Shloka 40
वालिनः और्ध्वदैहिकम्
Vali’s Funeral Rites and the Consolation of the Bereaved
हा वानर महाराज हा नाथ मम वत्सल4.25.39।।हा महार्ह महाबाहो हा मम प्रिय पश्य माम्।जनं न पश्यसीमं त्वं कस्माच्छोकाभिपीडितम्।4.25.40।।
prahṛṣṭam iva te vaktraṃ gatāsor api mānada | āstārkasamavarṇaṃ ca lakṣyate jīvato yathā || 4.25.41 ||
மாநதா! உயிர் நீங்கியபோதும் உன் முகம் மகிழ்ச்சியுற்றதுபோல் தெரிகிறது. அஸ்தமிக்கும் சூரியன் போன்ற செம்மை நிறமும் உள்ளது; நீ உயிருடன் இருந்தபோது எப்படியோ அப்படியே॥
'Why don't you look at me, oppressed with tears, O monkey king, O my venerable lord, O longarmed one, O my dear?
FAQs
It points to satya: the body may retain beauty, yet life is gone—teaching detachment and truthfulness about impermanence.
Tārā observes Vāli’s lifeless body and speaks to him, noting the paradox of a serene face despite death.
Attentive love and honest perception—seeing reality without denial, even while grieving.