Shloka 70
निर्मर्यादानिमान्लोकान्करिष्याम्यद्य सायकैः।हृतां मृतां वा सौमित्रे न दास्यन्ति ममेश्वराः।।।।
nirmaryādān imān lokān kariṣyāmy adya sāyakaiḥ | hṛtāṃ mṛtāṃ vā saumitre na dāsyanti mameśvarāḥ ||
சௌமித்ரி! தேவர்கள் அவளை—அபகரிக்கப்பட்டவளாக இருந்தாலும், இறந்தவளாக இருந்தாலும்—எனக்கு ஒப்படைக்காவிட்டால், இன்று என் அம்புகளால் இவ்வுலகங்களின் எல்லைகளை மீறி, அவற்றை எல்லையற்றதாக்குவேன்।
If the gods do not hand over Sita to me either carried away or dead I will transgress these worlds, O Lakshmana !
FAQs
The verse is a warning-example: when grief turns into ultimatum, even a dharmic hero speaks of crossing maryādā. Dharma upholds boundaries; abandoning them threatens order.
Rāma, unable to find Sītā, declares that if even the gods refuse to restore her, he will unleash world-transgressing destruction.
Fierce loyalty and refusal to accept injustice—paired with the ethical peril of letting emotion override restraint.