Sarga 1
प्रथमः सर्गः — Rama Praises Hanuman; Anxiety over Crossing the Ocean
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் ஸ்ரீராமர் ஹனுமான் அளித்த செய்தியை கேட்டுத் தெளிவான அன்புடன் அவரை முறையாகப் புகழ்கிறார். மகாசமுத்திரத்தைத் தாண்டி, கடும் காவலுடன் உள்ள லங்கையில் நுழைந்து வைதேஹியின் இருப்பிடத்தை உறுதிப்படுத்திய செயல் ஒப்பற்றது எனக் கூறி, அதைச் சிறந்த ‘பிருத்ய-தர்ம’த்தின் மாதிரியாக நிறுவுகிறார். மேலும் சேவகர்களின் நெறிசார் வகைப்பாட்டையும் விளக்குகிறார்: பக்தியுடன் கடினப் பணியை நிறைவேற்றுபவன் உத்தமன்; அரசனுக்குப் பிரியமானதை முன்கூட்டியே உணராதவன் மத்திமன்; ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமையையே செய்யாதவன் அதமன். ஹனுமான் வெற்றியால் ரகுவம்சம் காக்கப்பட்டது; சீதையின் இருப்பிடம் உறுதியானது என ராமர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் இத்தகைய இனிய சொற்களுக்கும் சேவைக்கும் தக்க பதிலளிக்கத் தாம் அப்போது இயலாதென்று உருக்கத்துடன் கூறி, அந்த நேரத்தில் தம்மால் அளிக்க இயல்வது அணைப்பு மட்டுமே எனத் தழுவி அருள்கிறார். பின்னர் உரையாடல் கொண்டாட்டத்திலிருந்து யுத்தத் திட்டத்திற்குத் திரும்புகிறது. உளவுத் தகவல் கிடைத்தாலும், பெரும் வானரப் படையுடன் சேர்ந்து விரிந்த, கடக்க அரிதான சமுத்திரத்தை எவ்வாறு தாண்டுவது என்ற சிக்கல் ராமரின் மனத்தை கலங்கச் செய்கிறது. துயரால் தொடப்பட்டாலும் உறுதியுடன், ஹனுமானை மையமாக வைத்து ஆலோசனையும் சிந்தனையும் தொடங்கி, வரவிருக்கும் சமுத்திர-லங்கனப் பிரச்சினையைப் பற்றி மனனம் செய்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रुत्वा हनुमतो वाक्यं यथावदभिभाषितम् ।रामः प्रीतिसमायुक्तो वाक्यमुत्तरमब्रवीत् ।।।।
ஹனுமான் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் கூறிய சொற்களை கேட்ட ராமன், அன்பால் நிறைந்து பதில்சொல் உரைத்தான்.
Verse 2
कृतं हनुमता कार्यं सुमहद्भुवि दुर्लभम् ।मनसापि यदन्येन न शक्यं धरणीतले ।।।।
“ஹனுமானே! நீ உலகில் அரிதான மிகப் பெரிய காரியத்தை நிறைவேற்றினாய்—இந்தப் பூமியில் வேறு யாரும் மனத்தில்கூட செய்ய இயலாதது.”
Verse 3
न हि तं परिपश्यामि यस्तरेत महार्णवम् ।अन्यत्र गरुडाद्वायोरन्यत्र च हनूमतः ।।।।
இந்தப் பெருங்கடலைக் கடக்க வல்லவர் எனக்குக் காணப்படவில்லை—கருடனும் வாயுவும் தவிர, மேலும் ஹனுமானைத் தவிர.
Verse 4
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।अप्रधृष्यां पुरीं लङ्कां रावणेन सुरक्षिताम् ।प्रवष्ट स्सत्त्वमाश्रित्यश्वसन्को नाम निष्क्रमेत् ।।।।
ராவணனால் பாதுகாக்கப்படும் லங்காபுரி தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோருக்கும் அணுக முடியாத அஜேய நகரம். வெறும் துணிவைச் சார்ந்து அதில் நுழைந்து, உயிரோடு மூச்சைத் தக்கவைத்து யார் வெளியே வர முடியும்?
Verse 5
को विशेत्सुदुराधर्षां राक्षसैश्च सुरक्षिताम् ।यो वीर्यबलसम्पन्नो न समस्याद्धनूमतः ।।।।
ராக்ஷசர்களால் காக்கப்படும் மிகக் கடினமாக அணுகத்தக்க அந்த லங்கையில் யார் நுழைய முடியும்—ஹனுமானைப் போன்ற வீரமும் வலிமையும் உடையவர் தவிர?
Verse 6
भृत्यकार्यं हनुमता सुग्रीवस्य कृतंमहत् ।स्वयं विधाय स्वबलं सदृशं विक्रमस्य च ।।।।
அனுமான் சுக்ரீவனுக்காக ஊழியன்-தர்மத்தின் மகத்தான கடமையை நிறைவேற்றினார்—தானே முனைந்து, தன் வீரத்திற்கேற்ற வலிமையை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 7
यो हि भृत्यो नियुक्तस्सन्भर्त्रा कर्मणि दुष्करे ।कुर्यात्तदनुरागेण तमाहुः पुरुषोत्तमम् ।।।।
தலைவன் கடினப் பணிக்கு நியமித்த ஊழியன் அதையும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு நிறைவேற்றினால், அவனையே ‘புருஷோத்தமன்’ என்கிறார்கள்।
Verse 8
नियुक्तोय: परं कार्यं न कुर्यान्नृपतेः प्रियम् ।भृत्योऽभृत्यस्समर्थोऽपि तमाहुर्मध्यमं नरम् ।।।।
நியமிக்கப்பட்ட ஊழியன் அரசனுக்கு பிரியமும் நலனும் தரும் மேலதிகக் காரியத்தைச் செய்யாவிட்டால், திறன் இருந்தும் அவன் ‘மத்தியமன்’ எனப்படுகிறான்।
Verse 9
नियुक्तो नृपतेः कार्यं न कुर्याद्यस्समाहितः ।भृत्यो युक्तस्समर्थश्च तमाहुः पुरुषाधमम् ।।।।
தகுதியும் திறனும் உடைய ஊழியன் அரசன் ஒப்படைத்த பணியை ஏற்றுக்கொண்டும் அதைச் செய்யாவிட்டால், அவன் ‘புருஷாதமன்’ எனப்படுகிறான்।
Verse 10
तन्नियोगे नियुक्तेन कृतं कृत्यं हनूमता ।न चात्मा लघुतां नीतस्सुग्रीवश्चापि तोषितः ।।।।
ஹனுமான் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் கூறிய சொற்களை கேட்ட ராமன், அன்பால் நிறைந்து பதில்சொல் உரைத்தான்.
