Sarga 9

Verse 1

सुतीक्ष्णेनाभ्यनुज्ञातं प्रस्थितं रघुनन्दनम्।हृद्यया स्निग्धया वाचा भर्तारमिदमब्रवीत्।।3.9.1।।

சுதீக்ஷ்ண முனிவரின் அனுமதி பெற்று ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமன் புறப்பட்டபின், சீதை இதயத்தைத் தொடும் இனிய அன்புமிகு சொற்களால் தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 2

अयं धर्मस्सुसूक्ष्मेण विधिना प्राप्यते महान्।निवृत्तेन तु शक्योऽयं व्यसनात्कामजादिह।।3.9.2।।

இந்த மகத்தான தர்மம் மிக நுண்ணிய ஒழுங்கினாலேயே அடையப்படும்; இங்கு ஆசையால் எழும் அடிமைத்தனங்களிலிருந்து விலகியவனாலே இதைச் சாதிக்க முடியும்.

Verse 3

त्रीण्येव व्यसनान्यत्र कामजानि भवन्त्युत।मिथ्यावाक्यं परमकं तस्माद्गुरुतरावुभौ।।3.9.3।।परदाराभिगमनं विना वैरं च रौद्रता।

இங்கு காமத்தால் உண்டாகும் தீவினைகள் மூன்றே. அவற்றில் பொய்வாக்கே முதன்மை வேராகும்; ஆகவே மற்ற இரண்டும் மிகக் கடுமையானவை—பரஸ்த்ரீகமனம், மேலும் பகை இன்றியே செய்யும் கொடுஞ்செயல் (வன்முறை).

Verse 4

मिथ्यावाक्यं न ते भूतं न भविष्यति राघव।।3.9.4।।कुतोऽभिलाषणं स्त्रीणां परेषां धर्मनाशनम्।

ஓ ராகவா, பொய்வாக்கு உனக்குக் கடந்தகாலத்திலும் இல்லை; இனியும் இருக்காது. அப்படியிருக்க, பிறருடைய மனைவியர்மேல் ஆசை—அது அவர்களின் தர்மத்தை அழிக்கும்—உனக்கெப்படி தோன்றும்?

Verse 5

तव नास्ति मनुष्येन्द्र न चाभूत्ते कदाचन।।3.9.5।।मनस्यपि तथा राम न चैतद्विद्यते क्वचित्।

ஓ மனிதேந்திரா, இக்குறை உன்னில் இல்லை; எப்போதும் இருந்ததுமில்லை. அதுபோல, ஓ ராமா, உன் மனத்திலும் எங்கும் எந்தக் காலத்திலும் இது காணப்படுவதில்லை.

Verse 6

स्वदारनिरतस्त्वं च नित्यमेव नृपात्मज।।3.9.6।।धर्मिष्ठस्सत्यसन्धश्च पितुर्निर्देशकारकः।

அரசகுமாரனே! நீ எப்போதும் உன் மனைவியிலே பற்றுடையவன்; நீ தர்மநிஷ்டன், சத்தியவாக்குறுதியுடையவன், தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவன்.

Verse 7

सत्यसन्ध महाभाग श्रीमल्लक्ष्मणपूर्वज।।3.9.7।।त्वयि धर्मश्च सत्यं च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्।

சத்தியவாக்குறுதியுடைய மகாபாக்யவானே, திருமிகு லக்ஷ்மணனின் மூத்தவரே! உம்மில் தர்மமும் சத்தியமும் உறைகின்றன; உண்மையில் அனைத்தும் உம்மிலே நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 8

तच्च सर्वं महाबाहो शक्यं धर्तुं जितेन्द्रियैः।।3.9.8।।तव वश्येन्द्रियत्वं च जानामि शुभदर्शन।

மகாபாஹுவே! அவையெல்லாம் ஜிதேந்திரியராலே மட்டுமே தாங்க இயலும். அழகிய தரிசனமுடையவனே! உமக்கு இந்திரியவசம் உள்ளதென நான் அறிவேன்.

