Adhyaya 228

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீமஹாதேவர் கிரிஜையிடம் பரமவ்யோமம்/வைகுண்டம் எனும் சுத்த-சத்த்வமய திவ்யலோகத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். விரஜா எனும் தூய இடைநிலைத்தலம், மேலும் நிஃஶ்ரேயஸம், நிர்வாணம், கைவல்யம், மோக்ஷம் எனப்படும் விடுதலை ஆகியவற்றை விளக்கி, திரிபாத்-விபூதியின் பரம்பதத்தைப் போற்றுகிறார். பின்னர் வைகுண்டத்தின் நகர-மாளிகைச் சிறப்பும், அதனுள் அயோத்தியாபுரி, வாயில்காவலர்கள், சக்திகள், மகாலக்ஷ்மியுடன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பகவானின் தரிசனமும் அழகுற வர்ணிக்கப்படுகிறது. அடுத்து வ்யூஹங்களின் அமைப்பு, திசைதோறும் உள்ள வாசஸ்தலங்கள், ஆவரண-பரிக்ரமைகள் கூறப்பட்டு, த்வயமந்திரமும் ஏகாந்த பக்தியும் கர்மகாண்டச் சாதனங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவை என நிறுவப்படுகிறது. இறுதிப்பகுதியில் குணமிசைவு கொண்ட உலகில் இறைவன் எவ்வாறு உள்ளார்ந்தே நிறைகிறான் என்ற கேள்வி எழுகிறது; மகாமாயை விஷ்ணுவை ஸ்துதி செய்து படைப்புக்காக வேண்ட, பிரக்ருதி–புருஷ வழியில் மஹத், அஹங்காரம், குணங்கள், தன்மாத்திரைகள், மஹாபூதங்கள், பிரம்மாண்டம் மற்றும் பதினான்கு லோகங்களின் தோற்றக்கிரமம் சுருக்கமாக கூறப்படுகிறது.