Adhyaya 149

இந்த अध्यாயத்தில் மகாதேவர் பார்வதியிடம் சாப்ரமதீ நதிக்கரையில் உள்ள சந்தனேஸ்வரர்—ஆமோதஸ்தானம்—என்ற தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். அருகிலுள்ள பிற கடவுகளைக் காட்டிலும் இது உயர்ந்தது, துயரநாசி, மிகப் புண்ணியமானது எனப் புகழப்படுகிறது; கரையில் தெய்வீக சந்தனமரம் இருப்பதும், தீர்த்தப் பிரபாவத்தால் லிங்கம் வெளிப்பட்டதுமாகக் கூறப்படுகிறது. மகாபாரத நினைவாக பீமன் பற்றிய நிகழ்வு வருகிறது—துஃசாசனனின் இரத்தம் குடித்து கடும் விரதத்தை நிறைவேற்றி, இரத்தம் படிந்த கைகளால் த்ரௌபதியின் கேசத்தை கட்டிய பின், த்விஜர்களுக்கு தானம் செய்து தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்படுகிறான். இங்கு ஸ்நானம், நீர்பானம், பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்தால் நரகத் தடுப்பு ஏற்பட்டு ருத்ரலோகம் கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. யதாசக்தி வழிபாடு செய்ய வேண்டும்; மீனவர்-அரசன் ஒருவனும் மீண்டும் மீண்டும் வழிபட்டவனாக நினைவுகூரப்படுகிறான். சிவன் தீர்த்தங்களின் பெருக்கம், ஆமலகி புண்ணியத்தால் புனிதமான நல்விளைவுகள், மேலும் விதிப்படி அர்க்யம் அளிக்க வேண்டுமென உபதேசித்து முடிக்கிறார்।