Adhyaya 161

இந்த अध्यாயத்தில் சாப்ரமதீ நதிக்கரையில் உள்ள குப்தத் தீர்த்தமான சோமதீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது; அங்கு பவனாகிய சிவன் ‘காலாக்னி’—காலத்தை எரிக்கும் அக்கினி—என்று நினைவுகூரப்படுகிறார். அங்கே நீராடி சோமேஸ்வர சிவதரிசனம் செய்தால் சோமம் போன்ற புண்ணியம் கிடைத்து, இவ்வுலகில் புகழ்-செல்வம், மறுவுலகில் சிவலோகத்தில் மங்களமான நிலை பெறப்படுகிறது. சிவன் பார்வதியிடம் பாபநாசகமான பழங்கதை ஒன்றை உரைக்கிறார்—கௌஷீதகி முனிவர் முதலில் இலைஆஹாரம், பின்னர் வாயுவை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு, ஆத்மத்யானத்தில் நிலைத்து கடும் தவம் செய்தார். தவத்தால் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன் வரம் அளிக்க, முனிவர் லிங்கப் பிரகடனம் மற்றும் தேவன் ‘சோமேஸ்வரன்’ என்ற நாமப் புகழ் பெற வேண்டும் என்று வேண்டினார். அதனால் சோமதீர்த்தம் ‘சோமலிங்கம்’ எனப் பிரசித்தி பெற்றது. பின்னர் ருத்ரஜபம், பில்வ இலை, சந்தனம், பழம், மலர் முதலியவற்றால் அர்ச்சனை, திங்கட்கிழமை தீர்த்தயாத்திரை ஆகிய விதிகளும் பலன்களும் கூறப்படுகின்றன. இவற்றால் புத்திரலாபம், தனலாபம், அரசாட்சி வரை பெறுதல், பாபக்ஷயம், இறுதியில் சிவனின் பரமதாமப் பிராப்தி உண்டாகும்.