Adhyaya 152

மகாதேவர் பார்வதியிடம், சாப்ரமதி/அப்ரமதி நதிக்கரையில் உள்ள ‘பாலாப’ எனும் பரம தீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்து, அது இன்பமும் முக்தியும் அளிப்பதாகச் சொல்கிறார். அதன் புனிதம் கண்ண்வ முனிவரின் மகள் பாலாவதியின் கதையால் நிலைபெறுகிறது. அவள் சாவித்ரீ-சூரிய விரதத்தை மேற்கொண்டு, சூரியனைத் தன் கணவராகப் பெற கடுந்தவம் செய்கிறாள். சூரியன் சோதிக்க மறைவேடத்தில் வந்து ஐந்து இலந்தை/பேரீச்சம்பழம் போன்ற ‘பதர’ பழங்களைச் சமைக்கக் கொடுத்து, அவளின் உறுதியான நியமநிஷ்டையைப் பார்க்கிறான்; அவள் அக்கினியில் மீண்டும் மீண்டும் தன் பாதங்களையும் அர்ப்பணித்ததுபோல் தாங்க முடியாத தபத்தைச் சகிக்கிறாள். மகிழ்ந்த சூரியன் தன் தெய்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தி வரம் அளித்து, அவள் பெயரால் தீர்த்தத்திற்கு ‘பாலாப’ என்று பெயரிட்டு, தன் லோகத்தில் வாசம் அளிப்பதாக வாக்குறுதி செய்கிறான். பின்னர் ஸ்நானம், மூன்று இரவுகள் அனுஷ்டானம், சூரியோதய தரிசனம், மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை, சங்க்ராந்தி, சப்தமி, கிரகணம் ஆகிய காலங்களில் சிறப்பு பலன் கூறப்படுகிறது. வெல்லம்-தேனு, சிவப்பு பசு, எருது தானம்; வெல்லம் கலந்த பாயச நைவேத்யம்; சிவந்த சூரியனுக்குப் புஷ்பாராதனை ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன. இன்னொரு எடுத்துக்காட்டாக—கைவிடப்பட்ட முதிய எருமை, பின்னர் எலும்பு-நிமஜ்ஜனத்தால் கான்யகுப்ஜ இளவரசனுக்கு ஜாதிஸ்மரணம் ஏற்படுதல்—மூலம் அக்ஷய புண்ணியம், ஸ்ராத்த பலன், தீர்த்தத்தில் மஹிஷேஸ்வர பிரதிஷ்டை-பூஜையின் மகிமை விளக்கப்படுகிறது. இத்தீர்த்த ஸ்நானம் பெரிய நதிகளின் புண்ணியத்துக்கு இணை; மறுபிறப்பை முடிக்கும் என முடிவுறுகிறது.