Sarga 3
विराधप्रश्नोत्तर-युद्धम् (Viradha’s Challenge and the Clash in Dandaka)
आरण्यकाण्ड
ஆரண்ய காண்டம் மூன்றாம் சர்க்கத்தில் கேள்வி–பதில் வழியாகத் தொடங்கி, அடையாளம் வெளிப்பட்டு, பின்னர் போராட்டம் படிப்படியாகத் தீவிரமடையும் அமைப்பு காணப்படுகிறது. இலக்குமணன் கட்டுப்பாட்டுடன், சிறிது நகைச்சுவைத் தொனியோடு விராதனிடம் “நீ யார்?” என்று வினவுகிறான். விராதனும் இரு இளவரசர்களின் அடையாளமும் பயண நோக்கமும் கேட்கிறான். அப்போது ஸ்ரீராமன் தாம் க்ஷத்திரியர்கள், வனத்தில் உலாவும் வனவாசிகள் என்று கூறி, தண்டகாரண்யத்தில் இடையூறு செய்கிற ராட்சசனின் நோக்கம் என்னவென்று வினவுகிறார். விராதன் தன் அறிமுகத்தைச் சொல்கிறான்—ஜயனின் மகன், தாய் சதஹ்ரதா—மேலும் பிரம்மாவின் வரத்தால் தன் உடல் ஆயுதங்களுக்கு அச்சேத்யம், அபேத்யம் என்று பெருமை பேசுகிறான். பின்னர் சீதையை விட்டுவிடுமாறு இறுதி எச்சரிக்கை விடுக்கிறான். ஸ்ரீராமனின் பதில் தர்மக் கோபத்தால் தீவிரமடைகிறது; இலக்குமணன் அவனை மரணத்தை நாடுபவன் எனக் கண்டிக்கிறான். போர் தொடங்குகிறது. ஸ்ரீராமன் வில்லை ஏற்றி, பொன்னிற இறகுகளுடன் கூடிய ஏழு வேகமான அம்புகளை விடுகிறார்; குத்துண்ட விராதன் சீதையை விடுவித்து, இந்திரத் த்வஜம் போன்ற வேலினை உயர்த்தி பாய்கிறான். இரு சகோதரரும் அம்புமழை பொழிகிறார்கள்; ஆனால் வரப்பிரசாதத்தால் அம்புகள் அவன் உடலிலிருந்து விழுந்துவிட, அவன் சிரித்தும் கொட்டாவி விட்டும் நிலைத்திருப்பான். ஸ்ரீராமன் இரண்டு அம்புகளால் அந்த வேலினை வானிலேயே நடுவில் வெட்டி வீழ்த்துகிறார்; அது இடியால் பிளந்த மேருமலையின் பாறைத் துண்டுபோல் கீழே விழுகிறது. பின்னர் இருவரும் வாள்களை எடுக்கிறார்கள். விராதன் அவர்களைப் பற்றிக் கொண்டு தோள்களில் தூக்கி, அடர்ந்த அச்சமூட்டும் காட்டுக்குள் எடுத்துச் செல்கிறான். ஸ்ரீராமன் யுக்தியுடன் அதைத் தடுக்காமல், அந்த நகர்வு தங்களுக்கே வேண்டிய வனப்பாதையோடு பொருந்துகிறது என்று உணர்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
इत्युक्त्वा लक्ष्मणश्श्रीमान्विराधे प्रहसन्निव।कोभवान्वनमभ्येत्य चरिष्यसि यथासुखम्।।3.3.1।।
இவ்வாறு கூறி, ஸ்ரீமான் லக்ஷ்மணன் விராதனை நோக்கி மெல்லப் புன்னகையுடன்—“நீ யார்? வனத்திற்குள் வந்து இங்கே உன் விருப்பம்போல் சுகமாகச் சுற்றுகிறாய்?” என்று சொன்னான்.
Verse 2
अथोवाच पुनर्वाक्यं विराधः पूरयन्वनम्।पृच्छतो मम हि ब्रूतं कौ युवां क्व गमिष्यथः।।3.3.2
அப்போது விராதன் மீண்டும் பேசினான்; அவன் குரல் காடெங்கும் முழங்கியது—“என்னை வினவுவதற்குப் பதிலாகச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் இருவரும் யார்? எங்கே செல்கிறீர்கள்?”
