Sarga 100

Verse 1

महोदरमहापार्श्वौहतौदृष्टवातुराक्ष ।तस्मिंश्चनिहतेवीरेविरूपाक्षेमहाबले ।।6.100.1।।आविवेशमहान् क्रोधोरावणंतुमहामृधे ।सूतं सञ्चोदयामास वाक्यं चेदमुवाच ह ।।6.100.2।।

மஹோதரன், மஹாபார்ஷ்வன் ஆகிய ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டதையும், மகாபலமுடைய வீரன் விரூபாக்ஷனும் வீழ்ந்ததையும் கண்டதும், அந்தக் கடும் போரின் நடுவில் ராவணனுள் பெருங்கோபம் புகுந்தது. அவன் தேரோட்டியைத் தூண்டி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 2

महोदरमहापार्श्वौहतौदृष्टवातुराक्ष ।तस्मिंश्चनिहतेवीरेविरूपाक्षेमहाबले ।।6.100.1।।आविवेशमहान् क्रोधोरावणंतुमहामृधे ।सूतं सञ्चोदयामास वाक्यं चेदमुवाच ह ।।6.100.2।।

மஹோதரன், மஹாபார்ஷ்வன் ஆகிய ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டதையும், மகாபலமுடைய வீரன் விரூபாக்ஷனும் வீழ்ந்ததையும் கண்டதும், அந்தக் கடும் போரின் நடுவில் ராவணனுள் பெருங்கோபம் புகுந்தது. அவன் தேரோட்டியைத் தூண்டி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 3

निहतानाममात्यानांरुद्धस्यनगरस्य च ।दुःखमेवापनेष्यामि हत्या तौ रामलक्ष्मणौ ।।6.100.3।।

‘வீழ்ந்த என் அமைச்சர்களின் துயரையும், முற்றுகையடைந்த நகரத்தின் வேதனையையும்—ராமன், இலக்குமணன் இருவரையும் வதைத்து நான் நீக்குவேன்.’

Verse 4

रामवृक्षंरणेहमनिसीतापुष्पफलप्रदम् ।प्रशाखायस्यसुग्रीवोजाम्बवान्कुमुदोनलः ।।6.100.4।।दिविदश्चैवमैन्दश्चअङ्गदोगन्दमादनः ।हनुमांश्चसुषेणव्चसर्वे च हरियूथपाः ।।6.100.5।।

போரில் இந்த ‘ராம-மரம்’ வெட்டப்பட்டு வீழ்த்தப்படும்—அதன் மலரும் கனியும் அயோத்தியின் சீதை. அதன் பெருங் கிளைகள் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், குமுதன், நலன்; மேலும் த்விவிதன், மைந்தன், அங்கதன், கந்தமாதனன், ஹனுமான், சுஷேணன் மற்றும் எல்லா வானரப் படைத்தலைவர்களும் ஆவர்।

Verse 5

रामवृक्षंरणेहमनिसीतापुष्पफलप्रदम् ।प्रशाखायस्यसुग्रीवोजाम्बवान्कुमुदोनलः ।।6.100.4।।दिविदश्चैवमैन्दश्चअङ्गदोगन्दमादनः ।हनुमांश्चसुषेणव्चसर्वे च हरियूथपाः ।।6.100.5।।

போரில் இந்த ‘ராம-மரம்’ வெட்டப்பட்டு வீழ்த்தப்படும்—அதன் மலரும் கனியும் அயோத்தியின் சீதை. அதன் பெருங் கிளைகள் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், குமுதன், நலன்; மேலும் த்விவிதன், மைந்தன், அங்கதன், கந்தமாதனன், ஹனுமான், சுஷேணன் மற்றும் எல்லா வானரப் படைத்தலைவர்களும் ஆவர்।

Verse 6

स दिशोदशघोषेणरथस्यातिरथोमहान् ।नादयन् प्रययौतूर्णंराघवंचाभ्यधावत ।।6.100.6।।

அந்த மாபெரும் அதிரதன் தன் தேரின் பேரொலியால் பத்துத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்து, விரைந்து சென்று ராகவனை (ராமனை) நேராகத் தாக்கப் பாய்ந்தான்.