Verse 9

तृतीयं यदिदं रौद्रं परप्राणाभिहिंसनम्।।3.9.9।।निर्वैरं क्रियते मोहात्तच्च ते समुपस्थितम्।

மூன்றாம் குற்றம் இதுவே—விரோதமில்லாமல்கூட பிறரின் உயிரை அழிக்கும் இந்தக் கொடிய உந்துதல்; இது மயக்கத்தால் செய்யப்படுகிறது, அதுவே இப்போது உன்னிடம் வந்து சேர்ந்தது।

Verse 10

प्रतिज्ञातस्त्वया वीर दण्डकारण्यवासिनाम्।।3.9.10।।ऋषीणां रक्षणार्थाय वधस्संयति रक्षसाम्।

வீரனே! தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் ரிஷிகளைப் பாதுகாக்க, போரில் ராக்ஷசர்களை வதம் செய்வேன் என்று நீர் உறுதி மொழிந்துள்ளீர்।

Verse 11

एतन्निमित्तं च वनं दण्डका इति विश्रुतम्।।3.9.11।।प्रस्थितस्त्वं सह भ्रात्रा धृतबाणशरासनः।

இதன் காரணமாகவே இந்த வனம் ‘தண்டக’ என்று புகழ்பெற்றது; மேலும் இதற்காகவே நீர் சகோதரனுடன் வில்-அம்புகளைத் தாங்கி அங்கே புறப்பட்டீர்।

Verse 12

ततस्त्वां प्रस्थितं दृष्ट्वा मम चिन्ताकुलं मनः।।3.9.12।।त्वद्वृत्तं चिन्तयन्त्या वै भवेन्निश्श्रेयसं हितम्।

நீ புறப்படுவதைப் பார்த்தவுடன் என் மனம் கவலையால் கலங்குகிறது. உன் செயல்வழியை எண்ணி, உனக்கே உரிய நன்மை—உயர்ந்த பரமகல்யாணம்—எது எனத் தேடுகிறேன்.

Verse 13

त्वां चैव प्रस्थितं दृष्ट्वा राम चिन्ताकुलं मनः।।3.9.13।।सर्वतचशिन्तय्नत्या मे तव निश्श्रेयसं नृप।न हि मे रोचते वीर गमनं दण्डकान्प्रति।।3.9.14।।कारणं तत्र वक्ष्यामि वदन्त्याश्श्रूयतां मम।

ராமா, நீ புறப்படுவதைப் பார்த்து என் மனம் கவலையால் நிறைகிறது. அரசே, உன் பரம நலனை எல்லாத் திசைகளிலும் எண்ணி, வீரா, தண்டகாரண்யம் நோக்கி நீ செல்லுதல் எனக்கு உகந்ததாகத் தோன்றவில்லை. அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்—என் சொற்களை கேள்.

Verse 14

त्वां चैव प्रस्थितं दृष्ट्वा राम चिन्ताकुलं मनः।।3.9.13।।सर्वतचशिन्तय्नत्या मे तव निश्श्रेयसं नृप।न हि मे रोचते वीर गमनं दण्डकान्प्रति।।3.9.14।।कारणं तत्र वक्ष्यामि वदन्त्याश्श्रूयतां मम।

ராமா, நீ புறப்படுவதைப் பார்த்து என் மனம் கவலையால் நிறைகிறது. அரசே, உன் பரம நலனை எல்லாத் திசைகளிலும் எண்ணி, வீரா, தண்டகாரண்யம் நோக்கி நீ செல்லுதல் எனக்கு உகந்ததாகத் தோன்றவில்லை. அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்—என் சொற்களை கேள்.

Verse 15

त्वं हि बाणधनुष्पाणिर्भ्रात्रा सह वनं गतः।।3.9.15।।दृष्ट्वा वनचरान्सर्वान्कच्चित्कुर्याश्शरव्ययम्।

நீ அம்பும் வில்லும் கையில் கொண்டு சகோதரனுடன் வனத்திற்குச் செல்கிறாய். அங்கே உள்ள வனவாசிகள் அனைவரையும் பார்த்து, எங்கேனும் அம்புகளைச் செலவிடும் வகையில்—அதாவது அம்பெய்தத் தொடங்கிவிடுவாயோ?

Verse 16

क्षत्रियाणामपि धनुर्हुताशस्येन्धनानि च।।3.9.16।।समीपतस्स्थितं तेजो बलमुच्छ्रयते भृशम्।

க்ஷத்திரியருக்குக் கூட வில் என்பது தீக்கு எரிபொருளைப் போன்றது; அது அருகில் இருந்தால் வீரத் தேஜஸையும் வலிமையையும் மிகுதியாக உயர்த்துகிறது.

Verse 17

पुरा किल महाबाहो तपस्स्वी सत्यवाक्छुचिः।।3.9.17।।कस्मिंश्चिदभवत्पुण्ये वने रतमृगद्विजे।

மஹாபாஹோ, முற்காலத்தில் ஒரு புண்ணிய வனத்தில் ஒரு தவசி வாழ்ந்தார்—தூயவர், சத்தியவாக்கினர்—அங்கே மான்களும் பறவைகளும் அச்சமின்றி உலாவின.