Verse 3
तमुवाच ततो रामो राक्षसं ज्वलिताननम्।पृच्छन्तं सुमहातेजा इक्ष्वाकुकुलमात्मनः।।3.3.3।।
அப்போது மிகுந்த தேஜஸுடைய ராமன், தீப்பொலியும் முகமுடைய அந்த ராட்சசனிடம் பேசினார்; கேட்கப்பட்டபோது தன் இக்ஷ்வாகு குலப் பிறப்பை அறிவித்தார்।
Verse 4
क्षत्रियौ वृत्तसम्पन्नौ विद्धि नौ वनगोचरौ।त्वां तु वेदितुमिच्छावः कस्त्वं चरसि दण्डकान्।।3.3.4।।
எங்களை நற்குணம் நிறைந்த இரு க்ஷத்திரியர்கள், இப்போது வனத்தில் உலாவுபவர்கள் என்று அறிந்துகொள். ஆனால் உன்னை அறிய விரும்புகிறோம்—நீ யார், தண்டக வனாந்தரத்தில் ஏன் சுற்றுகிறாய்?
Verse 5
तमुवाच विराधस्तु रामं सत्यपराक्रमम्।हन्त वक्ष्यामि ते राजन्निबोध मम राघव।।3.3.5।।
அப்போது விராதன், சத்தியப் பராக்கிரமமுடைய ராமனிடம் கூறினான்—“அரசே! ராகவா, கவனமாகக் கேள்; நான் யார் என்பதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.”
Verse 6
पुत्रः किल जयस्याहं माता मम शतह्रदा।विराध इति मामाहुः पृथिव्यां सर्वराक्षसाः।।3.3.6।।
நான் உண்மையிலே ஜயனின் புதல்வன்; என் தாய் சதஹ்ரதா. இந்தப் பூமியில் எல்லா ராக்ஷசரும் என்னை ‘விராதன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கின்றனர்॥
Verse 7
तपसा चाभिसम्प्राप्ता ब्रह्मणो हि प्रसादजा।शस्त्रेणावध्यता लोकेऽच्छेद्याभेद्यत्वमेव च।।3.3.7।।
தவத்தால்—பிரம்மாவின் அருளால்—இந்த உலகில் நான் ஒரு வரம் பெற்றேன். ஆயுதங்களால் நான் கொல்லப்படேன்; என்னை வெட்டவும் கிழிக்கவும் இயலாது॥
Verse 8
उत्सृज्य प्रमदामेनामनपेक्षौ यथागतम्।त्वरमाणौ पलायेथां न वां जीवितमाददे।। 3.3.8।।
இந்தப் பெண்ணை உடனே விட்டுவிடுங்கள்; அவள்மீது எந்த உரிமையும் கோராமல், வந்த வழியே விரைந்து ஓடிப்போங்கள்—உங்கள் உயிரை நான் எடுக்கமாட்டேன்।
Verse 9
तं रामः प्रत्युवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः।राक्षसं विकृताकारं विराधं पापचेतसम्।।3.3.9।।
அப்போது கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ராமன், விகாரமான உருவமும் பாவமனமும் கொண்ட ராட்சசன் விராதனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 10
क्षुद्र धिक्त्वां तु हीनार्थं मृत्युमन्वेषसे ध्रुवम्।रणे प्राप्स्यसे सन्तिष्ठ न मे जीवन् गमिष्यासि।।3.3.10।।
“அட கேடானவனே! உன்னைத் திகைக்கிறேன், தாழ்ந்த எண்ணமுடையவனே! நீ நிச்சயமாக மரணத்தையே தேடுகிறாய். நில், போரிடு; என் கையிலிருந்து நீ உயிருடன் தப்பமாட்டாய்.”
Verse 11
ततः सज्यं धनुः कृत्वा रामस्सुनिशिताञ्छरान्।सुशीघ्रमभिसन्धाय राक्षसं निजघान ह।।3.3.11।।
அப்போது ராமன் வில்லில் நாணை ஏற்றி, மிகக் கூர்மையான அம்புகளை விரைவாகக் குறி வைத்து அந்த ராக்ஷசனைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்.