Verse 7

पूरितातेनशब्देनसनदीगिरिकानना ।सञ्चचाल मही सर्वा त्रस्तसिंहमृगद्विजा ।।6.100.7।।

அந்த பேரொலியால் நதிகள்‑மலைகள்‑காடுகள் உடன் கூடிய பூமி முழுதும் நிறைந்து நடுங்கியது; சிங்கங்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் அனைத்தும் அச்சத்தால் கலங்கின.

Verse 8

तामसंसुमहाघोरंचकारास्त्रंसुदारुणम् ।निर्ददाहकपीन् सर्वांस्तेप्रपेतुःसमन्ततः ।।6.100.8।।

அவன் மிகக் கொடியதும் அச்சமூட்டுவதுமான தாமஸ அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அதனால் வானரர்கள் அனைவரும் எரிந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் விழுந்தனர்.

Verse 9

उत्पपातरजोभूमौतैर्भग्नैःसम्प्रधावितैः ।न हितत्सहितुंशेकुर्भ्रह्मणानिर्मितंस्वयम् ।।6.100.9।।

சிதறி எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிய படைகளால் தரையிலிருந்து தூசி எழுந்தது; ஏனெனில் பிரம்மா தாமே உருவாக்கிய அந்த அஸ்திரத்தை அவர்கள் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 10

तान्यनीकान्यनेकानि रावणस्य शरोत्तमैः ।दृष्टवाभग्नानि शतशो राघवः पर्यवस्थितः ।।6.100.10।।

ராவணனின் சிறந்த அம்புகளால் நூற்றுக்கணக்காகச் சிதைந்த பல படைவ்யூகங்களைப் பார்த்தும் ராகவன் அசையாமல், உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 11

ततोराक्षसशार्दूलोविद्राव्यहरिवाहिनीम् ।स ददर्शततोरामंतिष्ठन्तमपराजितम् ।।6.100.11।।लक्ष्मणेनसहभ्रात्राविष्णुनावासवंयथा ।अलिखन्तमिवाकाशमवष्टभ्यमहद्धनुः ।।6.100.12।।पद्मपत्रविशालाक्षंदीर्घबाहुमरिन्दमम् ।

அப்போது ராக்ஷசர்களின் புலி, வானரப் படையைச் சிதறடித்து, பின்னர் அபராஜிதனாய் நின்ற ராமனை கண்டான்—சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன், விஷ்ணு வாசவனுடன் (இந்திரனுடன்) இருப்பதுபோல். மாபெரும் வில்லைத் தாங்கி, ஆகாயத்தையே உரசுவது போலத் தோன்றினான்; தாமரை இதழ்போன்ற அகன்ற கண்கள், நீண்ட கரங்கள், பகைவரை அடக்கும் வீரன்.

Verse 12

ततोराक्षसशार्दूलोविद्राव्यहरिवाहिनीम् ।स ददर्शततोरामंतिष्ठन्तमपराजितम् ।।6.100.11।।लक्ष्मणेनसहभ्रात्राविष्णुनावासवंयथा ।अलिखन्तमिवाकाशमवष्टभ्यमहद्धनुः ।।6.100.12।।पद्मपत्रविशालाक्षंदीर्घबाहुमरिन्दमम् ।

அப்போது ராக்ஷசர்களின் புலி, வானரப் படையைச் சிதறடித்து, பின்னர் அபராஜிதனாய் நின்ற ராமனை கண்டான்—சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன், விஷ்ணு வாசவனுடன் (இந்திரனுடன்) இருப்பதுபோல். மாபெரும் வில்லைத் தாங்கி, ஆகாயத்தையே உரசுவது போலத் தோன்றினான்; தாமரை இதழ்போன்ற அகன்ற கண்கள், நீண்ட கரங்கள், பகைவரை அடக்கும் வீரன்.

