Adhyaya 226

இந்த अध्यாயத்தில் உமா–மஹேஸ்வர உரையாடல் அமைப்பில் வைஷ்ணவ நோக்குடைய போதனை வழங்கப்படுகிறது. முதலில் குரு-தகுதி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது—மந்திரங்கள் வைஷ்ணவ ஆசாரியரிடமிருந்தே பெறப்பட வேண்டும்; மிகுந்த வேதப் பாண்டித்யம் இருந்தாலும் அவைஷ்ணவர் குருவாகத் தகுதியில்லை. தீட்சையின் அடையாளங்களாக தாபம் (முத்திராங்கனம்/அங்கனம்), ஊர்த்வபுண்ட்ரம் தரித்தல், வைஷ்ணவ நாமம் ஏற்றல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ந்யாசம் உச்ச சாதனையாகப் போற்றப்பட்டு, அது ப்ரபத்தி/சரணாகதிக்கு ஒப்பாகக் கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து அஷ்டாக்ஷரி ‘ஓம் நமः நாராயணாய’ மந்திரத்தின் பொருள் விளக்கப்படுகிறது—ப்ரணவத்தின் முதன்மை, மந்திராங்கங்கள் (ரிஷி, தேவதை, சந்தஸ், பீஜம், சக்தி) ஆகிய விவரங்கள் தரப்படுகின்றன. இறுதியில் நாராயணன் அனைத்திலும் வியாபித்த பரமேஸ்வரன், ஜீவன் நித்திய பரதந்திர சேவகன் என நிறுவி, மந்திர வெற்றி அதன் பொருள்-ஞானத்துடன் தான் நிறைவு பெறும் என்று முடிவுறுத்துகிறது.