Verse 12
धनुषा ज्यागुणवता सप्त बाणान्मुमोच ह।रुक्मपुङ्खान्महावेगान्सुपर्णानिलतुल्यगान्।।3.3.12।।
இறுகக் கட்டிய ஜ்யாவுடன் கூடிய வில்லிலிருந்து அவர் ஏழு அம்புகளை விடுத்தார்—பொன் இறகுகள் உடையவை, மிகுந்த வேகமுடையவை, கருடனை ஒத்தவை, காற்றைப் போல விரைந்து செல்லுபவை.
Verse 13
ते शरीरं विराधस्य भित्त्वाबर्हिणवाससः।निपेतुश्शोणितादिग्धा धरण्यां पावकोपमाः।।3.3.13।।
மயில் இறகுகள் பொருந்திய அந்த அம்புகள் விராதனின் உடலைத் துளைத்து, இரத்தம் படிந்தவையாக, தீயைப் போல ஒளிர்ந்து பூமியில் விழுந்தன.
Verse 14
स विद्धो न्यस्य वैदेहीं शूलमुद्यम्य राक्षसः।अभ्यद्रवत्सुसङ्कृद्धस्तदा रामं सलक्ष्मणम्।।3.3.14।।
காயமடைந்த அந்த ராட்சசன் வைதேஹியைப் பக்கத்தில் இறக்கிவைத்து, ஈட்டியை உயர்த்தி, கொந்தளிக்கும் கோபத்துடன் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் நோக்கி பாய்ந்தான்.
Verse 15
स विनद्य महानादं शूलं शक्रध्वजोपमम्।प्रगृह्याशोभत तदा व्यात्तानन इवान्तकः।।3.3.15।।
மிகுந்த முழக்கத்துடன் கர்ஜித்து, இந்திரக் கொடியைப் போன்ற அந்த ஈட்டியைப் பற்றிக் கொண்டு, வாயை அகலத் திறந்தவனாய், அப்போது அவன் மரணத்தை அளிக்கும் அந்தகனைப் போலப் பயங்கரமாக ஒளிர்ந்தான்.
Verse 16
अथ तौ भ्रातरौ दीप्तं शरवर्षं ववर्षतुः।विराधे राक्षसे तस्मिन् कालान्तकयमोपमे।।3.3.16।।
அப்போது அந்த இரு சகோதரரும், காலாந்தக யமனைப் போல் தோன்றிய அந்த இராட்சசன் விராதன் மீது தீப்பொலிவுடன் கூடிய அம்புமழையைப் பொழிந்தனர்।
Verse 17
स प्रहस्य महारौद्रः स्थित्वाजृम्भत राक्षसः।जृम्भमाणस्य ते बाणाः कायान्निष्पेतुराशुगाः।।3.3.17।।
அந்த மிகக் கொடூரமான இராட்சசன் நின்றபடியே சிரித்துக் கொண்டு கொட்டாவி விட்டான்; அவன் கொட்டாவி விடும் போது அந்த வேகமான அம்புகள் அவன் உடலிலிருந்து வழுந்து வெளியேறின।
Verse 18
स्पर्शात्तु वरदानेन प्राणान्सम्रोध्य राक्षसः।विराधः शूलमुद्यम्य राघवावभ्यधावत।।3.3.18।।
ஆனால் வரதானத்தின் வலிமையால், தொடுதலாலேயே உயிர்சுவாசத்தை அடக்க வல்ல இராட்சசன் விராதன், சூலத்தை உயர்த்தி இரு ராகவர்களையும் நோக்கி பாய்ந்தான்।
Verse 19
तच्छूलं वज्रसङ्काशं गगने ज्वलनोपमम्।द्वाभ्यां शराभ्यां चिच्छेद रामः शस्त्रभृतांवरः।।3.3.19।।
வஜ்ரத்தைப் போலும், ஆகாயத்தில் அগ্নியைப் போல் ஜ்வலித்த அந்த சூலத்தை, ஆயுததாரிகளில் சிறந்த ஸ்ரீராமன் இரண்டு அம்புகளால் துண்டித்தான்।
Verse 20
तद्रामविशिखच्छिन्नं शूलं तस्यकराद्भुवि।पपाताशनिना छिन्नं मेरोरिव शिलातलम्।।3.3.20।।
ராமனின் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த சூலம் அவன் கையிலிருந்து பூமியில் விழுந்தது—இடி வஜ்ரத்தால் பிளந்த மேரு மலையின் பாறைத்தட்டு போல।
Verse 21
तौ खड्गौ क्षिप्रमुद्यम्य कृष्णसर्पोपमौशुभौ।तूर्णमापेततुस्तस्य तदा प्रहरतां बलात्।।3.3.21।।
