Adhyaya 184

அத்தியாயம் 184-ல் கீதா-மகாத்மியம் மேலும் விரிவடைந்து, பகவத்கீதை வேதங்களின் ‘உயிர்’ என்றும், அதில் பத்தாம் அத்தியாயமான ‘விபூதி-யோகம்’ அனைத்திலும் சிறந்தது என்றும் அறிவிக்கப்படுகிறது. சிவ–பார்வதி உரையாடலும், உத்தரகாண்டத்தின் பலஅடுக்கு கதையமைப்பும் வழியாக, காசியின் மோட்ச எல்லைக்குள் இந்த ஞானம் ஏன் காக்கப்பட்டு மறைக்கப்படுகிறது என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. காசியில் ‘தீர-தீர’ எனும் सिद्ध பிராமணன் வைராக்யமும் ஞானமும் நிறைந்த வாழ்வின் மாதிரியாகத் தோன்றுகிறார்; முதல்-நபர் வர்ணனையில் ப்ருங்கிரிடியுடன் தொடர்புடைய சந்திப்புகள் அந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. பின்னர் பிரம்மாவின் ஹம்சரூபக் ககன் வந்து தாமரை அர்ப்பணித்து மகாதேவனை ஸ்தோத்திரம் செய்து, தன் மீறலால் ஏற்பட்ட இருள்-வீழ்ச்சியைச் சொல்கிறான். அப்போது பஞ்சபத்மா/பத்மினி எனும் தாமரைக் கன்னி கர்ம-காரண நியமத்தை விளக்கி, கீதையின் பத்தாம் அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாபநாசம் செய்யும்; மிகப் பெரும் பாவிகளையும் விடுவித்து, ஜீவன்முக்தி அளிக்கும் எனப் போதிக்கிறாள். இறுதியில் இந்த உபதேசத்தைச் செவிமடுத்தலின் புண்ணியம் எல்லா பாலினங்களுக்கும், எல்லா ஆச்ரம நிலைகளுக்கும் பொதுவென முடிவுறுகிறது.