னறிவிப்பாக மாறுகிறது—துண்டிக்கப்பட்ட தலை, கழுகுகள், கிழிந்த குடல்கள் போன்ற உருவகங்கள்—இது மனப்போருமாகவும் அதர்மத்திற்கான தீர்ப்புமாகவும் அமைகிறது. இராமனின் வீரியம் இரட்டிப்பானதுபோல் வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஆத்மஞானமும் சுபநிமித்தங்களும் காரணமாக அஸ்திரங்கள் அவனுக்கு தாமே வெளிப்படுகின்றன எனக் கூறி, அவன் தாக்குதலை அதிகரிக்கிறான். இராமனின் அம்புமழையும் வானரர்களின் கல் மழையும் சேர்ந்த அழுத்தத்தில் இராவணன் மனக்குழப்பமடைந்து சரியாக எதிர்வினையாற்ற முடியாமல் போகிறான்; அப்போது அவன் சாரதி அவனைப் போர்க்களத்திலிருந்து அகற்றுகிறான்—மனோபலமும் செயற்பாட்டுத் திறனும் தற்காலிகமாகச் சிதைந்ததைக் காட்டுகிறது.
Shlokas
Verse 1
स तेनतुतदाक्रोधात्काकुत्स्थेनार्दितोरणे ।रावणस्समरश्लाघिमहाक्रोधामुपागमत् ।।।।
அப்போது போர்க்களத்தில் கோபம் கொண்ட காகுத்ஸ்தன் ராமனால் காயமுற்ற, யுத்தப் பெருமையைப் புகழ்ந்து கொண்ட ராவணன் பேர்கோபத்தில் மூழ்கினான்।
Verse 2
स दीप्तनयनोरोषाच्चापमायाम्यवीर्यवान् ।अभ्यर्दयत्सुसङ्कृद्धोराघवंपरमाहवे ।।।।बाणधारसहस्रैस्तैस्सतोयदइवाम्बरात् ।राघवंरावणोबाणैस्तटकमिवपूरयन् ।।।।
அப்போது கோபத்தால் தீப்பொறி வீசும் கண்களுடன் வல்லமைமிக்க இராவணன் வில்லை இழுத்து, அந்த உன்னதப் போரில் மிகக் கடுங்கோபத்துடன் ராகவனைத் தாக்கினான். வானத்திலிருந்து நீர்த்துளிகள் பொழிவதுபோல் ஆயிரமாயிரம் அம்புகளைப் பொழிந்து, மழை நீர் குளத்தை நிரப்புவது போல ராமனைச் சுற்றிலும் அம்புகளால் இடத்தை நிரப்பினான்.
Verse 3
स दीप्तनयनोरोषाच्चापमायाम्यवीर्यवान् ।अभ्यर्दयत्सुसङ्कृद्धोराघवंपरमाहवे ।।6.105.2।।बाणधारसहस्रैस्तैस्सतोयदइवाम्बरात् ।राघवंरावणोबाणैस्तटकमिवपूरयन् ।।6.105.3।।
அப்போது ராவணன், வானத்திலிருந்து மழைமேகங்களின் நீர்தாரைகள் போல ஆயிரமாயிரம் அம்புத் தாரைகளைப் பொழிந்து, ராகவனைச் சுற்றியுள்ள வெளிவெளியை அம்புகளால் நிரப்பினான்—நீரால் குளத்தை நிரப்புவது போல।
Verse 4
पूरितःशरजालेनधनुर्मुक्तेनसम्युगे ।महागिरिरिवाकम्प्यःकाकुत्स्थो न प्रकम्पते ।।।।
போரில் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளின் வலையால் மூடப்பட்டிருந்தாலும் காகுத்ஸ்தன் நடுங்கவில்லை; பெருமலையைப் போல அசையாமல் நின்றான்।
Verse 5
स शरैश्शरजालानिवारयन् समरेस्थितः ।गभस्तीनिवसूर्यस्यप्रतिजग्राहवीर्यवान् ।।।।
அந்த வீரன் போரில் உறுதியாக நின்று, தன் அம்புகளால் அந்த அம்புவலைகளைத் தடுத்து, சூரியக் கதிர்களைப் போல அவற்றைத் தாங்கினான்।
Verse 6
ततश्शरसहस्राणिक्षिप्रहस्तोनिशाचरः ।निजघानोरसिक्रुद्धोराघवस्यमहात्मनः ।।।।
அதன்பின் விரைவுக் கையுடைய நிசாசரன் கோபமுற்று, மகாத்மா ராகவனின் மார்பில் ஆயிரம் அம்புகளால் தாக்கினான்.
