Adhyaya 178

இந்த அதிகாரத்தில் கீதா-மாஹாத்ம்யத் தொடரில் ‘நான்காம் விரதம்’ எனப் போற்றப்படும் பக்தியுடனான ஸ்மரணம் மற்றும் பாராயணம் விளக்கப்படுகிறது. அதன் பலனால் தாழ்ந்த நிலையிலிருந்தும் விடுதலை கிடைத்து, பதரி (இலந்தை) மரமாகும் போன்ற இழிவான தசையிலிருந்தும் மீண்டு, ஸ்வர்காரோஹணம் பெறலாம் என உரைக்கப்படுகிறது. வாரணாசியில் விஶ்வேஸ்வரர் அருகே தன்னடக்கம் கொண்ட பரதரின் நிகழ்ச்சி வருகிறது. கங்கைத் தட்டில் சாபத்தால் பதரி மரங்களாகிய இரு உயிர்களின் கதையால், கீதா ஸ்மரணம்-பாராயணம் சாபநிவாரணத்துக்கும் உயர்வுக்கும் காரணம் எனக் காட்டப்படுகிறது. பின்னர் கோதாவரியின் ‘ச்சின்னபாப’ தீர்த்தத்தில் சத்தியதபா முனிவர் பருவங்களுக்கேற்ப கடுந்தவம் செய்கிறார். அவரது தவவலத்தால் அஞ்சிய இந்திரன் (புரந்தரன்) இரண்டு அப்ஸரஸ்களைத் தடைக்காக அனுப்ப, அவர்களின் நடனத்தால் கலங்கிய முனிவர் சாபமிட்டு அவர்களை பதரி மரங்களாக்குகிறார். இறுதியில் தினமும் பக்தியுடன் கீதாபாராயணம் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, சமநிலையை நிலைநிறுத்தி, பிராயச்சித்தமாக மோக்ஷப் பாதைக்கு வழி செய்கிறது என்பதே சாரம்.