Verse 18

तस्यैव तपसो विघ्नं कर्तुमिन्द्रश्शचीपतिः।।3.9.18।।खङ्गपाणिरथागच्छदाश्रमं भटरूपधृत्।

அந்தத் தவத்திற்கு இடையூறு செய்யச் சசீபதி இந்திரன், கையில் வாளை ஏந்தி, வீரன் வேடம் பூண்டு அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தான்.

Verse 19

तस्मिंस्तदाश्रमपदे निशितः खङ्ग उत्तमः।।3.9.19।।स न्यासविधिना दत्तः पुण्ये तपसि तिष्ठतः।

அந்த ஆசிரமத் தளத்தில், புனிதத் தவத்தில் நிலைத்திருந்த முனிவர் இருக்கையில், மிகச் சிறந்த கூர்மையான அந்த வாள் ‘ந்யாச’ முறையின்படி (காப்புக்காக) ஒப்படைக்கப்பட்டது.

Verse 20

स तच्छस्त्रमनुप्राप्य न्यासरक्षणतत्परः।।3.9.20।।वने तु विचरत्येव रक्षन्प्रत्ययमात्मनः।

அந்த ஆயுதத்தைப் பெற்ற அவன் ந்யாசத்தை காக்க உறுதியாகி, தன் நம்பகத்தன்மையைப் பாதுகாத்தவாறே வனத்தில் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 21

यत्र गच्छत्युपादातुं मूलानि च फलानि च।।3.9.21।।न विना याति तं खङ्गं न्यासरक्षणतत्परः।

அவன் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் சேகரிக்க எங்கு சென்றாலும், அந்த வாளின்றி ஒருபோதும் செல்லவில்லை—ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசத்தைப் பாதுகாப்பதில் மிகுந்த தத்பரனாய் இருந்தான்.

Verse 22

नित्यं शस्त्रं परिवहन्क्रमेण स तपोधनः।।3.9.22।।चकार रौद्रीं स्वां बुद्धिं त्यक्त्वा तपसि निश्चयम्।

எப்போதும் ஆயுதத்தைச் சுமந்ததால், அந்தத் தவச்செல்வ மুনি மெதுவாகத் தவநிச்சயத்தை விட்டுவிட்டு, தன் புத்தியை ரௌத்ரமாக மாற்றிக் கொண்டான்.

Verse 23

ततस्सरौद्रेऽभिरतः प्रमत्तोऽधर्मकर्शितः।।3.9.23।।तस्य शस्त्रस्य संवासाज्जगाम नरकं मुनिः।

பின்னர் அவன் வன்முறையில் மகிழ்ந்து, கவனமின்றி, அதர்மத்தால் இழுக்கப்பட்டவனானான்; அந்த ஆயுதத்துடன் சேர்ந்திருந்ததாலே அந்த மুনি நரகத்தை அடைந்தான்.

Verse 24

एवमेतत्पुरा वृत्तं शस्त्रसंयोगकारणम्।।3.9.24।।अग्निसंयोगवद्धेतुश्शस्त्रसंयोग उच्यते।स्नेहाच्च बहुमानाच्च स्मारये त्वां न शिक्षये।।3.9.25।।

இவ்வாறு முன்பொரு காலத்தில் ஆயுதச் சேர்க்கையினாலே இது நிகழ்ந்தது. தீயின் தொடர்பு காரணமாவதுபோல், ஆயுதத் தொடர்பும் காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. அன்பினாலும் மதிப்பினாலும் உன்னை நினைவூட்டுகிறேன்—இது கண்டிப்பு அல்ல.

Verse 25

एवमेतत्पुरा वृत्तं शस्त्रसंयोगकारणम्।।3.9.24।।अग्निसंयोगवद्धेतुश्शस्त्रसंयोग उच्यते।स्नेहाच्च बहुमानाच्च स्मारये त्वां न शिक्षये।।3.9.25।।

இவ்வாறு முன்பொரு காலத்தில் ஆயுதச் சேர்க்கையினாலே இது நிகழ்ந்தது. தீயின் தொடர்பு காரணமாவதுபோல், ஆயுதத் தொடர்பும் காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. அன்பினாலும் மதிப்பினாலும் உன்னை நினைவூட்டுகிறேன்—இது கண்டிப்பு அல்ல.

