Adhyaya 192

பார்வதி சிவனை நோக்கி, பகவத்கீதையின் பதினெட்டு அத்தியாயங்களின், குறிப்பாக பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தின் மகிமையை உரைக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறாள். சிவன் பதிலளித்து—கீதை சாஸ்திரசாரம்; அறியாமையையும் மும்முனைத் தாபங்களையும் நீக்குவது; யமதூதர்களை அடக்குவது; நோய்களைத் தணிப்பது எனப் புகழ்கிறான். ரசங்களில் அமிர்தம், தீர்த்தங்களில் புஷ்கரம் எவ்வாறு சிறந்ததோ, நூல்களில் கீதை அவ்வாறே உத்தமம் என உவமைகளால் அதன் மேன்மையை நிறுவுகிறான். பின்னர் இந்திரன் சம்பவம் வருகிறது. இந்திரன் “புதிய இந்திரனை”க் கண்டு, தர்மச் செயல்களையும் தீர்த்தயாத்திரையையும் அலட்சியப்படுத்தியதற்காக வருந்தி விஷ்ணுவைச் சரணடைகிறான். விஷ்ணு கூறுகிறார்—பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தில் உள்ள கீதையின் ஐந்து ச்லோகங்களைப் பாராயணம்/ஜபம் செய்வது பரம புண்ய-சிரோமணி; அதனால் இந்திரபதமும் மோக்ஷமும் கிடைக்கும். இந்திரன் கோதாவரி கரையில் பதினெட்டு அத்தியாயங்களையும் நித்யம் பாராயணம் செய்யும் ஒரு பிராமணனை அடைந்து, அந்தப் புண்யத்தால் விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் பெறுகிறான். இறுதியில், இந்த மகிமையைச் செவிமடுத்தல் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிக்கும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.