Verse 7
स शोणितसमादिग्धस्समरेलक्ष्मणाग्रजः ।दृष्टःफुल्लइवारण्येसुमहान् किंशुकद्रुमः ।।।।
அப்போரில் இரத்தம் முழுதும் படிந்த லக்ஷ்மணனின் அண்ணன், காட்டில் மலர்ந்த மிகப் பெரிய கிஞ்சுக மரம்போல் தோன்றினான்.
Verse 8
शराभिघातसम्रब्दःसोऽभिजग्राहसायकान् ।काकुत्स्थ: सुमहातेजायुगान्तादित्यतेजसः ।।।।
அம்புகளின் தாக்கத்தால் சினமுற்ற மிகுந்த தேஜஸுடைய காகுத்ஸ்தன், யுகாந்த சூரியன் போல் எரியும் தன் அம்புகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.
Verse 9
ततोऽन्योन्यंसुसम्रब्धौतावुभौरामरावणौ ।शरान्धकारेसमरेनोपलक्ष्यतांतदा ।।।।
பின்னர் போரில் அம்புகளின் இருள் பரவியதால், கடுமையாக அம்புமழை பொழிந்த ராமனும் ராவணனும் அப்போது ஒருவரையொருவர் காண இயலவில்லை.
Verse 10
ततःक्रोधसमाविष्टोरामोदशरथात्मजः ।उवाचरावणंवीरःप्रहस्यपरुषंवचः ।।।।
பின்பு கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தசரதன் புதல்வன் வீர ராமன் சிரித்தபடியே ராவணனை நோக்கி கடுமையான சொற்களை உரைத்தான்।
Verse 11
ममभार्याजनस्थानादज्ञानाद्राक्षसाधम ।हृतातेविवशायस्मात्तस्मात्त्वंनासिवीर्यवान् ।।।।
அதம ராட்சசனே! ஜனஸ்தானத்திலிருந்து என் மனைவியை, அவள் உதவியற்றும் அறியாமையிலும் இருந்தபோது நீ கடத்தினாய்; ஆகவே நீ உண்மையான வீரன் என்று சொல்லப்பட முடியாது.
Verse 12
मयाविरहितांदीनांवर्तमानांमहावने ।वैदेहींप्रसभंहृत्वाशूरोऽहमितिमन्यसे ।।।।
என்னிடமிருந்து பிரிந்துத் துயருற்று மகாவனத்தில் வாழ்ந்த வைதேஹியை வலுக்கட்டாயமாகக் கவர்ந்து, ‘நான் வீரன்’ என்று நீ எண்ணுகிறாயா?
Verse 13
स्त्रीषुशूरविनाथासुपरदाराभिमर्शक ।कृत्वाकापुरुषंकर्मशूरोऽहमितिमन्यसे ।।।।
பாதுகாப்பற்ற பெண்களைத் துன்புறுத்தும் நீ, பிறனுடைய மனைவியைத் தீண்டுபவன்! கோழையின் செயலைச் செய்து கொண்டும் ‘நான் வீரன்’ என்று எண்ணுகிறாயா?
Verse 14
भिन्नमर्यादनिर्लज्ज चारित्रेष्वनवस्थित ।दर्पान्मृत्युमुपादायशूरोऽहमितिमन्यसे ।।।।
மரியாதையை உடைத்தவனே, வெட்கமற்றவனே, நல்வழக்கில் நிலைபெறாதவனே! அகந்தையால் மரணத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தும் ‘நான் வீரன்’ என்று எண்ணுகிறாயா?
Verse 15
शूरेणधनदभ्रात्राबलैःसमुदितेन च ।श्लाघनीयंमहत्कर्मयशस्यं च कृतंत्वया ।।।।
தனதன் (குபேரன்) எனும் வீரன் சகோதரனே, வலமும் ஆற்றலும் நிறைந்த நீ உண்மையிலேயே புகழத்தக்க, மகத்தான, யசஸை அளிக்கும் செயலைச் செய்துள்ளாய்.
