Adhyaya 193

இந்த अध्यாயத்தில் ஸ்ரீமத் பாகவதம் எல்லாப் புராணங்களிலும் உச்சமானது என்றும், கலியுகத்தில் உயிர்க்காப்பான வழி என்றும் போற்றப்படுகிறது. சிவ–பார்வதி உரையாடலும், நைமிஷாரண்யத்தில் சூத–சௌனக உரையாடலும் ஆகிய அடுக்குக் கதையமைப்பில், பாகவதத்தின் மகிமை, அதன் பரம்பரை-தோற்றம், மேலும் பக்தியால் விவேகம், ஞானம், வைராக்யம் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதைக் கேட்கின்றனர். பாகவதத்தை கேட்பதும்/படிப்பதும் ஹரிதாமம் அளிக்கும்; ஆண்டு முழுதும், மாதம் முழுதும், குறிப்பாக ஏழு நாள் ‘பாகவத சப்தாஹம்’ முக்தி தரும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. உள் கதையில் நாரதர் கலியின் வீழ்ச்சியால் வருந்தி வ்ரிந்தாவனத்திற்கு வருகிறார். அங்கு பக்தி இளம்பெண் வடிவில் தோன்றினாலும், அவளது புதல்வர்கள் ஞானமும் வைராக்யமும் முதுமையடைந்து சோர்ந்து கிடக்கின்றனர். வ்ரிந்தாவனத்தின் புனிதத் தொடர்பால் பக்தி புதுமை பெறுகிறாள்; ஆனால் புதல்வர்கள் உடனே உயிர்ப்படவில்லை. ஆகவே கலியை ஏன் சகிக்கின்றனர், மீட்பு எவ்வாறு நிகழும் என்ற கேள்விக்கு, கேசவ-கீர்த்தனமும் பாகவதக் கதாப் பிரசாரமும் முதன்மை வழி; அதனால் பக்தி பரவி ஞான-வைராக்யம் மீண்டும் எழும் என பதில் கூறப்படுகிறது.