Shloka 15
मारीचवधोत्तरं रामस्य शङ्का-निमित्त-दर्शनं लक्ष्मण-निग्रहश्च
After Maricha’s Slaying: Omens, Anxiety, and Rama’s Rebuke of Lakshmana
ततो लक्ष्मणमायान्तं ददर्श विगतप्रभम्।ततोऽविदूरे रामेण समीयाय स लक्ष्मणः।।।।विषण्णस्सुविषण्णेन दुःखितो दुःखभागिना।
tato lakṣmaṇam āyāntaṃ dadarśa vigataprabham |
tato 'vidūre rāmeṇa samīyāya sa lakṣmaṇaḥ ||
viṣaṇṇaḥ suviṣaṇṇena duḥkhito duḥkhabhāginā ||
அப்போது லக்ஷ்மணன் வருவதைக் ராமன் கண்டான்; அவன் ஒளி மங்கியிருந்தது. அருகிலேயே லக்ஷ்மணன் ராமனை அணுகினான். லக்ஷ்மணன் துயருற்றவனாய் இருந்தான்; ராமனையும் மிகுந்த மனச்சோர்வில், துக்கத்தின் பங்காளியாகக் கண்டான்।
Rama arrived at Janasthana thinking (of the safety) of charming Sita and mighty Lakshmana.
FAQs
Dharma recognizes shared burden: in crisis, close kin stand together, bearing sorrow jointly rather than abandoning one another.
Rāma and Lakṣmaṇa meet; both show signs of distress, foreshadowing Sītā’s peril.
Fraternal solidarity: despite fear and grief, the brothers converge and face the situation together.