அப்போது அவர்கள் இருவரும் விரைந்து ஒளிவீசும் வாள்களை உயர்த்தினர்—கருஞ்சர்ப்பங்களைப் போல—பலம் கொண்டு வெட்டிக்கொண்டு உடனே அவனருகே நெருங்கினர்।
Verse 22
स वध्यमानः सुभृशं भुजाभ्यां परिरभ्यतौ।अप्रकम्प्यौ नरव्याघ्रौ रौद्रः प्रस्थातुमैच्छत।।3.3.22।।
அடிகள் பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அந்த ரௌத்ர ராட்சசன் தன் புயங்களால் அந்த இரு நரப்புலிகளை இறுக அணைத்து, அசையாத அந்த இரு வீரர்களையும் தூக்கிக்கொண்டு புறப்பட விரும்பினான்।
Verse 23
तस्याभिप्रायमाज्ञाय रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।वहत्वयमलं तावत्पथाऽनेन तु राक्षसः।।3.3.23।।
அந்த ராக்ஷசனின் நோக்கத்தை அறிந்த ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்—“இப்பொழுது இவன் இந்த வழியிலே நம்மை எடுத்துச் செல்லட்டும்; நீ இப்போது அவனைத் தடுக்காதே।”॥
Verse 24
यथा चेच्छति सौमित्रे तथा वहतु राक्षसः।अयमेव हि नः पन्था येन याति निशाचरः।।3.3.24।।
ஓ சௌமித்ரி, இவன் விரும்புவது போலவே இந்த ராக்ஷசன் நம்மை எடுத்துச் செல்லட்டும். இந்த நிசாசரன் செல்லும் பாதையே உண்மையில் நம் பாதை॥
Verse 25
स तु स्वबलवीर्येण समुत्क्षिप्य निशाचरः।बालाविव स्कन्धगतौ चकारातिबलोद्धतः।।3.3.25।।
அப்போது அந்த நிசாசரன் தன் வலமும் வீரமும் என்ற அகந்தையால் உந்தப்பட்டு, அவர்களைத் தூக்கி, சிறு குழந்தைகள் போலத் தன் தோள்களில் அமர்த்திக் கொண்டு சென்றான்॥
Verse 26
तावारोप्य ततः स्कन्धं राघवौ रजनीचरः।विराधो विनदन्घोरं जगामाभिमुखो वनम्।।3.3.26।।
அப்போது இரவுலாவி விராதன் இரு ராகவரையும் தன் தோள்களில் ஏற்றி, பயங்கரமாக முழங்கியவாறே வனத்தை நோக்கி சென்றான்।
Verse 27
அவன் பெருமேகம்போல் கருமை கொண்ட வனத்தில் நுழைந்தான்; அங்கு பலவகை மாபெரும் மரங்கள் அடர்த்தியாக இருந்தன; பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் அதை அழகுறச் செய்தன; நரிகளும் வனமிருகங்களும் எங்கும் சிதறிக் காணப்பட்டன।
Frequently Asked Questions
Virādha demands that the princes abandon Sītā to save their lives; the response frames refusal as a dharmic necessity, justifying defensive violence to protect the vulnerable and uphold kṣatriya duty.
The sarga contrasts brute power secured by boons with disciplined agency: even when violence seems ineffective (arrows failing due to a boon), righteous intent, strategic adaptation, and composure guide action without surrendering moral responsibility.
The Dandaka forest is depicted as a dense, multi-species wilderness (great trees, varied birds, jackals, wild animals), serving as a cultural-symbolic space where ascetic-world order and rākṣasa predation compete for dominance.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.