Verse 26

न कथञ्चन सा कार्या गृहीतधनुषा त्वया।बुद्धिर्वैरं विना हन्तुं राक्षसान्दण्डकाश्रितान्।।3.9.26।।अपराधं विना हन्तुं लोकान्वीर न कामये।

வில் தாங்கிய நீ, பகை (தூண்டுதல்) இன்றியே தண்டகத்தில் வாழும் இராட்சசர்களை கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை எந்நேரமும் கொள்ளக் கூடாது. வீரனே, குற்றமின்றி யாரும் கொல்லப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை.

Verse 27

क्षत्रियाणां तु वीराणां वनेषु निरतात्मनाम्।।3.9.27।।धनुषा कार्यमेतावदार्तानां त्वभिरक्षणम्।

காட்டில் தன்னடக்கத்துடன் வாழும் வீர க்ஷத்திரியர்க்கு வில்லின் ஒரே கடமை—துன்புறுவோரைக் காத்தல்.

Verse 28

क्वच शस्त्रं क्व च वनं क्व च क्षात्रं तपः क्वच।।3.9.28।।व्याविद्धमिदमस्माभिर्द्देशधर्मस्तु पूज्यताम्।

எங்கே ஆயுதம் ஏந்துதல், எங்கே வனவாசம்? எங்கே க்ஷத்திரிய தர்மம், எங்கே தவம்? இங்கு நம் நிலைமை எல்லை மீறுதல் போல உள்ளது; ஆகவே இந்நாட்டின் வழக்கமான தர்மாசாரம் போற்றப்படுக।

Verse 29

तदार्य कलुषा बुद्धिर्जायते शस्त्रसेवनात्।।3.9.29।।पुनर्गत्वा त्वयोध्यायां क्षत्रधर्मं चरिष्यसि।

அப்போது, ஓ ஆரியனே, ஆயுதங்களை இடையறாது கையாள்வதால் மனம் மாசடைகிறது. பின்னர் அயோத்திக்குத் திரும்பி நீ க்ஷத்திரிய தர்மத்தை ஆற்றலாம்।

Verse 30

अक्षया तु भवेत्प्रीतिश्श्वश्रूश्वशुरयोर्मम।।3.9.30।।यदि राज्यं परित्यज्य भवेस्त्वं निरतो मुनिः।

நீ அரசைத் துறந்து உறுதியான முனிவனாய் நிலைத்திருந்தால், என் மாமியாருக்கும் மாமனாருக்கும் அழியாத மகிழ்ச்சி உண்டாகியிருக்கும்।

Verse 31

धर्मादर्थः प्रभवति धर्मात्प्रभवते सुखम्।।3.9.31।।धर्मेण लभते सर्वं धर्मसारमिदं जगत्।

தர்மத்திலிருந்து செல்வம் பிறக்கிறது; தர்மத்திலிருந்து இன்பமும் உண்டாகிறது. தர்மத்தால் அனைத்தும் கிடைக்கிறது; இவ்வுலகம் தர்மமே சாரம் கொண்டது।

Verse 32

आत्मानं नियमैस्तैस्तै कर्शयित्वा प्रयत्नतः।।3.9.32।।प्राप्यते निपुणैर्धर्मो न सुखाल्लभ्यते सुखम्।

பல விதமான நியமங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக முயற்சியுடன் கடைப்பிடித்து, தன்னைத் தானே துறவுறுத்தி, ஞானிகள் தர்மத்தை அடைகிறார்கள்; வெறும் வசதியால் இன்பம் கிடைப்பதில்லை।

Verse 33

नित्यं शुचिमतिस्सौम्य चर धर्मं तपोवने।।3.9.33।।सर्वं हि विदितं तुभ्यं त्रैलोक्यमपि तत्त्वतः।

அருள்மிகு சௌம்யனே! எப்போதும் தூய மனத்துடன் இந்த தவவனத்தில் தர்மத்தைப் பின்பற்றி நடந்து கொள்; ஏனெனில் உமக்கு அனைத்தும் தத்துவமாக அறியப்பட்டதே—மூவுலகமும் கூட.

Verse 34

பெண்ணியச் சபலத்தால் நான் இவற்றைச் சொல்லிவிட்டேன்; உமக்கு தர்மத்தை உபதேசிக்க வல்லவர் யார்? உமது இளையோனுடன் அறிவால் ஆராய்ந்து உமக்கு உகந்ததையே செய்—தாமதிக்காதே.