Verse 16
उत्सेकानाभिपन्नस्यगर्हितस्याहितस्य च ।कर्मणःप्राप्नुहीदानांतस्याद्यसुमहत्फलम् ।।।।
ஆணவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நீ பழிக்கத்தக்கதும் தீங்கானதும் ஆன செயலைச் செய்தாய்; இன்றே அந்தச் செயலின் மிகப் பெரிய பலனை அனுபவி.
Verse 17
शूरोऽहमितिचात्मानमवगच्छसिदुर्मते ।नैवलज्जास्तितेसीतांचौरवद्वृपकर्षतः ।।।।
தீய புத்தியுள்ளவனே! ‘நான் வீரன்’ என்று நீ உன்னை எண்ணுகிறாய்; ஆனால் திருடனைப் போல சீதையை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றபோது உனக்கு சிறிதும் வெட்கம் இல்லை.
Verse 18
यदिमत्सन्निधौसीताधर्षितास्यात्त्वयाबलात् ।भ्रातरंतुखरंपश्येस्तदामत्सायकैर्हतः ।।।।
என் முன்னிலையிலேயே நீ சீதையை வலுக்கட்டாயமாக அவமதித்திருந்தால், என் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டு நீ உன் சகோதரன் கரனைச் சந்திக்கச் சென்றிருப்பாய்.
Verse 19
दिष्ट्यासिममदुष्टात्मश्चक्षुर्विषयमागतः ।अद्यत्वांसायकैस्तीक्ष्णैर्नयामियमसादनम् ।।।।
நல்லவிதமாக, தீய ஆத்துமாவே, நீ என் பார்வைக்குள் வந்தாய்; இன்று என் கூரிய அம்புகளால் உன்னை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்.
Verse 20
अद्यतेमच्छरैश्चिन्नंशिरोज्वलितकुण्डलम् ।क्रव्यादाव्यपकर्षन्तुविकीर्णंरणपांसुषु ।।।।
இன்று என் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட, தீப்தமான குண்டலங்கள் ஒளிரும் உன் தலை போர்த் தூளில் சிதறிக் கிடக்கட்டும்; மாமிசம் உண்ணும் உயிர்கள் அதை இழுத்துச் செல்லட்டும்।
Verse 21
निपत्योरसिगृध्रास्तेक्षितौक्षिप्तस्यरावण ।पिबन्तुरुधिरंतर्षाद्बाणशल्यान्तरोत्थितम् ।।।।
ஓ ராவணா, நீ தரையில் வீழ்த்தப்பட்டு கிடக்கும் போது, கழுகுகள் உன் மார்பில் அமர்ந்து, அம்புத் துளைகளிலிருந்து பொங்கும் இரத்தத்தை தாகத்தால் குடிக்கட்டும்।
Verse 22
अद्यमद्बाणभिन्नस्यगतासोःपतितस्यते ।कर्षन्त्वन्त्राणिपतगागरुत्मन्तइवोरगान् ।।।।
இன்று என் அம்புகளால் பிளந்துபோய் உயிரற்றுக் கிடக்கும் உன் உடலின் குடல்களைப் பறவைகள் இழுத்தெடுக்கட்டும்—கருடன் பாம்புகளைப் பிளந்து இழுப்பதுபோல்।
Verse 23
इत्येवं स वदन्वीरोरामश्शत्रुनिबर्हणः ।राक्षसेन्द्रंसमीपस्थंशरवर्षैरवाकिरत् ।।।।
இவ்வாறு கூறியபடி, பகைவரை அழிப்பவன் வீர ராமன் அருகில் நின்ற ராட்சசராஜன் மீது அம்புமழையைப் பொழிந்தான்।
Verse 24
बभूवद्विगुणंवीर्यंबलंहर्षश्चसंयुगे ।रामस्यास्त्रबलंचैवशत्रोर्निधनकाङ्क्षिणः ।।।।
போரில் பகைவரின் அழிவை நாடிய ராமனின் வீரமும் வலிமையும் மகிழ்ச்சியும்—அத்துடன் அவன் ஆயுதங்களின் ஆற்றலும்—இரட்டிப்பாயின।
Verse 25
प्रादुर्भभूवुरस्त्राणिसर्वाणिविदितात्मनः ।प्रहर्षाच्चमहातेजाश्शीघ्रहस्ततरोऽभवत् ।।।।