Verse 13

ततोरामोमहातेजाःसौमित्रिसहितोबली ।।6.100.13।।वानरांश्चरणेभग्नानापतन्तं च रावणम् ।समीक्ष्यराघवोहृष्टोमध्येजग्राहकार्मुकम् ।।6.100.14।।

அப்போது பேரொளி கொண்ட வலிமைமிக்க ராமன், சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன், போரில் சிதைந்த வானரர்களையும் எதிரே பாய்ந்து வரும் ராவணனையும் கண்டு, ராகவன் உறுதியான மகிழ்ச்சியுடன் நடுவே வில்லைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 14

ततोरामोमहातेजाःसौमित्रिसहितोबली ।।6.100.13।।वानरांश्चरणेभग्नानापतन्तं च रावणम् ।समीक्ष्यराघवोहृष्टोमध्येजग्राहकार्मुकम् ।।6.100.14।।

அப்போது பேரொளி கொண்ட வலிமைமிக்க ராமன், சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன், போரில் சிதைந்த வானரர்களையும் எதிரே பாய்ந்து வரும் ராவணனையும் கண்டு, ராகவன் உறுதியான மகிழ்ச்சியுடன் நடுவே வில்லைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 15

विस्फारयितुमारेभेततः स धनुरुत्तमम् ।महावेगंमहानादंनिर्भन्दन्निवमेदिनीम् ।।6.100.15।।

அப்போது அவர் மிகச் சிறந்த வில்லில் நாண் ஏற்றி இழுக்கத் தொடங்கினார்—மிகுந்த வேகமும் பேரொலியும் உடையது—பூமியையே பிளப்பதுபோல்.

Verse 16

रावणस्य च बाणौघैरामविस्फारितेन च ।शब्देनराक्षसास्तेन पेतुश्च शतशस्तदा ।।6.100.16।।

அப்போது ராவணனின் அம்புப் பெருக்குகளும், ராமன் இழுத்த வில்லின் முழங்கும் நாணொலியும் நடுவே, ராட்சசர்கள் நூற்றுக்கணக்காக வீழ்ந்தனர்.

Verse 17

तयोःशरपथंप्राप्यरावणोराजपुत्रयोः ।स बभौ च यथाराहुःसमीपशशिसूर्ययोः ।।6.100.17।।

இரு அரசகுமாரர்களின் அம்புப் பாதையில் நுழைந்த ராவணன், சந்திரன்–சூரியன் அருகே வந்த ராகுவைப் போலத் தோன்றினான்.

Verse 18

तमिच्छन् प्रधमम् योद्धुंलक्ष्मणोनिशितैःशरैः ।मुमोचधनुरायम्यशरानग्निशिखोपमान् ।।6.100.18।।

அவனை முதலில் எதிர்த்து போரிட விரும்பிய லக்ஷ்மணன் வில்லை இழுத்து, தீநாக்குகள் போன்ற கூரிய அம்புகளை அவன் மீது விட்டான்.

Verse 19

तान्मुक्तमात्रानाकाशे लक्ष्मणेन धनुष्मता ।बाणान् बाणैर्महातेजा रावणः प्रत्यवारयत् ।।6.100.19।।

வில் தாங்கிய லக்ஷ்மணன் அம்புகளை ஆகாயத்தில் விட்ட உடனே, மகாதேஜஸ்வியான ராவணன் தன் அம்புகளால் அங்கேயே அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Verse 20

एकमेकेनबाणेनत्रिभिस्त्रीन् दशभिर्दश ।लक्ष्मणस्य प्रचिच्छेद दर्शयन् पाणिलाघवम् ।।6.100.20।।

தன் கைவேகத்தை வெளிப்படுத்தி, அவன் இலக்குமணனின் அம்புகளைத் துண்டித்தான்—ஒன்றை ஒன்றால், மூன்றை மூன்றால், பத்தைக் பத்தால்.

Verse 21

अभ्यतिक्रम्यसौमित्रिंरावणःसमितिञ्जयः ।आससादरणेरामंस्थितंशैलमिवापरम् ।।6.100.21।।

போரில் வெற்றி பெறுபவனெனப் புகழ்பெற்ற இராவணன், சௌமித்ரி (இலக்குமணன்) யைத் தாண்டி, போர்க்களத்தில் மற்றொரு மலையென அசையாமல் நின்ற ராமனை அணுகினான்.

Verse 22

स राघवंसमासाद्यक्रोधसंरक्तलोचनः ।व्यसृजच्छरवर्षाणिरावणो राक्षसेश्वरः ।।6.100.22।।

ராகவனை அணுகி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ராட்சசேஸ்வரன் இராவணன் அம்புமழையைப் பொழிந்தான்.

