Adhyaya 194

இந்த अध्यாயத்தில் கலியுகத்தின் குறைகள் மற்றும் அவற்றின் நிவாரணம் புராண மரபின் பலஅடுக்கு உரையாடலாக விளக்கப்படுகிறது. சூதர் கதையைத் தொடங்குகிறார்; உட்கதையில் நாரதர், சனகாதி குமாரர்கள், மேலும் தெய்வீக ‘வ்யோமவாணி’ வழிகாட்டுகின்றனர். பக்தி ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பரமப் பிரியமான சக்தி என்றும், கலியில் முக்திக்கான ஒரே பயனுள்ள வழி என்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; பக்தியின்றி ஞானம், கர்மம், தபஸ், வெறும் வேதப் படிப்பு ஆகியவை போதாமை என கூறப்படுகிறது. முக்தி தன் புதல்வர்களான ஞானம், வைராக்யத்துடன் கலியில் பாசண்டம் மற்றும் அலட்சியத்தால் தளர்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; வேத-வேதாந்த பாராயணம், கீதா ஜபம் மூலம் அவர்களை எழுப்ப முயன்றாலும் கலி-தோஷங்களால் முழுப் பலன் கிடைக்காது. அப்போது வ்யோமவாணி ஒரு ரகசிய ‘தர்மச் செயல்’ காட்டுகிறது; நாரதர் குமாரர்களை அணுக, அவர்கள் தீர்வாக ‘ஞானயஜ்ஞம்’ என அறிவுறுத்துகின்றனர்—அது குறிப்பாக ஸ்ரீமத் பாகவதக் கதா-श्रவணம் மற்றும் பிரவசனம் ஆகும். ஸ்ரீமத் பாகவதம் வேத-உபநிஷத்துகளின் சாரரசம், கலி-தோஷ நாசகம், ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் பக்தி-ஞான-வைராக்யம் மலரச் செய்வது எனப் போற்றப்படுகிறது.