Shloka 46
हनूमद्विक्रम-प्रशंसा तथा महेन्द्रारोहणम्
Hanuman’s Self-Assertion of Power and Ascent of Mount Mahendra
नानागन्धर्वमिथुनैः पानसंसर्गकर्कशैः।।4.67.46।।उत्पतद्भिश्च विहगैर्विद्याधरगणैरपि।त्यज्यमानमहासानुस्सन्निलीनमहोरगः।।4.67.47।।चलशृङ्गशिलोद्घातस्तदाऽभूत्स महागिरिः।
nānā-gandharva-mithunaiḥ pāna-saṁsarga-karkaśaiḥ || 4.67.46 ||
utpatadbhiś ca vihagair vidyādhara-gaṇair api |
tyajyamāna-mahāsānuḥ sannilīna-mahoragaḥ || 4.67.47 ||
cala-śṛṅga-śilodghātaḥ tadābhūt sa mahāgiriḥ |
மதுவினால் கடுமையுற்ற பல கந்தர்வ ஜோடிகள், பறந்து எழுந்த பறவைகள், வித்யாதரக் கூட்டங்களும் அதன் விரிந்த சரிவுகளை விட்டு அகன்றன; பேர்நாகங்கள் ஒளிந்தன; அசையும் சிகரங்களிலிருந்து பாறைக் கற்கள் உருண்டு வீழ்ந்தன—அப்போது அந்த மகாமலை பெரும் கலகமாகியது.
The serpents with their bodies half protruded out of the rocks and hissing looked like flags planted on the mountain.
FAQs
Dharma is framed as world-impacting action: a righteous mission can ripple across realms, reminding one to wield strength with awareness of consequences.
As Hanumān’s leap becomes imminent, the mountain is so shaken that celestial beings, birds, and serpents react—fleeing, hiding, and dislodging rocks.
Irresistible resolve—his gathered momentum is portrayed as an event that even superhuman beings must acknowledge.