Verse 23

शराधारास्ततोरामोरावणस्यधनुश्च्युताः ।दृष्टवैवापतिताःशीघ्रंभल्लान् जग्राहसत्वरम् ।।6.100.23।।

அப்போது ராவணன் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளின் பெருக்கம் தன் மீது விழுவதைக் கண்ட ராமன், உடனே விரைந்து பல்ல அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டான்.

Verse 24

तान् शरौघांस्ततोभल्लैस्तीक्ष्णैश्चिच्छेदराघवः ।दीप्यमानान् महाघोरान्क्रुद्धानाशीविषानिव ।।6.100.24।।

பின்பு ராகவன் அந்த அம்புகளின் பெருக்கை கூர்மையான பல்ல அம்புகளால் துண்டித்தான்—அவை எரிந்து ஒளிரும் மிகக் கொடூரமானவை; கோபித்த விஷப்பாம்புகள் போல.

Verse 25

राघवोरावणंतूर्णंरावणोराघवंतथा ।अन्योन्यंविविधैस्तीक्ष्णैःशरवर्षैर्ववर्षतुः ।।6.100.25।।

ராகவன் விரைவாக ராவணன் மீது, ராவணனும் அதேபோல் ராகவன் மீது—இருவரும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பலவகை கூர்மையான அம்புமழையைப் பொழிந்தனர்.

Verse 26

चेरतुश्चचिरंचित्रंमण्डलंसव्यदक्षिणम् ।बाणवेगात्समुत्क्षिप्तावन्योन्यमपराजितौ ।।6.100.26।।

நீண்ட நேரம் அந்த இரு தோல்வியறா வீரர்கள் அம்புகளின் வேகத்தால் தள்ளப்பட்டு, இடமும் வலமும் சுழன்று வியத்தகு வட்டங்களில் நடந்தனர்; ஒருவரை ஒருவர் துரத்தியும் தடுத்தும் இருந்தனர்.

Verse 27

तयोर्भूतानिवित्रेसुर्युगपत्सम्प्रयुध्यतोः ।रौद्रयोःसायकमुचोर्यमान्तकनिकाशयोः ।।6.100.27।।

யமன், அந்தகன் போன்ற கொடுமையுடன் ஒரே நேரத்தில் போரிடும் அந்த இரு அம்புவிடுவோரைப் பார்த்து, எல்லா உயிர்களும் அச்சத்தில் நடுங்கின.

Verse 28

सततंविविधैर्बाणैर्बभूवगगनंतदा ।घनैरिवातपापायेविद्युन्मालाससमाकुलैः ।।6.100.28।।

அப்போது பலவகை அம்புகளால் ஆகாயம் இடையறாது நிரம்பியது; அஸ்தமிக்கும் சூரியஒளியில் அடர்ந்த மேகக்கூட்டம்போல், மின்னல் மாலைகளால் சூழ்ந்ததெனத் தோன்றியது।

Verse 29

गवाक्षितमिवाकाशंबभूवशरवृष्टिभिः ।महावेगैस्सुतीक्ष्णैग्रैर्गृध्रपत्रैःसुवाजितैः ।।6.100.29।।

மிகுந்த வேகமுடைய, மிகத் தீவிர முனையுடைய, கழுகுப் பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புமழையால் ஆகாயம் ஜன்னல் வலைப்பின்னல்போல் தோன்றியது।

Verse 30

शरान्धकारमाकाशंचक्रतुःप्रथमंतदा ।गतेऽस्तं तपने चापि महामेघाविवोथतितौ ।।6.100.30।।

அப்போது தொடக்கத்திலேயே அவர்கள் அம்புகளால் ஆகாயத்தை அம்பு-இருளாக்கினர்; சூரியன் அஸ்தமித்திருந்தும், இரண்டு பேரிடி மேகங்கள் எழுந்ததுபோல் தோன்றியது।

Verse 31

तयोरभून्महद्युद्धमन्योन्यवथकाङ्क्षिणोः ।अनासाद्यमच्नित्यं च वृत्रवासवयोरिव ।।6.100.31।।

ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க விரும்பிய அந்த இருவருக்கிடையே மகா யுத்தம் எழுந்தது; அது அணுக இயலாததும், எண்ணத்திற்கும் எட்டாததும்—விருத்திரன் மற்றும் வாசவன் (இந்திரன்) போர் போல।

