Adhyaya 40

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் யுதிஷ்டிரரிடம், பௌஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ ஏகாதசி ‘சபலா ஏகாதசி’ எனப்படும் என்றும், அது யாகம், தீர்த்தயாத்திரை, பிற விரதங்களைவிட உயர்ந்தது என்றும் கூறுகிறார். நாராயணன்/ஹரியை பருவப் பழங்களால்—தேங்காய், பாக்கு, மாதுளை, எலுமிச்சை வகை (மாதுளுங்கம்), நெல்லிக்காய் முதலியவற்றால்—தூபம், தீபம் உடன் பூஜிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக தீபதானமும், வைஷ்ணவர்களுடன் இரவு ஜாகரணமும் மிகச் சிறப்பாகப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் லும்பகன் எனும் பாவமிகு இளவரசனின் மீட்புக் கதை வருகிறது. தீயொழுக்கமும் அபவித்ரச் செயல்களும் காரணமாக அவன் நாட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்டு, காட்டில் திருட்டு செய்து வாழ்கிறான். சபலா ஏகாதசி இரவில் குளிரும் பசியும் துன்புறுத்த, வாசுதேவருடன் தொடர்புடைய புனித அச்வத்த மரத்தருகே தங்கி, அறியாமலே ஜாகரணம் நிகழ்கிறது; சேகரித்த பழங்களை மரத்தின் அடியில் வைத்து ஹரியின் திருப்திக்காக வேண்டுகிறான். விஷ்ணு அந்த ஜாகரணத்தையும் பழஅர்ப்பணத்தையும் உண்மைப் பக்தியாக ஏற்று, ஆகாசவாணி மூலம் அவனுக்கு மீண்டும் அரசாட்சி மற்றும் மதிப்பை அருள்கிறார். இறுதியில் சபலா ஏகாதசியை கேட்பதும், படிப்பதும், அனுஷ்டிப்பதும் ராஜசூய யாகத்துக்கு ஒப்பான மகாபுண்ணியத்தை அளிக்கும் என முடிவுறுகிறது.