Adhyaya 187

தேவி பகவத்கீதையின் பதின்மூன்றாம் अध्यாயத்தின் மஹிமையை வினவுகிறாள். மகாதேவன் அதன் ‘கடல்போன்ற’ பெருமையை உரைக்க ஒப்புக்கொள்கிறான். கதையில் துங்கபத்ரா கரையிலுள்ள ஹரிஹரபுரம் அருகே ஒரு நெறிக்கதையாக நிகழ்வு வருகிறது—பிராமணன் ஹரிதீக்ஷிதன், அவன் மனைவி துராசாரா; அவள் வழக்கமான தவறுச்செயல், மதுபானம், தீயொழுக்கம் காரணமாக இரவில் களியாட்டவனத்திற்குச் செல்கிறாள். வசந்த நிலவொளியில் காமமயக்கம், மயக்கம், பிரிவுத் துயர்ப்புலம்பல் ஆகியவை நிகழ்கின்றன. அங்கே அவள் ஒரு புலியைச் சந்திக்கிறாள்; அது தன் முன் மனிதப் பிறவியின் வீழ்ச்சியைச் சொல்கிறது—பேராசை, முறையற்ற புரோகித-வாணிகம், சுரண்டல் நடத்தை ஆகியவற்றால் புலியோனியில் விழுந்து பாவிகளைத் தின்னும் நிலை பெற்றதாகக் கூறுகிறது. துராசாரா கொல்லப்பட்டு யமலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள்; நீண்ட நரக வேதனைகளை அனுபவித்து கீழ்பிறவிகளில் வீழ்கிறாள். இறுதியில் புண்ணியச் சன்னிதி மற்றும் கீதையின் பதின்மூன்றாம் अध्यாயத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஓதுதல்-கேட்குதல் மூலம் அவளுக்கு விடுதலை கிடைத்து, சாண்டாள உடலிலிருந்து விடுபட்டு தெய்வீக உயர்வை அடைகிறாள்.