Verse 32

उभौहिपरमेष्वासावुभौयुद्धविशारदौ ।उभावस्त्रविदां मुख्यावुभौ युद्धेविचेरतुः ।।6.100.32।।

ஏனெனில் இருவரும் உன்னத வில்லாளர்கள்; இருவரும் போரில் தேர்ந்தவர்கள்; இருவரும் அஸ்திரவித்தையில் முதன்மையினர்—போர்க்களத்தில் தளராது இயங்கினர்।

Verse 33

उभौहियेनव्रजतस्तेनतेनशरोर्मयः ।ऊर्मयोवायुनाविद्धा जग्मुः सागरयोरिव ।।6.100.33।।

அவ்விருவரும் எத்திசை சென்றார்களோ, அத்திசையிலேயே அம்புகளின் பொங்கும் பெருக்குகள் பாய்ந்தன; காற்றால் உந்தப்பட்ட இரு கடல்களின் அலைகள் போல.

Verse 34

ततःसंसक्तहस्तस्तुरावणोलोकरावणः ।नराचमालांरामस्यललाटेप्रत्यमुञ्चत ।।6.100.34।।

அப்போது போரில் கைகள் முழுதும் ஈடுபட்ட ‘லோக ராவணன்’ ராவணன், ராமனின் நெற்றியில் இரும்பு அம்புகளின் மாலையை எறிந்தான்.

Verse 35

रौद्रचापप्रयुक्तांतांनीलोत्पलदलप्रभाम् ।शिरसाधारयद्रामो न व्यथमभ्यपद्यत ।।6.100.35।।

கொடுமையான வில்லில் இருந்து விடப்பட்ட, நீலத் தாமரை இதழ் போன்ற ஒளியுடைய அந்த அம்புகளை ராமன் தலையால் தாங்கினான்; அவன் வலியால் சலிக்கவில்லை.

Verse 36

अथमन्त्रानभिजपन्रौद्रमस्तमुदीरयन् ।शरान् भूयःसमादाय रामः क्रोधसमन्वितः ।।6.100.36।।मुमोच च महातेजाश्चापमायम्यवीर्यवान् ।

அப்போது கோபம் கொண்ட மகாதேஜஸ்வி வீர ராமன் மந்திரங்களை ஜபித்து ரௌத்ர அஸ்திரத்தை எழுப்பி, மேலும் பல அம்புகளை எடுத்து வில்லை இழுத்து அவற்றை விடுத்தான்.

Verse 37

तेमहामेघसङ्काशेकवचेपतिताःशराः ।।6.100.37।।अवध्येराक्षसेन्द्रस्य न व्यथांजनयंस्तदा ।

அந்த அம்புகள் மகாமேகம் போன்ற கவசத்தில் விழுந்தும், அவ்யத்யமான ராக்ஷசேந்திரனுக்கு அப்போது எந்த வலியையும் உண்டாக்கவில்லை.

Verse 38

पुनरेवाधतंरामोरथस्थंराक्षसाधिपम् ।।6.100.38।।ललाटेपरमास्त्रणसर्वास्त्रकुशलोऽभिनत् ।

மீண்டும் எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ந்த ஸ்ரீராமன், ரதத்தில் இருந்த ராக்ஷசாதிபதியை உத்தம பரமாஸ்திரத்தால் நெற்றியில் தாக்கி துளைத்தான்।

Verse 39

तेभित्त्वाबाणरूपाणिपञ्चशीर्षाइवोरगाः ।।6.100.39।।श्वसन्तोविविशुर्भूमिंरावणप्रतिकूलिताः ।

அந்த அம்புகள் ஐந்து தலை நாகங்களைப் போலத் துளைத்தும், ராவணனால் எதிர்த்துத் திருப்பப்பட்டு சீறிக்கொண்டு பூமிக்குள் புகுந்தன।

Verse 40

निहत्यराघवस्यास्त्रंरावणःक्रोधमूर्छितः ।।6.100.40।।असुरंसुमहाघोरमन्यदस्त्रं चकारसः ।

ராகவனின் அஸ்திரத்தைத் தடுத்து நிர்மூலமாக்கிய ராவணன் கோபத்தில் மயங்கியவனாய், அசுர சக்தி நிறைந்த மிகக் கொடிய மற்றொரு அஸ்திரத்தை உருவாக்கினான்।

