Shloka 7
सीतान्वेषणारम्भः
The Search for Sita Begins
कथं प्रतिज्ञां संश्रुत्य मया त्वमभियोजितः।।।।अपूरयित्वा तं कालं मत्सकाशमिहागतः।कामवृत्तमनार्यं मां मृषावादिनमेव च।।।।धिक्त्वामिति परे लोके व्यक्तं वक्ष्यति मे पिता।
kathaṃ pratijñāṃ saṃśrutya mayā tvam abhiyojitaḥ | apūrayitvā taṃ kālaṃ matsakāśam ihāgataḥ | kāmavṛttam anāryaṃ māṃ mṛṣāvādinam eva ca | dhik tvām iti pare loke vyaktaṃ vakṣyati me pitā ||
‘என் உறுதியை ஏற்று, என் கட்டளையால் நியமிக்கப்பட்டும், நிர்ணயித்த காலத்தை நிறைவேற்றாமல் நீ எப்படித் திரும்பி இங்கே என்னிடம் வந்தாய்? என்னை ஆசைக்கேட்பவன், அநாரியன், பொய்யன் என்று ஆக்கிவிட்டாய்.’ பரலோகத்தில் என் தந்தை நிச்சயம் உன்னிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்வார்—‘உனக்கு நிந்தை!’
My father say will surely in the other world: Without completing the appointed period of the vow taken, how could you come here ? Fie upon you ! You are irresponsible. You are ignoble. You are a liar.
FAQs
The primacy of satya and vow-keeping: Rāma frames moral integrity around completing a pledged duty within its specified term, and fears moral blame if that discipline is broken.
In grief, Rāma reproaches Lakṣmaṇa for returning early (before the agreed duration), interpreting it as a breach that would stain his own truthfulness and honor.
Rāma’s rigorous commitment to promises and reputation for truth, even amid intense personal suffering.