Adhyaya 145

இந்த அதிகாரத்தில் சங்கமேஸ்வர தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. ஹஸ்திமதி நதி சாப்ரமதியுடன் சங்கமிக்கும் இடம் (சில இடங்களில் கங்கையுடன் தொடர்பாகவும் சொல்லப்படுகிறது) மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. அங்கே நீராடி மகேஸ்வரனை தரிசித்தால் பாவங்கள் நீங்கி ருத்ரலோகம் அடையலாம் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. பின்னர் காரணக் கதை—கௌண்டின்ய முனிவர் நதிக்கரையில் நீண்ட தவம் செய்கிறார்; அங்கு ஹ்ருஷீகேச நாராயணன் வழிபடப்படுகிறார். தெய்வவசமாக மழைக்காலத்தில் பெருவெள்ளம் வந்து ஆசிரமமும் சேமிப்புகளும் அடித்துச் செல்லப்படுகின்றன. துயரமும் இடையூறும் உச்சமடைந்ததால் முனிவர் நதியைச் சபிக்கிறார்—கலியுகத்தில் நீ நீரற்றதாக இருப்பாய்; அப்போது அவள் ‘பஹிஷ்சரீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள். சாபம் இருந்தாலும் சங்கமேஸ்வர தீர்த்தத்தின் பெருமை குறையாது; வெறும் தரிசனத்தாலேயே பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மகாபாபங்களும் நீங்கும் என கூறப்படுகிறது.