Verse 41

सिंहव्याघ्रमुखांश्चापिकङ्ककाकमुखानपि ।।6.100.41।।गृध्रश्येनमुखांश्चापिशृगाववदनांस्तथा ।ईहामृगमुखांश्चापिव्यादितास्यान् भयावहान् ।।6.100.42।।पञ्चास्यान् लेलिहानांश्चससर्जनिशितान् शरान् ।

அவன் சிங்கம்-புலி முகங்களைப் போன்றதும், கழுகு-காக முகங்களைப் போன்றதும், கழுகு-பருந்து முகங்களைப் போன்றதும், நரி மற்றும் ஈஹாமிருக முகங்களைப் போன்றதும்—வாய் பிளந்து அச்சம் தருவன—கூரிய அம்புகளை விட்டான்; மேலும் ஐந்து வாய்களுடன் நாக்கு அலைக்கும், பாம்பு போன்ற பயங்கர அம்புகளையும் செலுத்தினான்।

Verse 42

सिंहव्याघ्रमुखांश्चापिकङ्ककाकमुखानपि ।।6.100.41।।गृध्रश्येनमुखांश्चापिशृगाववदनांस्तथा ।ईहामृगमुखांश्चापिव्यादितास्यान् भयावहान् ।।6.100.42।।पञ्चास्यान् लेलिहानांश्चससर्जनिशितान् शरान् ।

அவன் சிங்கம்-புலி முகங்களைப் போன்றதும், கழுகு-காக முகங்களைப் போன்றதும், கழுகு-பருந்து முகங்களைப் போன்றதும், நரி மற்றும் ஈஹாமிருக முகங்களைப் போன்றதும்—வாய் பிளந்து அச்சம் தருவன—கூரிய அம்புகளை விட்டான்; மேலும் ஐந்து வாய்களுடன் நாக்கு அலைக்கும், பாம்பு போன்ற பயங்கர அம்புகளையும் செலுத்தினான்।

Verse 43

शरान् खरमुखांश्चान्यान्वराहमुखसंश्रितान् ।।6.100.43।।श्वानकुक्कुटवक्त्रांश्चमकराशीविषाननान् ।एतांश्चान्यांश्चमायावीससर्जनिशितान् शरान् ।।6.100.44।।रामंप्रतिमहातेजाःक्रुद्धस्सर्पइवश्वसन् ।

அந்த மகாதேஜஸ்வி மாயாவி, கோபத்தில் பாம்புபோல் சீறிக்கொண்டு, ராமனை நோக்கி மீண்டும் கூர்மையான அம்புகளை எய்தான்—சில கழுதைமுகம் உடையவை, சில வராஹமுகம் சார்ந்தவை, சில நாய்‑சேவல் முகம் உடையவை, சில மகரமும் விஷப்பாம்பும் போன்ற முகம் உடையவை; மேலும் பலவகையும்।

Verse 44

शरान् खरमुखांश्चान्यान्वराहमुखसंश्रितान् ।।6.100.43।।श्वानकुक्कुटवक्त्रांश्चमकराशीविषाननान् ।एतांश्चान्यांश्चमायावीससर्जनिशितान् शरान् ।।6.100.44।।रामंप्रतिमहातेजाःक्रुद्धस्सर्पइवश्वसन् ।

அந்த மகாதேஜஸ்வி மாயாவி, கோபத்தில் பாம்புபோல் சீறிக்கொண்டு, ராமனை நோக்கி மீண்டும் கூர்மையான அம்புகளை எய்தான்—சில கழுதைமுகம் உடையவை, சில வராஹமுகம் சார்ந்தவை, சில நாய்‑சேவல் முகம் உடையவை, சில மகரமும் விஷப்பாம்பும் போன்ற முகம் உடையவை; மேலும் பலவகையும்।

Verse 45

असुरेणसमाविष्टंसोऽस्त्रणरघुपुङ्गवः ।।6.100.45।।ससर्जास्त्रं महोत्साहः पावकः पावकोपमः ।