ஆத்மஞானியான ஸ்ரீராமனுக்கு எல்லா அஸ்திரங்களும் தாமே வெளிப்பட்டன. பேரானந்தத்தால் அந்த மகாதேஜஸ்வி வீரன் இன்னும் வேகமான கையுடையவனானான்॥
Verse 26
शुभान्येतानिचिह्नानिविज्ञायात्मगतानिसः ।भूयएवार्दयद्रामोरावणंराक्षसान्तकृत् ।।।।
தன்னுள் எழுந்த இச் சுபநிமித்தங்களை உணர்ந்த ராக்ஷஸாந்தகன் ராமன், ராவணனை மீண்டும் இன்னும் அதிக வலிமையுடன் தாக்கினான்॥
Verse 27
हरीणांचाश्मनिकरैश्शरवर्षाच्चराघवात् ।हन्यमानोदशग्रीवोविघूर्णहृदयोऽभवत् ।।।।
வானரர்களின் கல் மழையாலும் ராகவனின் அம்புமழையாலும் தாக்கப்பட்ட தசக்ரீவன் ராவணன், மனம் கலங்கி இதயம் திணறினான்॥
Verse 28
यदा च शस्त्रंनारेभे न चकर्षशरासनम् ।नास्यप्रत्यकरोवदीर्यंविक्लबेनान्तरात्मना ।।।।
அப்போது உள்ளம் கலங்கியதால் அவன் ஆயுதத்தை இயக்கவும் முடியவில்லை; வில்லையும் இழுக்க முடியவில்லை. அவனுடைய வீரமும் தளர்ந்தது; ராமனின் பராக்கிரமத்தை எதிர்க்க இயலவில்லை॥
Verse 29
क्षिप्ताःश्चाशुशरास्तेनशस्त्राणिविविधानि च ।मरणार्थायवर्तन्तेमृत्युकालोऽभ्यवर्तत ।।।।
அவன் விரைவாக எறிந்த அம்புகளும் பலவகை ஆயுதங்களும் அனைத்தும் பயனற்றனவாயின; ஏனெனில் அவை மரணத்திற்கே வழியாகின, மரண நேரமும் நெருங்கி வந்தது॥
Verse 30
सूतस्तुरथनेतास्यतदवस्थंनिरीक्ष्यतम् ।शनैर्युद्धासम्भ्रान्तोरथंतस्यापवाहयत् ।।।।
அவனை அந்த நிலையிலே கண்ட அவன் தேரோட்டி—போரின் அச்சத்தால் கலங்கித்—மெல்ல மெல்ல அவன் தேரை போர்க்களத்திலிருந்து விலக்கிக் கொண்டுபோனான்।
Verse 31
रथं च तस्याथजवेनसाथिर्निवार्यभीमंजलदस्वनंतदा ।जगामभीत्यासमरान्महीपतिंनिरस्तवीर्यंपतितंसमीक्ष्य ।।।।
அப்போது தேரோட்டி, மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய அந்தப் பயங்கரத் தேரை விரைவாகக் கட்டுப்படுத்தி, வீரியம் சோர்ந்து வீழ்ந்த அரசனைப் பார்த்தவுடன், அச்சத்தால் போர்க்களத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றான்।
Frequently Asked Questions
The pivotal ethical claim is Rāma’s denial of Rāvaṇa’s ‘heroism’: abducting Sītā when she was helpless and separated is framed as theft-like coercion, violating maryādā and disqualifying the act from kṣātra valor.
Power and skill in war are not sufficient for legitimacy; conduct determines moral status. Pride (darpā/utseka) and predatory action generate their own consequences, while steadiness and self-knowledge are portrayed as force-multipliers for righteous action.
No named locale within Laṅkā is foregrounded; instead, the Sarga emphasizes battlefield culture—chariot warfare, astras, omen-language (auspicious signs), and funerary imagery (vultures, Yama’s abode) as markers of epic martial ethos.