Adhyaya 45

இந்த அதிகாரத்தில் வசிஷ்டர் மாந்தாதா அரசனிடம், தாத்ரீ/ஆமலகி மரம் மிகச் சிறந்த வைஷ்ணவ புனிதத் தலம்; அதை நினைவு கூருதல், தொடுதல், அணிதல் ஆகியவற்றால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும் என உரைக்கிறார். பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளிமிக்க துளியிலிருந்து இந்த மரம் தோன்றியது என்ற ஆதிகாலக் கதையும் வருகிறது; தேவர்கள், ரிஷிகள் வியப்புறுகின்றனர். அப்போது உடலற்ற வாக்கு வெளிப்பட்டு இதன் புனிதத்தைக் கூறி, தானே நித்திய விஷ்ணு எனத் தன்னை அறிவிக்கிறது. பின்னர் விஷ்ணு, பாகுனி (பால்குண) சுக்லபட்சத்தில் ஆமலகி ஏகாதசி விரதத்தின் உத்தம காலத்தைச் சொல்கிறார்—குறிப்பாக த்வாதசி திதி புஷ்ய நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்தால் மிகப் பெரும் பலன். ஜாகரணம், பூஜை, அர்க்யம், பிரதக்ஷிணை, இசை-ஸ்தோத்திரப் பாராயணம், விடியற்காலை ஆரத்தி, பிராமணர்களுக்கு தானம்-போஜனம் ஆகிய விதிகள் கூறப்படுகின்றன. ஜாகரணத்தின் பலன் ஆயிரம் பசு தானத்துக்கு இணை என்றும், விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து வீழ்ச்சி இல்லை என்றும் உறுதி அளிக்கப்படுகிறது.