அசுர சக்தியால் ஆவிஷ்டமான அந்த அஸ்திரம் தம்மேல் பாய்ந்து வந்தபோது, ரகுகுலச் சிறந்தவன், பேருறுதியும் அக்கினிபோன்ற ஒளியும் உடைய ராமன் எதிர் அஸ்திரமாக பாவகாஸ்திரத்தை ஏவினான்।

Verse 46

अग्निदीप्तमुखान्बाणांस्तत्रसूर्यमुखानपि ।।6.100.46।।चन्द्रार्धचन्द्रवक्रांश्चधूमकेतुमुखानपि ।ग्रहनक्षत्रवर्णांश्चमहोल्कामुखसंस्थितान् ।।6.100.47।।विद्युजजिह्वोपमांश्चापिससर्ज विविधान् शरान् ।

அப்போது அவர் பலவகை அம்புகளை ஏவினார்—சில அக்கினி ஒளியால் பிரகாசிக்கும் முனையுடன், சில சூரியமுகம்போல், சில பூர்ணசந்திரமும் அரைச்சந்திரமும் போல வளைந்தவையாக, சில தூமகேது முனையுடன், சில கிரக‑நட்சத்திர நிறங்களால் மிளிர்வதாக, சில பெரும் உல்கா ஜ்வாலையுடன் அமைந்ததாக, மேலும் சில மின்னலின் நாவுபோல்।

Verse 47

अग्निदीप्तमुखान्बाणांस्तत्रसूर्यमुखानपि ।।6.100.46।।चन्द्रार्धचन्द्रवक्रांश्चधूमकेतुमुखानपि ।ग्रहनक्षत्रवर्णांश्चमहोल्कामुखसंस्थितान् ।।6.100.47।।विद्युजजिह्वोपमांश्चापिससर्ज विविधान् शरान् ।

அப்போது அவர் பலவகை அம்புகளை ஏவினார்—சில அக்கினி ஒளியால் பிரகாசிக்கும் முனையுடன், சில சூரியமுகம்போல், சில பூர்ணசந்திரமும் அரைச்சந்திரமும் போல வளைந்தவையாக, சில தூமகேது முனையுடன், சில கிரக‑நட்சத்திர நிறங்களால் மிளிர்வதாக, சில பெரும் உல்கா ஜ்வாலையுடன் அமைந்ததாக, மேலும் சில மின்னலின் நாவுபோல்।

Verse 48

तेरावणशराघोराराघवास्त्रसमाहताः ।।6.100.48।।विलयं जग्मुराकाशे जग्मुश्चैव सहस्रशः ।

ராகவனின் அஸ்திரங்களால் தாக்கப்பட்ட ராவணனின் அந்தக் கொடிய அம்புகள் ஆகாயத்திலேயே லயமடைந்து, ஆயிரமாயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறின।

Verse 49

तदस्त्रंनिहतंदृष्टवारामेणाक्लिष्टकर्मणा ।।6.100.49।।हृष्टानेदुस्ततःसर्वेकपयःकामरूपिणः ।सुग्रीवप्रमुखावीराःसम्परिक्षिप्यराघवम् ।।6.100.50।।

அக்லிஷ்டகர்மனான ராமன் அந்த அஸ்திரத்தை நிர்வீர்யமாக்கியதைப் பார்த்து, காமரூபம் கொள்ளும் வானரர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் முழங்கினர்; சுக்ரீவன் முதலான வீரர்கள் ராகவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 50

तदस्त्रंनिहतंदृष्टवारामेणाक्लिष्टकर्मणा ।।6.100.49।।हृष्टानेदुस्ततःसर्वेकपयःकामरूपिणः ।सुग्रीवप्रमुखावीराःसम्परिक्षिप्यराघवम् ।।6.100.50।।

அந்த மாபெரும் அதிரதன் தன் தேரின் பேரொலியால் பத்துத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்து, விரைந்து சென்று ராகவனை (ராமனை) நேராகத் தாக்கப் பாய்ந்தான்.

Verse 51

அப்போது ராகவன், ராவணனின் கரங்களிலிருந்து விடப்பட்ட அம்பாஸ்திரங்களை எதிர்த்து முறியடித்தான்; மகாத்மா தாசரதி ஆனந்தம் நிறைந்து வெற்றியுடன் நின்றான்; மகிழ்ந்த வானர அரசர்கள் உரக்க ஜயநாதம் செய்தனர்.