Verse 11
अहं च रघुवंशश्च लक्ष्मणश्च महाबलः ।वैदेह्या दर्शनेनाद्य धर्मतः परिरक्षिताः ।।।।
“இன்று வைதேஹியை தரிசித்ததனால் நான், மஹாபலன் லக்ஷ்மணன், மேலும் முழு ரகுவம்சமும்—தர்மத்தின் வழியில் பாதுகாக்கப்பட்டோம்.”
Verse 12
इदं तु मम दीनस्य मनो भूयः प्रकर्षति ।यदिहास्य प्रियाख्यातुर्न कुर्मि सदृशं प्रियम् ।।।।
“ஆனால் என் துன்பநிலையில் என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் வலிக்கிறது—எனக்கு இனிய, உற்சாகமளிக்கும் செய்தியை அறிவித்த அவனுக்கு ஏற்ற இனிய பிரதியுபகாரம் நான் செய்ய இயலவில்லை.”
Verse 13
एष सर्वस्वभूते परिष्वङ्गो हनूमतः ।मया कालमिमं प्राप्य दत्तस्तस्य महात्मनः ।।।।
இந்த அணைப்பு ஹனுமானுக்குக் நான் அளிக்கக் கூடிய அனைத்துமெனத் தோன்றுகிறது. இக்கணத்தைப் பெற்ற நான் அந்த மகாத்மாவுக்கு இதை பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கிறேன்॥
Verse 14
इत्युक्त्वा प्रीतिहृष्टाङ्गो रामस्तं परिषस्वजे ।हनूमन्तं कृतात्मानं कृतकार्यमुपागतम् ।।।।
இவ்வாறு கூறி அன்பு ஆனந்தத்தில் உடல் முழுதும் சிலிர்த்த ஸ்ரீராமன், பணியை நிறைவேற்றி வந்த தன்னடக்கமுடைய ஹனுமானை அணைத்தார்॥
Verse 15
ध्यात्वा पुनरुवाचेदं वचनं रघुनन्दनः ।हरीणामीश्वरस्यापि सुग्रीवस्योपशृण्वतः ।।।।
பின்னர் ரகுகுல நந்தனன் ஸ்ரீராமன் சிந்தித்து மீண்டும் இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்—வானராதிபதி சுக்ரீவன் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது॥
Verse 16
सर्वथा सुकृतं तावत्सीतायाः परिमार्गणम् ।सागरं तु समासाद्य पुनर्नष्टं मनो मम ।।।।
சீதையின் தேடல் எல்லாவிதத்திலும் நன்றாக நிறைவேறியது; ஆனால் கடலை அணைந்தவுடன் என் மனம் மீண்டும் தளர்ந்து கலங்குகிறது॥
Verse 17
कथं नाम समुद्रस्य दुष्पारस्य महाम्भसः ।हरयो दक्षिणं पारं गमिष्यन्ति समागताः ।।।।
இந்தப் பெருநீரால் நிறைந்த, கடக்க அரிதான சமுத்திரத்தின் தென் கரையை இங்கு கூடிய வானரர்கள் எவ்வாறு அடைவார்கள்?॥
Verse 18
यद्यप्येष तु वृत्तान्तो वैदेह्या गदितो मम ।समुद्रपारगमने हरीणां किमिहोत्तरम् ।।।।
வைதேஹி இவ்வரலாற்றை எனக்குச் சொல்லியிருந்தாலும், இங்கே ஒரு கேள்வி மீதமுள்ளது—வானரர்கள் கடலைக் கடந்து செல்லும் வழி என்ன?
Verse 19
इत्युक्तवा शोकसम्भ्रान्तो राम श्शत्रुनिबर्हणः ।हनूमन्तं महाबाहुस्ततो ध्यानमुपागमत् ।।।।
இவ்வாறு கூறி, துயரால் கலங்கிய பகைநாசகன் மகாபாகு ஸ்ரீராமன் ஹனுமானை நோக்கி திரும்பி, பின்னர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.
Frequently Asked Questions
The sarga presents the dilemma of reciprocity and reward: Rāma feels grief that he cannot adequately repay Hanumān’s extraordinary service, and he resolves it through a symbolic yet intimate act—offering his embrace—while also shifting to the practical duty of planning the ocean crossing.
Service is evaluated not merely by capacity but by devotion and completion of entrusted duty; the ideal servant performs difficult work with love and anticipates what benefits the cause. Leadership, in turn, must acknowledge merit with gratitude while remaining anchored to strategic responsibility.
Key landmarks include Laṅkā (as an almost impregnable fortified polity under Rāvaṇa) and the vast ocean (samudra/mahārṇava) as the central logistical barrier; these function as both physical geography and narrative symbols of seemingly insurmountable obstacles overcome through disciplined effort.